Teleurgesteld raapte Eva een halfrotte appel van de grond en gooide hem achteloos weer weg. Het was begin juni en na de zoveelste strenge vorst was er wederom een hele oogst mislukt. De financiële vooruitzichten zagen er alles behalve gunstig uit. Weemoedig dacht Eva terug aan vroeger; het paradijs, Adam in al zijn jonge glorie, hun onbeschaamde naaktheid en al dat eeuwige groen temidden van al die kleuren. Maar wat haar nog het meest helder voor het oog stond was die ene hemels mooie boom. De boom van de kennis van goed en kwaad. Die boom met al zijn prachtige vruchten. Hoe had ze zo dom kunnen zijn om zich te laten verleiden door dat serpent van een slang? Ze had het niet gedaan omdat ze hongerig was. Nee, het was pure provocatie. En als ze heel eerlijk tegen zichzelf was had haar daad nog meer te maken met het feit dat ze het gewoonweg beu was om altijd maar volgzaam en dienstbaar te zijn en zichzelf weg te cijferen. Wat haar wel speet was dat ze tot overmaat van ramp ook nog eens Adam hierin had betrokken. Adam, die altijd klaar voor haar had gestaan. Adam, met zijn goddelijke lijf. Adam, die nooit ook meer enig kwaad had veroorzaakt. Om over de ellende die ze over de mensheid had gezaaid nog maar te zwijgen. Wat moesten zij uiteindelijk wel niet van haar denken?

Het leven was mooi voor de zondeval, maar steeds vaker begon Eva zichzelf af te vragen hoe lang ze in die illusie hadden kunnen leven. Als zij niet van die appel had gegeten was er heus wel een ander geweest die hetzelfde zou hebben gedaan. Om wat voor reden dan ook. Hoe lang moest ze nog schaamte en schuld voelen om een fout die zij in haar jeugd had gemaakt? In het begin had Eva haar woede voornamelijk gericht op Lilith. Lilith, die zoveel jaren samen met Adam was geweest en zijn afwijzing, zijn weigering om haar als gelijkwaardige te zien zonodig moest vergelden door zich te verhullen als slang om daarmee zowel Eva’s als Adam’s geluk te ontnemen. Maar naarmate de jaren vorderden begon Eva steeds meer begrip voor Lilith te krijgen. Een begrip dat uiteindelijk uitmondde tot een diep respect. Lilith was anders dan zij. Zij liet zich door niemand iets vertellen, zelfs niet in bed. Zo schreeuwde Adam Eva ooit toe, na een van haar zoveelste smeebedes over het hoe en waarom van Lilth’s wraak, dat Lilith weigerde om altijd maar onder hem te liggen. Wanneer het op standjes aankwam had zijzelf genoeg fantasie om ook wel eens wat anders te willen, aldus Lilith. Want ze waren toch gelijk? Ze waren toch allebei uit dezelfde aarde gemaakt? Adam daarentegen moest hier niets van weten. Hij wist wat hij lekker vond, om nog maar te zwijgen over de symbolische waarde van zijn ‘favouriete standje’ , en zo hij het wilde, zo zou het geschieden. Ook Eva begon onderhand steeds aversiever tegenover Adam’s dominante rol in bed te staan. Steeds vaker zei ze dat ze hoofdpijn had of dat ze op het punt stond ongesteld te worden. Wederom iets wat ze zichzelf met die hap van die rotappel op haar hals had gehaald. Aan menstrueren kon ze maar nooit echt wennen.

‘Het is God die wreed is’ verzuchtte Eva. Niet alleen was ze door hem verbannen naar de aarde, nee, er moesten ook nog eens andere, volkomen onschuldige mensen boeten voor iets waar zij mee de mist in was gegaan. Om nog maar te zwijgen over ‘het zweet des aanschijns’ waarin zij voortaan hun brood zouden eten, de eeuwige verbintenis met de dood en alsof dat nog niet genoeg was: schaamte voor hun naakte lichamen, dezelfde lichamen die nota bene hij, De Schepper, gecreërd had.

En dan waren er nog Eva’s kinderen. Kaïn en Abel, die haar zo dierbaar waren. Zelfs onder hen moest God zonodig verdeeldheid zaaien door wel Abel’s dieroffer aan te nemen, maar Kaïn’s offer, een deel van zijn oogst, af te wijzen. De verklaring voor de moord op Abel door zijn bloedeigen broer was voor Eva volstrekt duidelijk. Het was jaloezie, niets meer dan kinderlijke jaloezie die ontaardde in een gruwelijke wanhoopsdaad. En nu was zij ook nog eens Kaïn kwijt die door God gedoemd was tot zwerven. Maar ondanks dit alles hield ze nog altijd zielsveel van hem en ze misttte hem iedere dag. Gelukkig was er nog Seth. Lieve mooie Seth, die alles wat fout was weer goed zou maken.

Vermoeid legde Eva zich op de grond en ontdeed zich zonder zichzelf nog ergens om te bekommeren van haar kleding. Een zachte zomerbries maakte haar tepels stijf, gras kriebelde haar dijen en voorzichtig streelde ze zichzelf. Ze sloot haar ogen en voor het eerst in haar leven vroeg ze zich af hoe het zou voelen als zij degene was die bovenop Adam zou zitten.

Categorieën: Fictie

14 reacties

Avatar

Prlwytskovsky · 2 november 2008 op 19:02

Zelfs niet in bed??????? Een bed? Hadden zij dat dan, ten tijde van die appelboom? Of wipten zij vrolijk verder tussen de Mosje’s? :oeps:

Avatar

Troy · 3 november 2008 op 08:46

Er zullen vast wel bedden zijn geweest of in ieder geval iets van een composthoop waar men lekker op kon flikflooien. Geen stro, want dat kan nog wel eens prikken 😉

Avatar

Mup · 3 november 2008 op 09:01

Mijn summiere bijbelkennis weer even opgefrist, en meteen weer duidelijk waarom die kennis bij summier is gebleven.
Goede invalshoek, vooral de laatste twee alinea’s,

Groet Mup.

Avatar

Mien · 3 november 2008 op 09:34

Zo blijft een bijbelverhaal een mooi sprookje.

Mien

Avatar

Neuskleuter · 3 november 2008 op 18:00

Ik heb Adam op de een of andere manier nog nooit geassocieerd met een seksueel actieve man. Ik beeld me hem dan ook ineens in als een Rouvout, maar dan met het lichaam van een echte ouderwetse houthakker, die in de jaren na de Appel al een geblokt vest aan heeft. Het is in ieder geval een beeld dat ik liever verdring.

Erg leuk geschreven en toevallig dat het al de tweede column is over Adam, Eva en de slang in korte tijd!

Avatar

Troy · 3 november 2008 op 19:18

Thank’s, Neus! Ja, die Adam was een potente kerel. Dat gezicht van Rouvoet erop maakt de boel wat minder aantrekkelijk helaas 🙄

Die andere column heb ik overigens gemist. Ben benieuwd naar de link.

Avatar

Neuskleuter · 3 november 2008 op 19:33

http://examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=8509

Deze was van Teunis, ook recent verschenen, maar vanuit een andere invalshoek. Maar wel met dezelfde hoofdrolspelers 🙂

Avatar

Troy · 3 november 2008 op 21:40

Dank voor de link. Adam en Eefje zorgen in ieder geval nog steeds voor genoeg schrijfstof, blijkt maar weer…

Avatar

pally · 3 november 2008 op 22:54

Kweenie, Troy, als behoorlijke fan van jouw aparte columns, die ik vaak zelfs nog mooi vind als ik er weinig van begrijp, kan deze mij niet bekoren. Het lijkt aan de stijl te liggen.
ook wat kromme zinnen,
[quote]de financiele vooruitzichten zagen er allesbehalve gunstig uit.[/quote]

Dat lijkt mij dubbel: vooruitzichten die eruit
zien..

Nou ja, experimenteren is altijd goed in elk geval.

groet van Pally

Avatar

Troy · 4 november 2008 op 00:33

@Pally: Eigenlijk begrijp ik precies wat je bedoelt, Pally. Het wat meer ‘gewoontjes’ schrijven, bevalt mij persoonlijk ook minder dan mijn gebruikelijke schrijfstijl (voor zover die bestaat). Dit voelt niet helemaal ‘eigen’ maar het duurde even voordat ik daar zelf ook mijn vinger op kon leggen.

Vandaag ben ik wederom aan het schrijven geslagen en als ik dat resultaat nu naast deze column leg, verbleekt dit verhaal volkomen. Ik denk dat ik het toch wel heel erg nodig heb om volledig ‘buiten de kaders’ te kunnen schrijven, en dit verhaal had in wezen al teveel handvaten waar ik mij aan vast kon houden. Bedankt voor je commentaar, wat kritiek kan behoorlijk verhelderend werken.

Avatar

SIMBA · 4 november 2008 op 08:24

Ik kan hier weinig mee Troy, ik denk dat ik er hetzelfde insta als pally. Maar ik kijk uit naar de volgende.

Avatar

arta · 4 november 2008 op 09:17

Het scheppingsverhaal menselijk gemaakt…
Ik vind hem wel mooi en lees er op de een of andere manier veel meer uit…

[size=xx-small](een verademing op de voorpagina)[/size]

Avatar

lisa-marie · 4 november 2008 op 10:06

Ik moest er even over na denken en denk dat ik toch meer van je eerdere schrijfstijl hou
en die ook met meer plezier lees.
En bij het lezen lees ik toch wel veel meer dan het scheppingverhaal
en dat vind ik dan weer mooi.

Avatar

Dees · 4 november 2008 op 10:31

Tja, ik ben er juist wel fan van als mensen niet in een bepaalde stijl blijven hangen… Anders kan het routine gaan lijken, of op een herhalingsoefening. En daar houd ik persoonlijk juist helemaal niet van.

Wel vind ik dit verhaal ook een beetje moeizaam lezen. Dat ligt denk ik ook aan het onderwerp. Personages gerelateerd aan een scheppingsverhaal vergen misschien iets meer, ofzo? Er zit wat te weinig diepgang in de personages. Het is bijna een soap zo. Je noemt wat namen, geeft er een paar vluchtige overwegingen bij en een beschrijving. Het kan me niet pakken.

Best een idee eigenlijk, om stukken uit de Bijbel als soap te produceren. Hmm

Geef een antwoord