In welke plaats ik ook heb gewoond, steeds weer is het mij opgevallen dat het Vutters en gepensioneerden zijn, die ons tegen geringe vergoeding ten grave dragen. In sleets grijs of zwart gekleed en met een stemmig hoofddeksel, komen zij vanuit alle windrichtingen naar de begraafplaats toegesjokt, om met uitgestreken gelaat onze ‘dierbaren’ naar hun laatste rustplaats te brengen. U zult dit toneel ongetwijfeld herkennen.

Er zijn ook Vutters en gepensioneerden, die bij de uitvaart niet in het voetlicht treden. Het zijn de grafdelvers; mannen die een kuil graven voor een ander. Ik heb het zelf nooit zien gebeuren, maar het lijkt mij een redelijk mistroostige manier om wat (bij) te verdienen. Nu blijkt het niet ongevaarlijk, bovendien.

In Zwolle, op de begraafplaats Bergklooster, is een 62-jarige grafdelver onlangs een ernstig bedrijfsongeval overkomen. De man keek net tevreden de laatste rustplaats rond, toen de wanden instortten en een grote hoeveelheid zand op hem neerdaalde. De arme ziel werd in zijn eigen graf begraven en kreeg tot overmaat van ramp ook de op de rand staande aanhangwagen met uitgegraven zand over zich heen. Net voordat sprake was van een wel zeer goedkope begrafenis, wist een collega, die wat verderop een doodsbed stond op de maken, het gezicht van de ‘aanstaande dierbare’ zandvrij te vegen.

Daarna snelden van alle kanten hulpverleners toe; bepaald niet met uitgestreken doodgravergezichten. Een daverend gelach weerklonk terwijl het slachtoffer, in één uur tijd, uit zijn benarde positie werd bevrijd en in ijltempo naar het ziekenhuis werd gebracht. De verwondingen vielen mee en het slachtoffer kondigde moedig aan zijn werk spoedig weer te zullen hervatten.

Dit geeft mij reden om aan jullie te melden, dat de tekst van het alom bekende spreekwoord nu zal worden gewijzigd in:
´Wie een kuil graaft voor een ander, is zeker geen egoïst.´

Categorieën: Gein & Ongein

Avatar

Hans Schoevers

Flashbackpacker. Schrijver van columns; dikwijls met een knipoog naar vroeger. Tot december 2017 ook actief geweest als zanger/entertainer. Elts sprekt fan myn sûpen, mar nimmen fan myn toarst.

10 reacties

Avatar

arta · 24 mei 2007 op 20:19

Leuk geschreven, Schoevers!
Maar…oh, het zal je maar overkomen…
😆

Avatar

pepe · 24 mei 2007 op 20:20

Jeetje wat een verhaal, echt gebeurd??

Avatar

SIMBA · 24 mei 2007 op 20:25

Oepssss….

Avatar

Trukie · 24 mei 2007 op 21:29

Een uur onder het zand en dan weer aan het werk?
Die blijft nog wel even doorlopen 😆

Avatar

pally · 24 mei 2007 op 21:59

Ja, lekker lachen als je het zelf niet bent!
Tjonge, Schoevers, het was geen struisvogel? dat-ie zo gauw weer wilde werken?
😀

groet van Pally

Avatar

Bitchy · 25 mei 2007 op 15:20

Zo lust ik er nog wel een paar! Heerlijk geschreven!

Avatar

WritersBlocq · 25 mei 2007 op 18:04

‘Aanstaande dierbare’, haha, leuk! Goed geschreven. Wel een paar komma’s teveel, waardoor de vaart eruit gehaald wordt hier en daar en het overkomt als vette lippen op een bierglas: dan slaat het dood.

Avatar

schoevers · 25 mei 2007 op 20:57

Weer veel leuke reacties. Allemaal hartelijk bedankt.
Voor pepe: Het is echt gebeurd. Geloof me, de dingen waarover ik schrijf heb ik zelf meegemaakt of ik heb ze uit krant of ander nieuwsbericht.
De een ‘kruid’ ik wat meer dan de ander. Al je goed om je heen kijkt gebeurt er elke dag wel wat geks. Niet alles leent zich voor een column. Gelukkig maar, anders bleef ik schrijven.
Dit graaf-verhaal komt uit de krant.

Avatar

KawaSutra · 26 mei 2007 op 02:39

Nou ja, zand erover, zal die gedacht hebben. 😀

Avatar

Prlwytskovsky · 26 mei 2007 op 12:03

Wie een kuil graaft voor een ander wordt moe. 😆

Geef een antwoord