Ik plof in de stoel als ik de kinderen eindelijk in bed heb.
Bas, m`n man is alweer een week weg voor zijn werk.
Ik zit niet lekker in m`n vel.
Voel me eenzaam.
Telefoon. -`Hoi Iris, herken je m`n stem nog?`
Een naar gevoel bekruipt me.
Het midden tussen opwinding en iets angstaanjagends.
-`Denk eens diep na Iris, je weet het vast wel`
Een rilling door m`n lijf. Het klamme zweet breekt me uit.
Die stem zou ik uit duizenden herkennen.
Mijn Deejay.
Die stem liet een gedicht horen in een overvolle discotheek.
“Speciaal voor mijn Iris”, klonk het dan door de luidsprekers..
De stem die zo vaak in mijn oor fluisterde :`friends, for ever!`
-`Tom?` Piep ik met dicht geknepen keel.
-`Iris, ik heb je gevonden, eindelijk`, klinkt het aan de andere kant.
M`n hart bonkt in m`n keel.
-`Gevonden?`Stamel ik verbluft, `Na vijftien jaar?`
Beelden flitsen door m`n hoofd van een niet te evenaren romantische periode.
Feesten , hartstochtelijke vrijpartijen. Overal…
Gedichten, cadeautjes…
Zo`n liefde, die je alleen in films ziet.
Wij hoorden echt bij elkaar als John Travolta en Olivia.
-`Ik móet je zien Iris`, trilt de stem door mijn lijf.
Mijn mond voelt droog en dichtgeplakt…
-`Maar ehh, je was toch getrouwd?`weet ik er met moeite uit te wurmen.
-`Jaren samen gewoond, maar het ging niet meer.
Ik verlang naar je, Iris. Wat wij gehad hebben, zal ik nóóit bij iemand anders vinden.`

Als een donkere schaduw herinner ik me de dag dat hij me duidelijk maakte niet genoeg aan mij te hebben.
`Het benauwt me zo!` zei diezelfde stem, `Ik wil gewoon meer dan alleen maar huisje, boompje, beestje`.

-`Ik ben getrouwd en heb twee prachtige kinderen`zeg ik.
-`Maakt toch niet uit Iris, daarom kunnen we elkaar toch wel zién? Al is het voor één keer!`

Mijn God, ik zou niets liever willen. Nog één keer die hartstocht van toen.
Nog één keer zijn lippen op de mijne en zijn tong van m`n borsten naar m`n navel voelen afdalen.
Zijn gespierde body één met mijn welwillend lijf.
M`n hart gaat wild te keer.
Zal ik…..
-`Nee, het spijt me Tom, het is goed zoals het is…Je moet me maar niet meer bellen`.

Trillend leg ik de haak neer.
Muisstil zit ik zo een paar minuten.
Ik voel me leeggezogen.
En heb spijt…?!
Van alles wat ik niet gezegd heb…
Gedaan heb… Had moeten doen…Had kunnen hebben…
Shit!

Categorieën: Liefde

12 reacties

Avatar

Mar · 29 november 2004 op 17:05

Sterk van je al is de verleiding groot.

Mar

Avatar

Mup · 29 november 2004 op 18:42

[quote]Zijn gespierde body één met mijn welwillend lijf. [/quote]

Na vijftien jaar? Waarschijnlijk niet, dus goede keuze zou ik zeggen,

Groet Mup.

Avatar

Bakema_NL · 29 november 2004 op 18:48

Is dit een column of een stukje tekst uit de candlelight reeks?
Vergeef me hoor, ik ben dan ook geen vrouw……..eeeeehh, laat maar. 😛

Avatar

pepe · 29 november 2004 op 20:41

Heel erg leuk geschreven, knap dat je je niet liet verleiden.
Daar mag je best trots op zijn!

Avatar

Dinah · 29 november 2004 op 20:48

Goed geschreven en volgens mij mag je trots op jezelf zijn.
Wat was zal nooit meer zo zijn!! 😉

Avatar

Charlotte · 30 november 2004 op 00:59

Dat doe je snel! In twee columns tijd een sprong maken van de eerste keer, naar Tom vijftien jaar later 😉
Erg vermakelijk stukje weer

Avatar

Kees Schilder · 30 november 2004 op 07:34

15 jaar buik erbij! Daar moet je toch niet aan denken? 😀

Avatar

sally · 30 november 2004 op 09:43

Het lijkt inderdaad wel een stukje uit een roman.

Ik, had wel een wat langer telefoongesprek gehad.
Maar dat was natuurlijk het “gevaarlijke”

groet Sally 😉

Avatar

Wright · 30 november 2004 op 10:10

[quote]En heb spijt…?!Van alles wat ik niet gezegd heb…
[/quote]

En wij maar denken dat we zo uniek zijn!
Een ex-liefde die dertien jaar na dato belde om zijn excuus te maken, heb ik de huid zo vol gescholden dat hij de haak er van narigheid opgelegd heeft.
Ik vond het (op dat moment) uitermate prettig, eindelijk was ik van de jarenlang opgekropte frustraties bevrijdt !
Later voelde ik mij toch wat schuldig, en was ik ook wel benieuwd hoe het met hem zou gaan.
Helaas, ik heb zo het vermoeden dat hij niet meer terug belt. 😉

Mooi beschreven, Iris!

Avatar

Ma3anne · 30 november 2004 op 16:17

Heerlijk, die gevaarlijke telefoontjes.
Heb er zelf ooit het initiatief toe genomen, zoals beschreven in mijn column[url=http://www.examedia.nl/columnx/modules/news/article.php?storyid=1334] Oude liefde roest niet[/url]. 🙂

Avatar

koekoek · 5 februari 2005 op 10:52

Mooi…………….dat is mij ook overkomen na 18 jaar met een Ierse schone……….er zal altijd een klein stukje van je hart hem toebehoren.Toch heb je een verstandige keuze gemaakt…….klasse…want zo hoort het ook.

Avatar

BrokenHalo · 18 september 2006 op 12:59

Het verleden is geweest. En is een mooie herinnering niet veel beter als een teleurstelling?
Ik heb niet zo lang geleden zo’n teleurstelling meegemaakt en ik heb nu spijt van het verspillen van zo’n mooie herinnering…

Geef een antwoord