Er zíjn grenzen (5)

Ja, ik word met ontzag behandeld door mijn nieuwe maten. Nadat we samen hebben ontbeten, broodjes met koffie, gaan we weer op pad, richting basiskamp. ‘Il Commandante‘ is dolblij met het slagen van de missie, en complimenteert ons daarmee. Michelle is hier duidelijk zeer gevoelig voor. Ze verdwijnt gearmd met Antonio in een van diens tenten. Pas ’s avonds zie ik haar terug. Het steekt me wel een beetje, dat vrije gedoe. Zodra ze weer met mij wil aanpappen, houd ik de boot af. Ja dag! Ik ben toch zeker gekke Henkie niet!

Maar goed, door de wapens en munitie die we hebben ingepikt van het leger, kan de strijd tegen de junta worden opgevoerd. Dit betekent wel dat het land verder in chaos wordt gestort. Complete bevolkingsgroepen slaan op de vlucht, voor de wreedheden van de militairen. (Krijg nu nog steeds nachtmerries over deze tijd, met rokende puinhopen en rottend vlees.) Sinds mijn verblijf bij de guerrilla’s houd ik een dagboek bij. Leuk voor later. Michelle helpt mij daarmee, zonder verder nog enige avances naar mij te maken.

Dan gaat het enkele keren goed fout voor het verzet. Het leger van generaal Villa gaat over tot een groot offensief, waarbij ons kamp gericht wordt gebombardeerd. Parachutisten worden gedropt, dit moet doorgestoken kaart zijn. Gevaar alom! We worden steeds meer op onze huid gezeten.

Vluchten is het parool. Achtervolgt door het leger weten we, na een wilde tocht door moerassen en oerwouden, het grensgebied van het land te bereiken. Maar verdomme! Een laatste beschieting vanuit een hinderlaag wordt ons fataal. Antonio raakt daarbij gewond. Hij wordt gevangengenomen, en vrijwel direct geëxecuteerd, hoor ik achteraf. Ook Michelle is tijdens de aanval geraakt en voordat ze, in mijn armen, haar laatste adem uitblaast, laat ze me beloven mijn boek af te maken. “Zorg dat de buitenwereld weet wat hier is gebeurd,“ verzucht ze. Met pijn in mijn hart neem ik afscheid, maar heb geen keuze. We moeten verder. Met behulp van de laatste overlevenden weet ik te ontsnappen. Na dagen rondzwerven bereik ik een stad in vredesgebied.

Ik laat de boel verder voor wat ze waard is, en reis zo snel mogelijk terug naar Nederland. Eenmaal thuis aangekomen werk ik in rap tempo mijn dagboekaantekeningen verder uit. Er wordt een boek van gemaakt, waarin ik mijn avonturen beschrijf met ‘Il Commandante’ Antonio, Michelle en de guerrilla’s. Tevens plaats ik hierin het door mij afgenomen interview met president Garcia. Het wordt zijn politiek testament, waarin hij uitlegt waarom wat hem betreft de grenzen zijn bereikt van de groeiende ongelijkheid tussen arm en rijk in zijn land. De titel van het boek laat zich raden. Ook de gesprekken die ik voerde met mensen op straat, krijgen een plek. En uiteraard de tekst van het lied dat zanger Hernán zong tijdens onze tocht in de gevangeniswagen. Ook Hernán heeft de strijd niet overleefd.

Mede dankzij de voorpublicaties in ‘Ex-Press’, het blad van mijn werkgever, wordt het boek ‘Er zijn grenzen’ een bestseller. Ik moet de hort op voor interviews en toespraken, waarna de media zich op de politieke situatie van het land stort. De internationale gemeenschap komt in actie en via een boycot, en een vredesmacht wordt de toestand van vóór de coup hersteld. Het kán wel!

Voor mij op tafel ligt een schrijven namens de Nieuwe Democratische Regering.

Geachte heer Splinter,

Graag willen wij u uitnodigen voor de aanstaande onthulling van het monument ter nagedachtenis van onze voormalige President Garcia. Tevens willen wij u vragen enkele woorden te spreken tijdens de ceremonie.

 Hoogachtend

Drs A. Salvatore (Secretario del Nuevo Gobierno Democrático)

N.G.D.

Ik ga een toespraak houden waarin ik de idealen van Garcia  zal laten doorklinken. Het wordt een vlammend protest tegen de aan den lijve ondervonden onderdrukking en de groeiende ongelijkheid tussen arm en rijk. Ik kan niet wachten!

***