Ham

Woest vloekend springt Giustiniano Partecipazio op van achter zijn bureau. ”Of we het nu uit de breedte doen of uit de lengte, dat interesseert me geen zak! Ik wil verdomme die botten hebben want dat is goed voor de zaken!”

We schrijven het begin van de negende eeuw en we nemen een kijkje in het werkvertrek van deze Doge van Venetië. Hij kan het niet verkroppen dat ze in Rome een kerk hebben waaronder het gebeente van een heilige ligt en dat er hier helemaal niets van dien aard is.

Maar dat gaat veranderen!

Net heeft hij twee mannen opdracht gegeven om het gebeente van Marcus te gaan halen in Alexandrië en op de vraag van een van de mannen hoe ze dat voor elkaar moeten krijgen heeft hij bovenstaande reactie gegeven.

“Marcus is de beschermheilige van Venetië en dus hoort die hier thuis in plaats van een land dat beheerd wordt door een stel imbecielen!”

Giustiniano Partecipazio lijkt een van zijn befaamde lange tirades te starten en om het niet zo ver te laten komen geven de mannen de garantie dat ze met de beenderen van Marcus zullen terugkeren en ze gaan snel op weg naar Egypte.

De kalief van Alexandrië moet hard lachen wanneer de mannen bij hem komen met het verzoek om Marcus mee te mogen nemen. ”Marcus blijft mooi liggen waar hij ligt!” zegt hij terwijl hij nog een dadel neemt.

Als ze weer buiten staan besluiten de mannen dat het tijd wordt om plan B in werking te zetten en het is nog diezelfde avond dat ze de overblijfselen van de heilige uit het graf halen.

De grenscontroleurs leiden ze om de tuin door het geraamte te verbergen onder een lading varkensvlees. ”Dat is haram!” roept Ibrahim en hij gebaart dat de mannen maar snel moeten doorlopen.

Vind jij ham lekker?