Het is midden augustus. De zoveelste dag op een rij waarin droom en werkelijkheid me als een blinde dwaas in hun greep weten te houden. Sommige dagen kenmerken zich door een zo volmaakte stilte. Soms lijkt het zelfs bijna alsof er buitenom die stilte niets anders bestaat. Donkere wolken weerspiegelen op het zacht kabbelende water, en mijn lelijke vijand melancholie doet een voorzichtige poging om mij daarin onder te dompelen. Vergeefs. Niet denken, besluit ik in verweer. Niet denken, maar dit moment volledig tot het mijne maken. Languit laat ik me in het hoge gras vallen. Ik ben omgeven door herfstasters en bramenstruiken. Om me heen krioelen talloze kleine beestjes en ik ben gefascineerd door de aanblik daarvan. Al die bedrijvigheid, al dat onopgemerkte leven. Als ik een pen en papier bij me had gehad was dit het uitstekende moment geweest om aan mijn roman te beginnen. Met een leeg hoofd valt er soms zoveel meer te zeggen.

De grootste intimiteit deel ik nu eindelijk met mezelf. Het lijkt allemaal voorbeschikt. Ik voel ontzag. Ik gehoorzaam nu enkel en alleen nog aan mijn lot. Woorden zijn in staking en laten zich niet langer door mij de wet voorschrijven. In plaats daarvan zijn er dromen. Mijmeringen. Fantasieën. De warmte van een denkbeeldige zon. Zilvergoud licht. Een bijna hypnotiserende trance, opgaand in de zinderende hitte van een ultieme zomerdag.

Mijn leven lijkt stil te staan en toch ben ik me zoveel bewuster van alles wat in beweging is. In gedachten breng ik het op om een enorme heuvel te beklimmen. Met een ijzeren uithoudingsvermogen trotseer ik ieder obstakel, en eenmaal boven vergaap ik me aan een uitzicht waaraan zelfs het woord ‘paradijselijk’ geen recht doet. Het leven van alledag, wolkenkrabbers, snelwegen en het hele oh zo doordachte concept van de wereld lijkt plotseling mijlenver van me af te staan. Dit is het leven. De natuur, het eindeloze groen en de rust die alleen zij werkelijk weet te bieden. Gratis. Onbaatzuchtig. Bereid om alles te geven, zonder er ook maar iets voor terug te verwachten.

Het leven zoals ik het kende had me uitgeput. Ik voelde me hulpeloos. Verlamd. Moe van alle verwachtingen, moe van het al moeten.

Nu, ook al is het maar voor even, keer ik terug. Terug naar mezelf. Terug naar alles wat los staat van materieel. Een in den beginne loodgrijze stemming heeft plaatsgemaakt voor een gevoel van opperste harmonie. Droom en werkelijkheid hebben een bondgenootschap gesloten, en ik neem me voor om nog even mijn ogen dicht te houden.

Categorieën: Fictie

9 reacties

Avatar

pally · 25 augustus 2007 op 13:45

Harmonie is ook van toepassing op jouw column, Troy. De natuurbeschrijving mengt zich moeiteloos met je gevoel en maakt het tot een geheel.

[quote]Als ik pen en papier bij me had gehad was dit een uitstekend moment geweest om aan een roman te beginnen. Met een leeg hoofd valt er zo veel meer te zeggen.[/quote]

Heel erg mooi!

groet van Pally

Avatar

arta · 25 augustus 2007 op 14:03

[quote]In plaats daarvan zijn er dromen. Mijmeringen. Fantasieën. De warmte van een denkbeeldige zon. Zilvergoud licht. Een bijna hypnotiserende trance, opgaand in de zinderende hitte van een ultieme zomerdag. [/quote]
Erg mooi geschreven!
🙂

Avatar

Trukie · 25 augustus 2007 op 15:37

De tweede alinea. Prachtig.
“Met een leeg hoofd valt er soms zo veel meer te zeggen”.

Avatar

lagarto · 25 augustus 2007 op 16:31

Lijk wel een gedicht!
Mooi, t.
Lagarto

Avatar

Quinn · 25 augustus 2007 op 17:09

Mooi en bijzonder, als altijd.

Avatar

Prlwytskovsky · 25 augustus 2007 op 17:51

[quote]waarin droom en werkelijkheid me als een [/quote]
Hier zou ik dan van “me” “mij” van maken. Maar ja: wie ben mij?
Tip: hou je ogen dicht en schrijf, meer en meer en meer …..

Avatar

Mup · 25 augustus 2007 op 19:14

[quote]Mijn leven lijkt stil te staan en toch ben ik me zoveel bewuster van alles wat in beweging is.[/quote]

Mooi! Ik mag dat gevoelsmatig nu omgekeerd meemaken,

Mup.

Avatar

Li · 25 augustus 2007 op 21:58

Prachtig. Ik herken het gevoel. Ruim drie weken genoot ik van een intens harmonieus gevoel tussen de natuur en mezelf. Van dagen die waren vervuld met bloeiende heide, bijenconcerten en boeiende wolkpartijen. Mijn hoofd was leeg totdat ik de voordeur van mijn huis weer opende en werd overspoeld door ongeopende post en een rinkelde telefoon.
Heimwee…Ik sluit mijn ogen ook maar eventjes.

Li

Avatar

lisa-marie · 26 augustus 2007 op 13:04

Zo mooi beschreven,zulke prachtige zinnen. Ik heb genoten van deze column. 🙂

Geef een antwoord