Ik zit alleen aan tafel, alleen met een heel huis om me heen.
Gevangen tussen bier en nicotine, was je maar hier.
’s Ochtends wakker worden met koffie en aspirine.
Vluchten kan ik niet, ik weet niet waarheen.
Je opzoeken durf ik niet, ben je alleen?
Machteloos kijk ik door het raam. Zie ik je lopen?, blijf je staan? Papa wat is er?, mijn dochter kijkt me aan.
Niets lieverd, laten we gaan.
Gaan naar een plek vol liefde, bloemen en geuren.
Waar alles, maar niets met ons kan gebeuren.
Gaan we weer opnieuw beginnen, gaan we er tegenaan?.
Vragen blijven in mijn hoofd bestaan.
Waarom en vooral wat heb ik fout gedaan.
Onweer komt en flitsen door mijn hoofd, ik voel het, negeer het, ik ben verdoofd.
Kon je mijn gedachten maar lezen, zodat ik niet hoefde te spreken.
Dan kon je weten dat ik alles goed bedoel, met als enige doel leven, samen zonder beloften te breken.
Heb je nu lol, uitgaan met je vrienden en laat thuis te komen?.
Of zit je alleen thuis, met hetzelfde gevoel als ik.
Mijn dochter mist je, kan dit je overtuigen om weer hier te komen wonen?.
Ik kijk de keuken rond, zie flessen bier op het aanrecht en vervolgens de grond.
Kan ik er doorheen?, of is dat ongegrond.
Kan alleen jij me helpen, of zijn er meer.
Meer met hartpijn die hulp zoeken en alleen zijn.
Vrienden heb ik, maar zorgen dat ik nog meer afbreek.
Opbouwen wil ik en ik laat je nooit meer in de steek.
Hoe is het met je zoon?, gaat alles verder goed vraag ik aan je moeder over de telefoon.
Kun je me het zelf niet zeggen?, vragen blijven, ik hou van je heel gewoon.
Onbereikbaar als je bent zo ben ik een gewone vent.
Verleden telt niet mee, we kunnen kijken naar de toekomst.
Kijken wat ons toekomt, daarna genieten met ons allen.
Je laat niets van je horen, alleen je berichtjes op mijn mobiel, communicatie is vervallen.
Ik ben bierdoppen aan het tellen, ben samen met mijn vriend en vertel hem hoe gemeen.
Maar ondanks alles ben ik alleen en kijk om me heen.

Cees Tabak.


8 reacties

Shitonya · 27 oktober 2006 op 08:12

Je wilt niet weten hoeveel mensen last hebben van een gebroken hart..teveel..je kan maar beter niet meer aan een relatie beginnen. De kans dat zoiets goed gaat wordt steeds kleiner en kleiner..

DriekOplopers · 27 oktober 2006 op 09:02

Helemaal alles is fout. Soms heel lelijk volrijm, soms heel lelijk bijna-rijm. Metrum om te huilen, klemtonen verkeerd. Echt helemaal niks.

Maar ik weet ook dat je uitstekende columns schrijft. Dus: blijf bij je leest!

Driek

Estrella · 27 oktober 2006 op 09:05

Aan de rijm voorbijgaand:
Een pijnlijk herkenbaar verhaal. Helaas vaak voor komend…

pally · 27 oktober 2006 op 10:51

Over het ongerijmde rijm hoef ik het niet meer te hebben.
Maar dit heeft een andere functie, het is een hartenkreet.
Ach wat is menselijker dan dat…misschien dat het helpt. sterkte!

Nick · 27 oktober 2006 op 11:27

Van alle rijmen die ik hier gelezen heb is dit de beste. Ook door mij wordt een column van jou veel meer gewaardeerd.

KingArthur · 27 oktober 2006 op 14:30

Als het rijmt is het niet goed en als het niet rijmt is het ook niet goed. Maar het gevoel dring(k)t in alle zinnen door en dat is wat ik mooi vind aan deze tekst.

klapdoos · 28 oktober 2006 op 11:25

Ik denk dat je het als verhaal beter had kunnen verwoorden dan in dichtvorm, omdat er geen ritme in het geheel zit. Maar ik wens je sterkte

KawaSutra · 28 oktober 2006 op 17:35

Je bent zonder twijfel uit je ritme en dat heb je goed overgebracht.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder