Ik kan me niet herinneren ooit in een achtbaan gezeten te hebben. Het is trouwens vrijwel ondenkbaar dat dit nimmer het geval is geweest. Immers, het is een spanning die iedereen tenminste eens in zijn leven meegemaakt moet hebben. Maar misschien laten mijn herinneringen me in de steek, ik ben overwegend toch meer een man van vooruit. Gelukkig kent het volwassen leven voldoende verrassingen om toch in de behoefte aan spanning te voorzien. Toen ik T. ontmoette had ik al snel door dat ze niet bepaald alledaags was en desgevraagd typeerde ik haar als ‘never a dull moment’. Maar ik realiseerde me op dat moment nog niet dat ik tevens een tig-ritten kaart voor een emotionele achtbaan had bemachtigd. Wijs geworden door ervaring draag ik inmiddels een beugel over mijn schouders en een riem om mijn middel en spannend dat het is joh! De eerste keren schudde ik hard door elkaar en draaide mijn maag zich letterlijk om. Ons bij elkaar zijn voerde naar hoge toppen, ons uit elkaar gaan soms naar enge diepten. Die afscheiden leken soms hard of definitief maar waren dat nooit omdat de snelheid er aldoor goed in bleef. Die snelheid vervolgens, was iets dat we geheel aan onszelf te danken hadden. Ik verzorgde de snelheid tijdens klimmen met onder meer bloemen, bonbons en andere verrassingen, zij tijdens dalen met bijvoorbeeld onbegrijpelijke stemmingen, begrijpelijke onzekerheid en ook met andere verrassingen.

Even dacht ik dat ik er een beetje aan gewend begon te raken maar toen ik zaterdagavond door haar naar huis werd gestuurd draaide mijn maag zich als nooit tevoren om. Deze situatie kende ik nog niet; een nog niet eerder tegengekomen dieptepunt in het traject. Onderweg uit Leeuwarden belde ik haar zelfs nog om te vragen of ik wel genoeg had gedaan en of zij het wel zeker wist. Zij wist niets zeker en ik wist niet wat ik nog meer had kunnen doen. Later hadden we nog een warrig telefoongesprek en we sloten de avond af met rake smsjes van mij en pissige van haar.

Zondag is een dag voor bezinning. ’s Avonds laat belde ze, we spraken met elkaar en zijn weer een beetje tot zinnen gekomen. We zien of spreken elkaar even een weekje niet. Moeilijker is het niet. Even rustig aan maar dat hoeft geen stilstand te betekenen, integendeel zelfs. Het is gewoon een kwestie van even de tijd nemen om te klimmen. Want als stilstand achteruitgang is en als het op een emotionele achtbaan dan toch zo nu en dan bergafwaarts moet zijn, dan liever vooruit.

Categorieën: Liefde

13 reacties

sally · 18 december 2004 op 17:10

Heel prachtig mooi beschreven wat er in je omgaat met een “onzekere”liefde.
Wees voorzichtig Raindog.
Dat je emotioneel niet kapot gemaakt wordt door aan het lijntje gehouden te worden.
Opoe spreekt!
😀

Mosje · 18 december 2004 op 19:01

Jeetje Raindog, [i]Sex in the City[/i] is van het scherm verdwenen, en jij probeert hier een nieuwe serie leven in te blazen.
Helaas.
Leeuwarden is geen [i]city[/i], en ook niet een plaats voor [i]sex[/i].
Ik zal je een laatste, welgemeend, advies geven.
Als jullie nou nog eens wat duizelig uit die achtbaan komen, praat dan niet, maar sleur je vriendin het struikgewas in en neuk haar. Stamel na afloop geen excuses, maar doe alsof het de gewoonste zaak op aarde is (wat het ook is natuurlijk)
Overlaad haar met geschenken en attenties. Neem haar mee uit. Verwen haar. Laat haar voelen dat ze een vrouw is. Pak haar in, doe er een strik om.
En flikker je mobiel weg!! Warrige sms’jes hebben menig relatie in vlammen doen opgaan. Sms’en lijkt op communiceren, maar is het niet. Het is te beperkt, nuances gaan verloren, en 166 leestekens (het maximum op de meeste mobieltjes) is te weinig om je vriendin het gevoel te geven dat je haar een echte vrouw vindt. Weg met dat ding!.
Dus nou niet meer treuzelen, aarzelen, weifelen, en onzekeren.
Toon je een vent! Wees wat de meeste vrouwen wensen: een tikkeltje dominant. En schrijf in je volgende stukje dat jullie gelukkig samen zijn, en dat ze al een beetje zwanger is.

Winny · 18 december 2004 op 21:04

Zo, die Raindog! Als immer lang van stof/tekst om te zeggen wat je wilt, maar dit keer zeer duidelijk. Succes.
En aan Mosje: als je nou zo puntig op iedereen reageert en alles blootgeeft over je knoopjes en ik je n.b. mijn e-mailadres geef: waar blijft die mail dan? Omdat ik een 65-plusser ben? Die kunnen ook wel tikken, hoor (en knoopjes aanzetten).

Mosje · 18 december 2004 op 22:40

Nou Winny, of je 65-plus bent. Dacht het niet. Je reageert als een jonge hinde.
😉
En over knoopjes aanzetten. Gisteren had ik het overhemd aan (kerstborrel bij een van mijn werkgevers) en het viel een van de dames op dat er een oranje draadje wat los zat (zal wel door het vele aanraken komen)
Jouw aanzetkunsten zou ik zeer wel kunnen gebruiken nu.
😛

Mup · 18 december 2004 op 23:01

Twee stappen achteruit, een vooruit, en een ‘emotional rollercoaster’ schieten als reactie door mijn hoofd. Daar kan je waarschijnlijk miet zo heel veel mee, maar past misschien wel bij je stukje, wat ik met genoegen gelezen heb.

Groet Mup.

viking · 19 december 2004 op 10:58

Troost je met deze gedachte:
Ik werd ooit versierd (de wonderen zijn de wereld echt nog niet uit) door een heel mooi meisje. Ze wilde met mij naar de kermis. Als je weet hoe zeer ik dit soort evenementen haat…

Ik ging dus mee en wij gingen in de spin. Wat mij betreft een variant op de achtbaan. Ondergetekende kleurde binnen 30 seconden groen en geel en kotste het schuitje waarin wij zaten volledig onder. Na een paar troostende woorden van haar en verontschuldigingen van mij hebben we elkaar nooit meer gezien.

Li · 19 december 2004 op 12:25

Inderdaad: Ritjes op de achtbaan kunnen een vermogen kosten en soms kom je er doodziek uit.:-(

Een pakkende vergelijking Raindog. 😉

Kees Schilder · 19 december 2004 op 14:41

[quote]Als jullie nou nog eens wat duizelig uit die achtbaan komen, praat dan niet, maar sleur je vriendin het struikgewas in en neuk haar[/quote]

kan dit Mosje? Als quote van de dag?

Mosje · 19 december 2004 op 20:14

Tuurlijk Kees. zo’n quootje kan
🙂

Wright · 19 december 2004 op 20:35

Moest denken aan een nummer van de Red hot chili peppers…..

You give me that funny feeling in my tummy….

Ahw shit, yeah, that’s right huh
Rollercoaster of love
Say what
Rollercoaster yeah (oohh oohh oohh)
Oh baby you know what I’m talking about
Rollercoaster of love
Oh yeah it’s rollercoaster time
Lovin’ you is really wild
Oh it¡äs just a love rollercoaster
Step right up and get your tickets

Your love is like a rollercoaster baby,baby I wanna ride, yeah.. enz, enz…

Mooi beschreven, Raindog.

pepe · 19 december 2004 op 20:48

Klim ze…

Grappig die achtbaan van jou!!

Ma3anne · 20 december 2004 op 10:13

Rottig is in dit geval, dat je met een achtbaan altijd weer bij het beginpunt uitkomt. Ik zou een rondje overslaan als ik jou was. 😉

Raindog · 20 december 2004 op 19:11

Dank dank allen. Voor de reacties en natuurlijk de zeer nuttige tips.

Hoewel de tips van Mosje me in het diepst van mijn hart het meest aanspreken, moet ik toch vertellen dat door een rare speling van het lot, ik die van Ma3 ter harte schijn te hebben genomen. En Mup, je sloeg de spijker op z’n kop alleen wilde ik niet te verengelst doen.

Misschien het einde van een bezoekje aan het pretpark zoals door Viking beschreven, mogelijk het begin van [i]scar tissue[/i] Wright. Maar – hoe treffend – ik heb eerst ‘Tunnel of Love’ van Bruce Springsteen maar eens uit de kast getrokken. Bijzonder album blijft dat toch.

[i]’It ought to be easy, it ought to be simple enough; man meets a woman and they fall in love. But the house is haunted and the ride gets rough.'[/i]

En:

[i]’There’s a room of shadows that gets so dark brother. It’s easy for two people to lose each other in this tunnel of love.[/i]

Achteraf bekeken misschien toch niet zo treffend Li, die achtbaan? Hoe het ook moge zijn, ik heb in ieder geval een kaartje voor morgen. Altijd!

😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder