Een slanke blondine blikt speels in de camera. Ze blaast kushandjes in mijn richting. Haar naam is Helena en ze woont in Rusland. Met mannen heeft ze in het verleden allerlei problemen gehad, zo verzekert ze mij, dus ze zal zelf nooit iemand zonder reden kwetsen. Vrouwen kunnen weleens wispelturig zijn, zo heb ik ondervonden. Zeker wanneer ze afkomstig zijn uit de minder goed bedeelde landen. En uiteraard maken de te overbruggen kilometers het een stuk eenvoudiger om plotseling afstand te nemen. Op internet is men beschermd door een relatieve anonimiteit.
Mijn vorige internet vriendin woonde in Thailand. Ze had golvend donker haar en een lieve glimlach. We scheelden wat jaren in leeftijd, maar dat vonden wij beiden geen bezwaar. We hadden contact via Skype, maar de verbinding was van slechte kwaliteit, waardoor ik haar niet scherp kon zien. Natuurlijk, we konden best in Holland afspreken, maar haar hele familie was ziek en daardoor had zij noch de middelen, noch de gelegenheid om de reis hiernaartoe te maken. Daarom stortte ik geld op een rekening. Om zo de verzorging van haar ziekelijke familie te bekostigen, alsmede een ticket naar Nederland. Zij was dolblij en ik kon zelf haast niet wachten tot ik een vrouw van vlees en bloed in mijn armen zou houden, in plaats van dat genavelstaar op internet. Maar de dag voor aankomst meldde ze dat ze toch niet kon komen. Oma lag op sterven en de hond had last van een gedraaide bal. Kortom, uiteindelijk was ik duizenden euro’s lichter zonder dat ik haar ooit in levende lijve gezien had.
Ik schaam mij te moeten zeggen dat ook al mijn moeders spaargeld weg is. Dit om te voorkomen dat ik mijn huis uit werd gezet. Met mijn hand op het hart heb ik gezworen dat ik er niet meer in zou trappen en dat ze al haar zuur gespaarde centjes terug zou krijgen. Maar ik voel me zo eenzaam. Hoe anders kan een man van midden vijftig zonder al te prettige vooruitzichten aan de vrouw raken? En buiten dat, niet iedereen is hetzelfde, toch? Daarom heb ik Helena maar een kans gegeven. Een mogelijkheid om met mij in contact te komen, de kans op een echte relatie met een lieve man. En tweeduizend euro is dan toch niet zo’n heel groot offer om deze droom te realiseren? Natuurlijk vind ik het verschrikkelijk dat mijn moeder nu droog brood eet omdat ze mij uit de brand heeft geholpen. Maar ja, zij heeft niet al te veel tijd meer over, en daaarna blijf ik alleen achter. Nee, ik ben ervan overtuigd: deze relatie is de moeite waard. Het gaat me lukken dit keer, geen twijfel mogelijk. Toch?
24 reacties
van Gellekom · 21 augustus 2016 op 17:23
Ben gek op zulke columns
NicoleS · 21 augustus 2016 op 18:24
Thanks van Gellekom!
Bruun · 21 augustus 2016 op 20:29
Je hebt perfect de naïviteit beschreven die in de praktijk helaas maar al te vaak voorkomt. Top gedaan.
NicoleS · 21 augustus 2016 op 21:14
Dank Bruun?
Mien · 21 augustus 2016 op 23:47
En anders verkoop je toch gewoon de tractor!
NicoleS · 21 augustus 2016 op 23:51
Precies!
Nummer 22 · 22 augustus 2016 op 06:03
Mooi en Jambers had het niet mooier kunnen beschrijven. Ben zeer, zeg maar zeer nieuwsgierige naar de niet zo prettige vooruitzichten van een midden vijftig jarige. Wat kost die tractor?
NicoleS · 22 augustus 2016 op 08:49
Tja nummer 22. Impotentie en een lekkende sluitspier lijken mij wat mindere vooruitzichten. De tractor is opgestuurd naar Helena
Nummer 22 · 22 augustus 2016 op 15:35
Watbis dat impotentie? Is dan de tractor differentieel? Kan het niet vinden in de gebruiksaanwijzing van de tractor. Helena zal blij zijnmet dezeomdat ze dan verder kan raggen bij het oogsten van een Pecunia veld.
NicoleS · 22 augustus 2016 op 16:37
Waar is je oude pasfoto??ben je ook virtueel aan t daten ?
Bhakje · 22 augustus 2016 op 06:44
Mooi geschreven! Een gegeven wat me altijd triest maakt, mensen die in het echte leven zo slecht kunnen communiceren dat ze hun liefde moeten zoeken op het internet.
Realistische column. Columns waar ik van houd.
NicoleS · 22 augustus 2016 op 08:49
Thanks!
Nachtzuster · 22 augustus 2016 op 18:03
Nou Bhakje, dat is nogal een aanname, van dat slecht communiceren. Zelf heb ik mijn lief ook gevonden via internet en geloof mij, wij beiden kunnen prima communiceren. Zijn geen nerds or what so ever. Maar misschien doel jij meer op de mannen (want dat zijn het over het algemeen) die hun heil zoeken in de ‘fotomodellen’ overzees? Zoja, dan is het wat meer genuanceerd en kan ik daar wel in mee gaan. Voor een groot gedeelte.
StreekSteek · 22 augustus 2016 op 09:59
Dit grenst aan humor, maar net niet. Dat maakt het zo melodramatisch. Mooi!
Mien · 22 augustus 2016 op 10:11
Eens. Zoals jij het beschrijft maakt het de titel ook nog eens extra sterk.
NicoleS · 22 augustus 2016 op 13:27
Dank!
NicoleS · 22 augustus 2016 op 13:27
Dank Streek!
Esther Suzanna · 22 augustus 2016 op 14:20
Mooi Nicole! Zo zielig eigenlijk. Waar eenzaamheid toe lijdt..
NicoleS · 22 augustus 2016 op 14:57
Dank Esther Suzanna. Het is inderdaad treurig..
Blanchefort · 22 augustus 2016 op 14:56
Puur. Zou willen dat ik dit geschreven had.
NicoleS · 22 augustus 2016 op 14:58
Dank Blanchefort. Jij hebt zelf stukken die ik zou willen hebben geschreven;-)
Nummer 22 · 22 augustus 2016 op 15:37
Enfin, met relatie planeet kan je kennismaken met Aliens. Overigens kan de ontmoette ineens veranderen in een Gremlin of Patricia Paay!
Nachtzuster · 22 augustus 2016 op 17:38
Leuk gedaan. Hier en daar wat clichématige dingetjes. Persoonlijk zou ik het droog brood eten van moeder eruit gelaten hebben (over de top) en wellicht iets meer achtergrond informatie hebben gegeven over hoe de communicatie op internet tot stand kwam.
Je column doet mij denken aan het verhaal van de Nederlandse man die twee weken op het vliegveld van China heeft gebivakkeerd in afwachting van zijn internetliefde. In de veronderstelling dat zij echt wel op kwam dagen. Not dus.
Misschien was dat ook je inspiratiebron?
NicoleS · 22 augustus 2016 op 17:50
Hè wat grappig dat je dat erin zag, want het klopt. Daar is het op geïnspireerd. Goede feedback ook. Dat is wat ik er zelf aan miste. Thanks!