Eén dezer dagen ben ik om mijn griepprik geweest. De “gewone” griep dan wel te verstaan. De prikken voor de Mexicaanse griep volgen over een paar weken. Ik kan mij niet herinneren ooit echte griep te hebben gehad. Een verkoudheidje en snotteren wordt al gauw met “griepje”aangeduid, maar voor “echte”griep is toch koorts nodig. Boven de 38° C. las ik pas. Ik behoor tot de zogenaamde risico-groep en heb me het vorige jaar voort het eerst geschaard onder de velen die het prikje gaan halen. Ook wel een beetje met de gedachte “baat het niet dan schaadt het niet”.En voor de Mexicaanse griep ga ik ook. Er is daar al zoveel over gezegd en geschreven, zowel verontrustend of juist niet, dat ik ook hier maar zal uitgaan die “baat-schaadt-gedachte”.

Bij dit onderwerp denk ik terug over wat mijn vader mij heeft verteld over de “Spaanse griep” die hij in 1918 aan den lijve ondervonden had en waar hij wonderwel niet is bezweken.

Ik ben in het bezit van een Trouwboekje van mijn grootouders van vaderszijde
Johannis (23jul1865) en Fransina (02nov1869) trouwden op 27 maart 1891. Zoals te doen gebruikelijk in die tijd werd hun huwelijk met flink wat nageslacht verrijkt.

Ik som het even op:
1. Jacomina, 1jun1891, overleden 23nov1918;
2. Klaas, 11mrt1893, overleden 27sep1894;
3. Dina, 11mrt1894, overleden 13apr1895;
4. Florus, 13sep1896, overleden 19nov1918;
5. Klaas, 09nov1900, overleden 26feb1975;
6. Dina Willemina, 06jul1906, overleden 17sep44 (bombardement);
7. Adriana; 31dec1907, overleden 12aug 1908;
8. Adriana, 12mrt1910, overleden 23aug1912;
9. Johannis, 21jul1911, overleden jaren’50.

Van de negen kinderen zijn er maar 3 die het stadium van volwassenheid ruimschoots hebben mogen beleven. En daarvan waren er nog 2 die in 1918 als gevolg van de Spaanse griep op het randje van de dood hebben gestaan toen er al 2 kinderen aan waren bezweken ! Vier kinderen overleden aan kindersterfte, in die tijd nog in heel wat gezinnen aan de orde van de dag. Ja, wat dat betreft is er in een eeuw tijd heel wat ten goede veranderd aan de zorg voor moeder en kind voor en na de geboorte!.

Het moet voor de mensen in 1918, toen er zovelen aan de Spaanse griep ten onder gingen, toch wel een tijd vol angst en verdriet geweest zijn. Geen geneesmiddelen die afdoende waren, geen inentingen, hoe zal de voorlichting geweest zijn ? Er waren hooguit kranten en lang niet iedereen had die in huis.

Uit internetpublicaties over de Spaanse griep citeer ik het volgende:
“In de VS stierven 675.000 mensen, in Frankrijk 200.000, in Engeland 400.000, in Nederland 27.000. Het lijkt het erop dat maar liefst 20% van de toenmalige wereldbevolking besmet raakte. In totaal een half miljard mensen. De meest voorzichtige schattingen komen op 20 tot 40 miljoen doden. En net zo snel als het kwam, verdween het virus ook weer: eind 1919 was het voorbij.”

Dit soort verschrikkingen zal de Mexicaanse griep niet meer meebrengen. Daarvoor is de medische wetenschap en de toepassing daarvan ver genoeg gevorderd. Maar toch is waakzaamheid nodig. Er wordt ons voorgehouden dat er geen reden tot paniek is. Gelukkig maar !!!!

En behoort u tot de categorie “genomineerden” voor de prik ? Gaan, zeker gaan ! Je doet het niet alleen voor jezelf, ook voor anderen !!


8 reacties

dashuri · 3 november 2009 op 09:22

Moet toegeven dat ik op een doordeweekse dinsdagvoormiddag weleens durf mijmeren over de Multiculturele Griep en de daarmee gepaard gaande mediaheisa. Zouden ze niet gewoon allemaal beter hun muil houden? Het is dodelijk, ja, maar in hoeverre de paniekreacties daartoe bijdragen..

Interessant gebracht trouwens, je column.

X!

arta · 3 november 2009 op 09:30

Er is inderdaad in een eeuw tijd veel verandert in de gezondheidszorg. Gelukkig maar. Er is ook veel in de media verandert. Als ik mijn oma (die de Spaanse griepepidemie ook nog bewust heeft meegemaakt) mag geloven werd er in die tijd veel minder paniek gezaaid. Je wist wat er in je directe omgeving gebeurde en dat was destijds genoeg. Er werd ook veel laconieker met dit soort dingen omgegaan. (al moet het verliezen van vier kinderen -afschuwelijk- , ook in die tijd, vreselijk zijn geweest!!)
Al een aantal jaren word ik uitgenodigd voor de griepprik, dit jaar zelfs voor twee, maar ik sla altijd over. Ook dit jaar. Want, ondanks de mediahype, blijft griep in mijn ogen maar gewoon griep en knap je daar in 99%(misschien wel meer) van de gevallen gewoon van op en bouw je op natuurlijke wijze weerstand op.

Nog even zeiken: Er staan, vooral in het begin, wel erg veel slordigheden in dit stuk. De opsomming, daar moest ik wel om lachen, want in maart getrouwd en in juni de eerste baby: dat was dus een onvervalst 17e eeuws ‘moetje’? 😀

*edit* Dank je voor de verbetering, Emiliever, ik bedoel natuurlijk een 19e eeuws moetje 😀 (slip of the finger)

Emiliever · 3 november 2009 op 10:31

Wat een verfrissende insteek over een onderwerp dat al zo uit den treure is uitgemolken! En nog erg leuk geschreven ook. Ik vind het herkenbaar, zulke verhalen hoorde ik vroeger thuis ook. Mijn vader is in 1910 geboren en was de jongse van acht kinderen….
Ik haal ook altijd de prik, hoor. Dit jaar dus twee. Tot de risicogroep behorend weet ik wat de complicaties van zelfs ‘maar een griepje’ kunnen zijn.
Overigens ben ik in het dagelijks leven werkzaam in de farmaceutische industrie en het doet me werkelijk deugd dat jij het onderwerp niet misbruikt om tegen deze tak van sport aan te schoppen. Meer mensen zouden zich mogen realiseren dat veel van ons nog in leven zijn juist dankzij die industrie.
Overigens is het 17e eeuwse ‘moetje natuurlijk gewoon een 19e eeuws ‘moetje’!

Ma3anne · 3 november 2009 op 12:05

Mijn vader is in 1918 geboren. Het jaar erna stierf zijn moeder aan de Spaanse griep in het kraambed van het volgende kind.

De laatste tijd vertelt mijn vader veel over de ellende en ziektes bij hen thuis vroeger. Hij is al jong veel broers en zusters van de 12 verloren. Ook tijdens de oorlog.

Pap is nu 91 en het lijkt, of hij nu al dat verdriet pas kan verwerken en een plaatsje geven.
Vroeger werd er over zulke dingen niet gepraat. Hij begint dat nu pas te leren. En dan is het heel aangrijpend als je uit de eerste hand, over je eigen familie hoort, hoeveel verdriet er is geweest.

Dat overzicht van jouw familie spreekt me in dit stukje dan ook het meeste aan.

pally · 3 november 2009 op 12:50

Goed geschreven stukje met mooi ingepaste opsomming van familiehistorie.

groet van Pally

Mien · 1 december 2009 op 11:02

Proficiat met de CvM.

Familiaire historie educatief in tijdsperspectief geplaatst.

Mien

pally · 1 december 2009 op 22:00

Proficiat met je CVDM, Floor! :wave:

KawaSutra · 2 december 2009 op 00:38

Bijzonder om in deze tijd van besmettelijke discussies even stil te staan bij de verschrikkingen van de Spaanse griep.
Gefeliciteerd met je CvdM.

Geef een antwoord