Je zit naast me, zo dichtbij.
Ik voel de warmte van je grote lijf en bedenk me hoe zacht je huid zou voelen onder mijn handen. Ik verlang naar je armen om me heen.
Je stem is hees en je lacht. Je bent zo mooi. Je bent zo groot, veel groter dan ik. Je ogen zijn donkerbruin, net als je haar. Je haar is geverfd. Voor mij, vind ik, terwijl ik weet dat je me toen nog niet eens kende. Voel jij de spanning? Durf je ze te voelen?
Dit is nieuw voor jou, besef ik. Je leeft dan wel tussen de gekken, maar je bent keurig getrouwd en maakt ruzie met je man.
Weet je, lief, als wij samen zouden zijn en ruzie zouden maken, dan zouden onze woorden orkanen zijn, onze ogen vulkanen. Elke ruzie zou ons tot op de grond afbreken, zodat elke aanraking na de ruzie een mooier nieuw mens van ons kon maken. We zouden leven als intuïtiebeesten, onze liefde als een allesverterend vuur. Je zou alles zijn. Ik zou je aanbidden. Jij zou mij vereren. Het zou perfect zijn.
Je lacht een keer naar me en ik lees de twijfel in je ogen. Je durft het niet. Je draait eens aan die gouden ring aan je vinger.
Ik kijk naar de zilveren ring aan mijn hand.
Het kan niet.

Categorieën: Liefde

9 reacties

Nkingzy · 6 mei 2006 op 18:27

Geen commentaar.

Chantal · 6 mei 2006 op 20:06

Wow, mooi geschreven zeg! Tragisch. Complimenten!

Mup · 7 mei 2006 op 16:44

Acda en de Munnik komen bij me naar boven, bij deze tekst. “Ik ben mezelf niet, of al die jaren nooit geweest”

Groet Mup.

Troy · 7 mei 2006 op 23:57

Mooi geschreven. Meteen vraag ik me af wie deze getrouwde vrouw is. Is het een vriendin, een kennis, een buurvrouw? Bestaat er al een soort van liefde tussen de twee personen etc. etc… Allemaal vragen waarop ik waarschijnlijk nooit een antwoord zal krijgen. Tenzij er een Francis proloog komt…

Nana · 8 mei 2006 op 14:04

Mooi geschreven een beetje cliché door die ringen, maar ik hou dan ook niet zo van ringen… 😉

Xamantha · 8 mei 2006 op 15:43

Snap je idee over cliché, maar ik zocht een kort en helder beeld dat beide betrokkenen al een relatie hebben…

Oh en een proloog of epiloog is er niet, gaat er ook niet komen, want het ging me om deze momentopname die zo heftig voelde…

Prlwytskovsky · 8 mei 2006 op 18:14

[quote]Voor mij, vind ik, terwijl ik weet dat je me toen nog niet eens kende.[/quote]

Xamantha, leg mij deze zin eens uit, ik snap er geen ruk van.

Xamantha · 9 mei 2006 op 02:23

“Je haar is geverfd.

Voor mij, vind ik, terwijl ik weet dat je me toen nog niet eens kende. ”

Deze zinnen hoorden bij elkaar…snap je ‘m nu?
😉

madena · 9 mei 2006 op 13:08

Hij is weer mooi meis.
Ik wist dat je het gevoel ovber kon brengen.

Knufff

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder