‘Alle lijnen zijn bezet. Een ogenblikje geduld alstublieft. U wordt zo spoedig mogelijk geholpen’. Ik krijg last van hartkloppingen, en een rode waas voor mijn ogen, als ik naar deze ingeblikte berichten moet luisteren. En dat is knap ongezond en nogal tegenstrijdig als je bijvoorbeeld de huisarts moet bellen omdat je een hoge bloeddruk hebt. Onverstoorbaar loodst de gevangen stem van de assistente me door het keuzemenu. Eerst vertelt ze wie ik heb gebeld. Daarna krijg ik een keuzemenu voorgeschoteld, terwijl ik allang weet dat ik nummer drie moet kiezen. Toch ben ik verplicht te wachten totdat ze is uitgekwebbeld en als ik dan eindelijk de felbegeerde toets mag indrukken, ratelt ze doodleuk dat alle lijnen bezet zijn en ik het later nog eens mag proberen. En dan begint de hele ellende weer van vooraf aan. Voordat ik weet, is het vijf minuten over elf en ben ik 300 seconden te laat om nog een afspraak te kunnen maken.

Het is me een raadsel dat een servicenummer, een servicenummer, wordt genoemd. Sinds wanneer is het een service als het plegen van een simpel telefoontje zeeën van tijd, bergen met geld en hopen ergernis kost? Tegenwoordig trek ik er een ochtend voor uit als ik meer dan één telefoontje naar een instelling of organisatie moet plegen. Dan verlang ik vurig naar de tijd dat het enige servicenummer op de telefoon het cijfer vijf was. Met één druk op dit knopje werd je gewoon teruggebeld als een toestel bezet was en dat kostte geen cent extra. Maar de geautomatiseerde stemmen van de servicenummers of de telefooncentrale’s pikken die vijf niet. Die tetteren in je oor dat hun nummer een aantal centen per minuut kost, en laten je vervolgens rustig een uur hangen.

Laatst had ik een vraag over de gemeentelijke heffingen en natuurlijk mocht ik mijn vraag a la 10 cent per minuut stellen aan een mevrouw van de servicelijn. Na vijf minuten twijfelde ik of ik de verbinding wel of niet zou verbreken. Ik zou zomaar snel aan de beurt kunnen zijn maar voor extra geld zou het ook een eeuwigheid kunnen duren. Ik besloot toch maar te blijven hangen. Net toen ik de afwas had gedaan, de ramen had gezeemd en bijna in slaap was gesukkeld, schetterde de servicenummerstem de vraag: ‘voor welke gemeente belt u?’ in mijn oor. Ik schrok me een hartverzakking, hakkelde de naam van mijn woonplaats en werd voor verandering weer eens doorverbonden. Uiteindelijk kostte het wachten meer euro’s dan het gesprek zelf.

Gestoord en platzak word ik van die servicenummers en telefooncentrales met die ingeblikte stemmen en quasi vrolijke muziekjes. En eigenlijk zou de tekst: ‘Heeft u zeeën van kostbare tijd? Mooi, want u wordt voorlopig niet geholpen’ wettelijk verplicht moeten worden.


Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

16 reacties

Wright · 15 april 2005 op 12:48

Very recognizable, Li!
Om maar niet van het woord zéér herke….te spreken. 😕

Louise · 15 april 2005 op 13:17

Smúllen!
Maar wat een ellende 😉

champagne · 15 april 2005 op 13:20

je bent me voor met deze column…had hetzelfde onderwerp in gedachten toen ik onlangs ook zo lang moest wachten…

Maar je hebt het prima verwoord, dus ik laat het hierbij 😀

KingArthur · 15 april 2005 op 13:58

Column naar mijn hart!

WritersBlocq · 15 april 2005 op 14:41

[quote]Ik zou zomaar snel aan de beurt kunnen zijn maar voor extra geld zou het ook een eeuwigheid kunnen duren.[/quote]
Voor hetzelfde geld is niks meer te ruilen inderdaad.
Tsss, Champagne ook al, ik wachtte ook tot de stoom van mijn laatste tel.gesprek met de bank niet meer uit mijn oren kwam om het dan te vatten in een schrijvelarijgebeuren. Ik hoef niet meer te wachten tot ik mijn frustraties kan vatten, dat heb jij al perfect gedaan! EN: het kostte mij geen cent 😛

Bakema_NL · 15 april 2005 op 15:49

Ik bel die nummers nooit. Als ik al een probleem heb kom ik er zelf wel uit of ga ik ergens langs, werkt altijd beter.

Ma3anne · 15 april 2005 op 16:37

@Bakema. Die vlieger gaat niet altijd op. De laatste dagen heb ik studiefinanciering gebeld, ziekenfonds en nog een andere verzekering. Had me honderden euro’s aan reisgeld gekost om van Groningen naar Amsterdam en Enschede v.v. te reizen.

Relatief gezien is bellen en in de wacht hangen dan altijd nog goedkoper dan de NS, om maar eens een positieve kant van de zaak bij elkaar te kletsen. 😀

Kees Schilder · 15 april 2005 op 16:52

Heerlijk zo’n column. Krijg acuut last van plaatsvervangende irritatie. 😀

Bakema_NL · 15 april 2005 op 21:14

@Ma3anne…

Ja ok, wat geld betreft, dan begrijp ik het wel ja. Maar in de zin van “iets voor elkaar krijgen” bedoelde ik zelf eigenlijk. Een persoonlijke ontmoeting kan dan soms wonderen doen, al wil het over de telefoon dan ook nog wel eens lukken, als je maar duidelijk bent. Mijn vrouw werd ooit door een instantie van het kastje naar de muur gestuurd en kwam er niet uit. Het ging om geld waar zij recht op had. Toen ben ik gaan bellen en ik werd over de telefoon uitgelachen door die ambtenaar. Nu kan ik enorm veel hebben, maar een dappere dodo die vanachter zijn bureau ergens op een kantoor iemand gaat uitlachen niet. Dat heb ik hem ook verteld, ik vertelde ook dat ik dat kantoor wist te staan, dat ik zijn naam wist en dat hij een niet al te vrolijk bezoek kon verwachten. Sterker nog, ik had al geregeld er heen te gaan, zo pissig was ik. Maar de volgende ochtend hing de man klokslag 9 uur aan de telefoon met excuses en alles, de afdeling die er over ging had inderdaad lopen knoeien, hij was het toch maar even gaan checken allemaal, er waren fouten gemaakt etc. en ons geld zou er woensdag zijn…..was het ook. Waarschijnlijk had ik nogal overtuigend geklonken in mijn kwaadheid. Af en toe werkt het dus om een botte hond te zijn, jammer dat dat nodig is. En ook jammer dat al die “service”lijnen zo lang moeten duren.

sally · 15 april 2005 op 21:54

Die ergernis blijf mij bespaart.

Ik laat m`n man gewoon bellen. 😀

liefs
Sally

pepe · 15 april 2005 op 22:42

Heerlijk herkenbaar, helaas.
Weer leuk om te lezen dat er meer mensen dit beleven.

Mosje · 16 april 2005 op 13:24

[quote]En eigenlijk zou de tekst: ‘Heeft u zeeën van kostbare tijd? Mooi, want u wordt voorlopig niet geholpen’ wettelijk verplicht moeten worden.[/quote]Er is eigenlijk al een mooie zin: “In het verleden behaalde resultaten bieden geen garantie voor de toekomst.”
Deze zin zou in jouw geval kunnen Li, maar is ook van toepassing op het schrijven van columns, liefdesrelaties, oorlogen, en de vrouwen van Raindog.

Dees · 16 april 2005 op 13:38

Jahaa, en jij hebt dan nog mazzel met een draagbare telefoon. Tegen de tijd dat ik terug gerend ben naar de stem van een echt mens, hebben zij alweer opgehangen. Kun je opnieuw beginnen 🙁

WritersBlocq · 17 april 2005 op 00:59

[quote]Deze zin zou in jouw geval kunnen Li, maar is ook van toepassing op het schrijven van columns, liefdesrelaties, oorlogen, en de vrouwen van Raindog.[/quote]
De vrouwen van Raindog,als jij daar over gaat schrijven wordt het vast een héél ander verhaal. In de pen Mos!

Angelique · 17 april 2005 op 10:46

Ik zal dit stukje aan mijn man laten lezen … heeft net vier weken 3x per week met UPC aan de telefoon gehangen … misschien krijgt hij dan weer wat glimmertjes in zijn ogen 😀

Mup · 18 april 2005 op 13:32

Lekker om te vernemen dat ik niet de enige ben, die hier zo’n gloeiende hekel aan heeft,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder