Met een knoop in mijn maag slenter ik zenuwachtig door de Trendhopper en hou de kassabalie nauwlettend in de gaten. Daar staat ze; de spannende verkoopster, die mijn valentijnskaart gisteren op de deurmat heeft gevonden. En ik, charmeur in de dop, wil niet veel langer meneer A. Noniem blijven voor haar. Maar het juiste moment om dapper toe te slaan laat op zich wachten en akelige symptomen van nervositeit bevestigen dat ik de comfortzone mijlenver heb verlaten. Hoewel mijn verstand blijft herhalen dat een winkel ook een uitgang heeft, laat ik het vandaag niet gebeuren om als ‘lame ass pussy’ af te druipen.

Een week geleden hielp ze me in de winkel. Ik viel als een blok voor haar. Als betoverd bleef ik nog dagenlang aan haar denken en vanuit een diepgeworteld oergevoel fantaseerde ik hoe ik deze stoot kon veroveren. Haar naam op de kassabon hielp een handje. Kaartje sturen? Deal.

Dus vandaag ga ik ervoor met een toepasselijk liedje in mijn hoofd: “Want je hebt niet in de gaten wat je allemaal met me doet”. Hero? Ikke wel. Maar dan zo een op sokken, die nog maar eens een uitstelrondje door de winkel loopt. Dit is geen romantische film met gegarandeerd ‘happy end’ – dit is keiharde realiteit. Doodeng.

“Nú!” besluit ik en gris naar een ijsboltang om niet met lege handen bij de kassa te verschijnen. Mijn hartslag schiet letterlijk omhoog en zit bovenin mijn keel als ik er een benauwd “Hoi” uitpers. Terwijl mijn nek steeds harder tegen mijn coltrui bonkt en ik langzaam mijn pincode intoets, geef ik mezelf de laatste trap onder mijn reet; het is nu of nooit. Zo kalm mogelijk vraag ik of ze enig idee heeft van wie de valentijnskaart is. Zei ik het echt? Aan de vragende blik in haar ogen te zien wel.

Voorzichtig maak ik een mentaal vreugdedansje. Prachtige vioolmuziek kan ieder moment losbarsten. Ze kijkt me glimlachend aan en met blozende wangetjes wijst ze naar een oudere dame, gekleed in Trendhopper kleuren. “Ik heb geen kaart gehad, maar die collega wel.” O, shit! Nee! Het strijkorkest kan weer inpakken.

Één kassa, meerdere verkoopsters, maar alsmaar in- en uitloggen doen ze niet. De hilariteit is compleet. Wat heb ik te verliezen? Als een brutale Don Juan vraag ik haar mee voor een drankje. Helaas, ze heeft een vriend. En hoewel ik waarschijnlijk veel leuker ben dan hij, moet ze mijn aanbod afslaan. Mijn gedurfde actie waardeert ze, maar of ze het echt meent zal ik nooit weten. Wat maakt het uit? Geen poessie, maar vandaag ben ik een winnaar!


Avatar

Robert Leek

Componeren met woorden. Ik doe dat heel graag.

12 reacties

Avatar

Yfs · 4 maart 2016 op 08:22

“een uitstelrondje op door de winkel lopen” ( en dan ook nog op op sokken lol)
“Terwijl mijn nek steeds harder tegen mijn coltrui bonkt”
Gewapend met een “ijsboltang”

Smeuïge details in een zeer beeldend en hilarisch geschreven column.

Of de volledige naam van personeel op een bon staat betwijfel ik echter. Doet niets af aan het verhaal.

De bewondering voor je Valentijn deed me denken aan een mooie spreuk die ik vanmorgen las op FB : “In a room full of art, I’d still stare at you”!!

Heerlijk geschreven Rob!! 🙂

Avatar

I-Pat · 4 maart 2016 op 10:18

Er kwam een lach op mijn gezicht toen ik las de de oudere vrouw de kaart heeft gekregen. Ik zag meteen een heel oude vrouw (eind 60) voor me, haha.

Leuk geschreven, ik ga je volgen.

Avatar

Mien · 4 maart 2016 op 10:41

In net begin loopt het een beetje stroef. Teveel mooimakerij. Of zijn het de zenuwen? Dat kan natuurlijk ook.
Maar vanaf de vierde alinea heb je me volledig in de pocket.
Leuk verhaal. :yes:

Avatar

arta · 4 maart 2016 op 11:20

Heel erg stoer!

Leuk verhaal, hilarische twist!

Avatar

pally · 4 maart 2016 op 11:41

Echt grappig, Rob, en als lezer neem je mij helemaal met je zenuwachtigheid mee. mooi einde…

Avatar

Bruun · 4 maart 2016 op 14:40

Leuk verhaal, goed geschreven en voor mij persoonlijk zeer herkenbaar; behalve de clou dan, die ik echt niet aan zag komen.

Avatar

WritersBlocq · 4 maart 2016 op 22:30

Deze smaakt naar meer. Humor, genegenheid, lef en liefde. En dit is een pareltje: die nek die tegen je coltrui bonkt. Schitterend!

Avatar

Rob van Meer · 4 maart 2016 op 23:31

Heel erg bedankt voor de reacties! Ik heb er lang over gedaan om dit verhaal te schrijven, want ik wilde mijn ervaring van die dag zo beeldend mogelijk over laten komen. Inderdaad met humor. De lezer zal geprikkeld moeten worden om het verhaal te willen blijven lezen en uit jullie reacties blijkt dat dat me goed is gelukt. Een stimulans om vooral door te blijven gaan met schrijven. Leuk!

Avatar

Meralixe · 5 maart 2016 op 07:04

Ach, laat gereageerd.
Inderdaad Rob, verhalen als deze zijn soms moeilijk te vertellen. Bovendien verliest de schrijver (ik toch) door aan het verhaal te werken zijn voeling met wat goed en slecht is voor wat hij ten diepste bedoelt.
Gelukkig, oefening baart kunst.(durf ik te denken)

Avatar

Odette · 5 maart 2016 op 16:16

Ik houd ervan. Van houden van, romantiek, Valentijn en de kaart.

Avatar

Mosje · 5 maart 2016 op 20:58

Haha, erg leuk. Hulde

Avatar

Novelle · 7 maart 2016 op 19:27

Wat een leuk verhaal.
Ik zag het zo voor me.
Mooi geschreven

Geef een reactie