De miezerige regen maakt de sfeer op de Oosterbegraafplaats nog triester. Alsof de hemel meehuilt om het verlies van alle dierbaren die hier begraven liggen. Regendruppels hangen als dikke tranen aan bomen en struiken om vervolgens op de grafstenen uiteen te spatten. Bloemen hebben het regengeweld van de afgelopen dagen niet doorstaan en laten bedroefd hun kopjes hangen. Troosteloos.
Het enige levendige wezen op dit plekje is de begraafplaatspoes die plotseling uit het niets verschijnt. Ze geeft kopjes tegen mijn benen en bedelt om een aai over haar bol. Vleit zich tegen mijn hand, kronkelt over het natte gras en verdwijnt net zo plotseling als ze is verschenen. Ik volg het pad dat naar het graf van mijn vader leidt. Even een frisse neus halen combineer ik met een bezoekje aan zijn laatste rustplaats. Even controleren of hij er nog netjes ‘bijligt’. Misschien moeten er bladeren geraapt worden, zijn er plantjes doodgegaan of dient het zand aangeharkt te worden. De regen laat de bladeren zachtjes ritselen, een fazant wroet geruisloos in de aarde, de windlichten tinkelen op een door een briesje gecomponeerde melodie. Maar verder is het adembenemend stil.

Opeens wordt de stilte doorbroken door een oorverdovend gerammel. Uit de flarden regenmist verschijnt een jongetje van een jaar of negen. Zigzaggend op een oude fiets rijdt hij naar de plek waar de allerjongsten ter aarde zijn besteld. Het jongetje kijkt mij vanonder een natte haarlok aan, mompelt een groet en parkeert zijn fiets tegen een heg. Dan pakt hij een miniharkje dat achter een grafsteen verborgen ligt, en trekt daarmee kaarsrechte streepjes in de aarde. Ik kijk geboeid toe. Wie ligt daar begraven? Zijn broertje? Een zusje? Een vriendje? Hoe lang al? En komt dit jochie hier wel vaker?

Zo te zien wel. Met de precisie van een hofhovenier plukt hij uitgebloeide bloemen uit de plantjes en zet een omgewaaid rozenstruikje overeind. Vervolgens verdwijnt zijn hand in zijn jaszak waaruit hij stoer een aansteker vist. Dan pakt hij een lantaarn die naast het kindergrafje staat en steekt de kaars aan: langzaam, precies en met een ernstig gezicht. Als hij daarmee klaar is, vist hij uit de achterzak van zijn spijkerbroek een geplastificeerde tekening. Met het puntje van de tong uit zijn mond vouwt hij de tekening open en steekt hem tussen de grove witte kiezels. Af en toe stopt hij zijn vrolijke fluitconcert, maar zet dat na elke handeling weer voort.
Dan stapt hij naar achteren en knikt tevreden. Hij streelt de grafsteen bij wijze van afscheid, draait zich om en springt fluitend op zijn fiets. Terwijl hij wegrijdt, roept hij ‘love you’ in het luchtledige. Zijn heldere stem schalt over de verlaten begraafplaats.

Volkomen onverwacht breekt de hemel open. Een zonnestraal verlicht het engelbengeltje dat rammelend en zigzaggend de begraafplaats verlaat. De bloemen, planten en bomen krijgen weer kleur en de schoongeregende grafstenen glanzen in het zonlicht.
Het is waar. Na regen komt zonneschijn.

Categorieën: Liefde

Li

Liever gek dan 'grijs'. (O)mama Li doet maar wat. Schrijft voor een scholengroep, een ouderenblad en voor schrijfgroep Undercover. Is na 10 jaar weggereorganiseerd bij het Alphens Nieuwsblad. Werkte 30 uur per week als bovenschoolse coördinator TSO bij SCOPE Scholengroep. Sindskort gepensioneerd.

16 reacties

LouisP · 9 september 2010 op 07:35

Li,
terwijl ik dit lees miezert het buiten..en ‘k heb kippevel..ge hebt gelijk, na regen komt zonneschijn..
Indrukwekkend..

SIMBA · 9 september 2010 op 08:38

Poe wat mooi, ik hield het niet droog….

Fem · 9 september 2010 op 08:58

WOW! hoe vertederend… :wave:

sylvia1 · 9 september 2010 op 09:06

Prachtig… Jouw engelbengel die kleur brengt op een begraafplaats.

Avalanche · 9 september 2010 op 09:50

Het overkomt me maar zelden, dat geschreven tekst kippenvel bij me veroorzaakt. Jouw column is het gelukt.

Ontwikkeling · 9 september 2010 op 11:08

Prachtig geschreven. Het is net, of ik erbij stond, over je schouder keek.
Bijzonder stuk…!

arta · 9 september 2010 op 12:51

Jeetje, Li, wat schrijf jij toch mooi!

Volgens mij weet jij jouw lezers hetzelfde gevoel te bezorgen als dat jij daar had!

pally · 9 september 2010 op 13:32

Prachtig geschreven Li, dit sfeerbeeld van een nat kerkhof met het jongetje erdoorheen geweven. Echt erg mooi en ook leuk je weer eens te ‘zien’, hier! :kus:

Pally

Mien · 9 september 2010 op 14:30

Wat een verademing, zo’n kerkhofgang.
Het hart gelucht. Mooi opgetekend.
Ik zag het zo voor me en het raakt.
Knappe column.

Mien

Anti · 9 september 2010 op 16:58

Ik kan me alleen maar aansluiten bij vorige reacties, mooi en raak.

Frans · 9 september 2010 op 19:12

Ontroerend mooi geschreven. Ben steikem een beetje jaloers om zoveel zeggenskracht

WritersBlocq · 10 september 2010 op 00:08

Prachtig Li, hoe jij met jouw woorden bindt wat je voelt en ziet. Het is een mooi vervolg op de column die ik nooit zal vergeten, jouw [b][url=http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=2969]Lieve pap[/url][/b]

Liefs en knuf, Pauline.

joopvanpoll · 10 september 2010 op 05:34

Ik reageer alleen omdat ik je veel reacties gun. Soms vind ik iets té lief, maar dat zegt meer over mij, dan over jou

SIMBA · 10 september 2010 op 08:31

[quote]Ik reageer alleen omdat ik je veel reacties gun.[/quote]
Wat een rare reactie Joop 😕

joopvanpoll · 10 september 2010 op 10:37

Ja, dat vind ik eigenlijk ook. Het moest iets van een ingetogen compliment zijn.
Mislukt.

Dees · 12 september 2010 op 08:58

Het is voor mij ook net die tijd van het jaar geweest, daarom wat lastiger reageren op de een of andere manier. Maar het is bijzonder mooi en komt, vreemd genoeg, erg overeen met de beleving begraafplaats die ik dan ieder jaar een keer opzoek, al zijn de zonnetriggers anders en loopt er een ander dier. Mooi Li!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder