Een hand op je kont, een tong in je oor en een hand in je zak.
In medias res.
De res: een avondje uit.
Je kent het wel: feestgedruis, dansenergie, vloedgolf van warmte
En dan ineens
Die koude rilling ,, He ken ik jou ergens van” is een beetje te doorzichtig. Nee hij is origineel en pakt het aan met plastic handschoentjes a la benzinepomp.
Hij steekt z’n hand naar me uit, waarna ik een wenkbrauw iets optrek.
,,Ik werk bij het ziekenhuis en test uit hoe mensen met een huidziekte door anderen worden behandeld”. Dronkemanspraat, wie weet wat hij nog meer met de handschoentjes heeft gedaan……
Toch raken we aan de praat, en even draal ik in de illusie een interessant en intelligent exemplaar beet te hebben; gelokt met m’n snoepjesketting als echte mannenlokster. Maar nee, hij heeft mij beet, in m’n kont welteverstaan. De praatjes worden steeds slapper, en de non-verbale vaardigheden beginnen te overheersen, weliswaar de kop op te steken..
Slightly voel ik een tong kriebelen in m’n oor, en later nulletjes te draaien in m’n mond.
Feest? Hm…
The show must go on…
Bij de leeftijdsvraag reageert hij quasi-geschokt: ,,maar dan schelen we wel elf jaar”,
Een special effect zonder effect…..
Verwisseling van beeld in de zin van afleiding is wel nodig om het leuk te houden.
Vrienden en vriendinnen –o zo cliché- bieden uitkomst in noodsituaties;
,, Hé die vriendin van mij daar hè…die ziet jouw vriend wel zitten…doe ‘ns wat!” Na eerst de verkeerde, meest nerderige van het stel gestuurd te hebben, wordt De beruchte vriend aan de bar, zo lam als wat, beduusd afgevoerd naar de dansvloer waar m’n vriendin hem opwacht…Natuurlijk hoop ik op zoveel pret dat m’n vriendin en de lamzak in het middelpunt komen te staan en we hen tot onderwerp van gesprek kunnen maken in plaats van….niets…….noem het geklefbek. Maar de dronkenschap van de vriend beslist..De spotlights worden weer gedraaid, en ja hoor: daar voel je die hand weer op je achterste, die natte lap vlees weer in je oor en die ene hand weer iets te privé…
En dan weten we, dat het tijd is te gaan.
Zonder hem en die vriend natuurlijk (want die slaapt aan/met de bar)

En wat ziet m’n oog als we de plek des ongeils verlaten?
De tong heeft een nieuwe onderkomen gevonden en de handen nieuwe bestemmingen..
Wie weet krijgen de special effects wel effect dit keer aangezien het een slachtofferTJE betreft.
En anders, begint het verhaaltje weer van vooraf aan..
Good luck girl;)

Categorieën: Mannen & Vrouwen

13 reacties

archangel · 20 november 2006 op 14:31

[quote]de plek des ongeils[/quote]

😀 😀 😀

SIMBA · 20 november 2006 op 14:47

[quote]de special effects[/quote]

SIMBA · 20 november 2006 op 14:49

oepss….te vlug geklikt….
Onder de quote moest nog: zo special waren de effects blijkbaar niet :laugh:

DriekOplopers · 20 november 2006 op 17:39

[quote]Slightly voel ik een tong kriebelen in m’n oor, en later nulletjes te draaien in m’n mond.[/quote]

Begrijp me niet verkeerd, ik lees je werk heel graag. Maar dit vind ik wel een rare zin. Je doet net of een ongewenste tong in je oor of in je mond een gegeven is. Maar daar ben je toch zelf bij??? Een ongewenste tong komt er bij mij niet in! Echt niet!!! Toch? Slechts één heel bijzonder iemand heeft tongtechnisch toegang!

Of is er de laatste jaren in het uitgaansleven zoveel veranderd dat ik met deze stellingname hopeloos achter loop??? :dunno:

Leg eens uit?

Driek

Estrella · 20 november 2006 op 17:44

Mijn reactie toen ik dit las was dezelfde als die van Driek. Je bent er toch zelf bij? Tong in je oor en later nulletjes draaiend in je mond? Hand op je kont en in je zak?
Ik zou me bijzonder goedkoop voelen als ik dat toe zou laten, niet wetende of ik het eigenlijk wel wil.
Je woordspelingen daarentegen zijn grappig.

KawaSutra · 20 november 2006 op 18:36

Een zekere vanzelfsprekendheid gaat hier van uit, op een laconieke wijze. Lijkt me best treffend weergegeven zoals dat nu gaat in de uitgaansscene.
Ik geef absoluut geen waardeoordeel want bij geen enkele tekst, ook niet die in de ik-vorm is geschreven, kun je er automatisch vanuit gaan dat die autobiografisch is.
En dan nog!

Estrella · 20 november 2006 op 19:48

Oeps, KawaSutra heeft natuurlijk gelijk. Dit hoeft niet persé autobiografisch te zijn…Ik ging er eigenlijk klakkeloos vanuit, gezien de schrijfstijl.

DriekOplopers · 20 november 2006 op 20:03

Iemand die de “ik-vorm” hanteert moet er van uitgaan dat de lezer verwacht dat het autobiografisch is, tenzij uit de tekst duidelijk blijkt dat dat niet zo is.

Driek

pally · 20 november 2006 op 21:27

mijns inziens kruip je wel erg in de slachtoffer-ik- laat- alles- gebeurenrol of is dat terwille van de ‘smeuigheid’ van dit stukje?

Shitonya · 20 november 2006 op 21:52

hmja zo gaat het tegenwoordig in het uitgaanswereldje. Als vrouw ben je niet meer veilig. Het is toch wat.

Bitchy · 21 november 2006 op 07:48

[quote]Toch raken we aan de praat, en even draal ik in de illusie een interessant en intelligent exemplaar beet te hebben[/quote]

Uhhh beet te hebben??? 😉

KingArthur · 21 november 2006 op 10:54

Ook ik kan mij verschrikkelijk storen aan dit gedrag (Hoewel ik daar als man zijnde geen last van heb). Bij gebrek aan inhoud meent men tot actie over te moeten gaan en de lul achterna te lopen (ach ja, waar je zin in hebt).

Toch vind ik dat je (op waarheid gebaseerd of niet) de persoon in kwestie wel ver zijn gang laat gaan (nulletjes draaien en een natte lap vlees in je oor). Op zo’n moment krijg ik toch ook een beetje de neiging om de vraag te stellen: vraag je er zelf ook niet om zo?

Jelle · 9 december 2006 op 21:40

Leuke opbouw en zeer grappige tongval! Zet me aan tot meer lezen. Vind de variatie in je verschillende stukjes, de schrijfstijl, erg wisselend.
Qua inhoud: interessant om je in te leven en grenzen op te zoeken, je bepaalt zelf wat je wilt, ook al doe je (ogenschijnlijk) niets.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder