Nu de vervlogen zomer alweer bijna vergeven is voor zijn niet ingeloste beloften, nu laagvlieger herfst, waarvan zelden iemand iets verwacht, ons gul op gouden licht trakteert, juist nu, dwalend door de stad, overvalt het me. Nooit meer Arno in de herfst. Het melancholieke van dit jaargetijde, het vallen van de bladeren, daar hield hij van. We hadden altijd onverwachte ontmoetingen, dwalend door de stad. Vaak kort, soms wat langer met een drankje in het dichtstbijzijnde café.

Nooit meer Arno op het podium. Hij voelde zich vooral bassist, maar juist zijn stem, die zwarte soulstem uit dat lange, blanke lijf, raakte ieders ziel. Als hij zijn sensuele ‘Slowpoke’ zong, was dat bovenaards. Het enige dat je dan nog kon als vrouw, was je adem inhouden totdat je vanzelf uitbarstte in hoge, ongecontroleerde oerkreten. Hoe fortuinlijk waren zij, die de nacht met de door zijn lied betoverde vrouwen mochten doorbrengen.

Nooit meer Arno in de stad om hem te herinneren aan dat wat hij teweeg bracht. Al was het maar om die verlegen lach te zien, het lange haar dat hij het liefst voor zijn gezicht had geschoven, als het niet zo strak in een elastiek gewikkeld had gezeten.

Bas is wel nog altijd in de stad. Lieve, welopgevoede Bas, die zich op zijn zeventiende tot Vrouwe heroïne bekeerde en nooit van zijn geloof viel. Ik moet nog altijd aan zijn zorgzame moeder denken, die hem als kind trouw zijn fluoridetabletjes gaf. De producent van deze tabletjes heeft liever niet dat ik ze associeer met de gul lachende mond vol bruine stompjes.

Bas maakt nog altijd graag een praatje. Elke keer als ik hem zie, schrik ik van de verdubbeling van de jaren die hij maakt ten opzichte van mijzelf en andere leeftijdgenoten. Het harde leven op straat heeft wonderlijk genoeg alleen vat op zijn uiterlijk. Nog altijd is hij de lieve, welopgevoede jongen.

Al bijna twintig jaar ziet hij de bladeren vallen zonder thuis en weet hij dat er een moeilijke tijd aanbreekt. Hij vraagt niets, hij klaagt niet. We delen het gevoel over vallende bladeren. Dat is geen sombere wet van de zwaartekracht, het is confetti op zijn mooist. Dwarrelend, kleurig en feestelijk.

Ik loop door de stad, bladeren dansen om me heen. Dagen me uit: schop door die berg bladeren zoals je zo graag doet. Nodigen me uit: hef je gezicht op naar die gouden warmte, de laatste van dit jaar. Verleiden me: spreid je armen en dans met ons mee.

Ondanks alle confetti wil het herfstfeest in de stad maar niet op gang komen, nu er geen kans is Arno nog tegen het lijf te lopen.

[img]http://i1105.photobucket.com/albums/h360/Antoinette_Verstegen/arno_nikkelen.jpg [/img]
I.M. Arno Nikkelen, 18 juni 1965 – 24 juni 2008 (derde herfst)

Categorieën: Algemeen

22 reacties

Avalanche · 13 oktober 2010 op 12:55

Wow, Anti. Wat een prachtig eerbetoon aan Arno. Wat mij betreft had je de alinea’s over Bas weg mogen laten, hoewel die misschien voor het nodige contrast zorgen.

(Een detail dat er niet toe doet, maar dat me wel opviel: Arno en ik zagen op dezelfde dag het levenslicht. Dat geeft deze column voor mij nog een extra lading.)

WritersBlocq · 13 oktober 2010 op 15:49

Oeh, wat een mooi geschreven en heftig verhaal. Deze zin springt eruit:

[quote]We delen het gevoel over vallende bladeren. Dat is geen sombere wet van de zwaartekracht, het is confetti op zijn mooist. [/quote] en gaat ook naar het café.

LouisP · 13 oktober 2010 op 17:03

Anti,
Elke alinea is een poeziepareltje..vind ik.
En deze zin:
“Het harde leven op straat heeft wonderlijk genoeg alleen vat op zijn uiterlijk. Nog altijd is hij de lieve, welopgevoede jongen.”
viel mij op…
Een schoonheid…echtwaar!

L.

embee · 13 oktober 2010 op 21:37

Wat een prachtig verhaal….

sylvia1 · 13 oktober 2010 op 22:25

Anti, wat mooi!! Ik moet eerlijk zeggen, de 1e alinea vond ik een beetje zwaar aangezet (sorry maar ik was even bang dat het een herfstdepressie column zou zijn) maar schitterend zeg…

Anti · 14 oktober 2010 op 15:19

Dank je Avalanche. Lijkt me inderdaad confronterend je eigen geboortedatum onder dit verhaal te zien.
Ja, ik wilde contrast en inkaderen, maar beiden zijn voor mij ook onlosmakelijk verbonden met herfst in de stad. Misschien had die verbinding wat duidelijker gemoeten.

Anti · 14 oktober 2010 op 15:20

Dank je WB en fijn dat je de moeite neemt hem naar het café te sturen.

Anti · 14 oktober 2010 op 15:22

Louis, tijdens het schrijven van dit stuk moest ik regelmatig even aan je denken. Maar dan juist bij de zinnen van de ‘hoge, ongecontroleerde oerkreten’.
Ik had echt verwacht dat die je het meest zouden aanspreken.
Maarre….blijf me vooral verrassen :lach: .

En natuurlijk hartelijk dank voor je lyrische commentaar, da’s op zich al bijna poëzie.

Anti · 14 oktober 2010 op 15:23

Dank je, Embee

Anti · 14 oktober 2010 op 15:26

😆 herfstdepressiecolumn.
Dit is nu typisch zo’n geval van het besef van ‘kill your darlings’ en het dan toch niet doen. Ik trap er steeds minder vaak in, maar hier dus weer wel.
Dank je Sylvia en natuurlijk ook voor je enthousiaste commentaar.

Ma3anne · 14 oktober 2010 op 20:52

Echt mooi, Anti. Zowel qua inhoud als qua vorm. :wave:

Anti · 14 oktober 2010 op 22:03

Dank je Ma3anne, superfijn om te horen!

pally · 14 oktober 2010 op 22:19

Een heel mooie, niet gebruikelijke, maar toch echte herfstcolumn, Anti.
Het gemis van de persoon die voor jou de herfst vertegenwoordigde en die je daarom nu mist, heb je heel poetisch vorm gegeven. :wave:

Pally

Anti · 14 oktober 2010 op 22:40

Dank je Pally. Je compliment is (zoals eigenlijk altijd) boem bang raak. Voel me vereerd.

Schorpioen · 15 oktober 2010 op 01:33

Ik vond het heel erg mooi, en moest eerst het commentaar van Sylvia lezen voordat ik door had dat ze gelijk had.
Waarna 90% dus heel erg echt blijft.

Anti · 15 oktober 2010 op 07:41

bedankt Schorpioen en ook ik had Sylvia’s commentaar nodig om me te herinneren waarom ik over die eerste alinea twijfelde.

Fem · 15 oktober 2010 op 07:52

Mooi hoor… :wave:

Mien · 15 oktober 2010 op 08:26

3e Herfst mooi verwoordt

arta · 15 oktober 2010 op 08:57

Erg mooi, Anti!
Kan het zijn dat ik hem eens op het podium van het Dranouter-festival heb zien staan?

Anti · 15 oktober 2010 op 10:50

Dank je Fem, Mien en Arta.
Zou zo maar kunnen Arta, hij speelde ook in een folkband.

Dees · 15 oktober 2010 op 11:49

Melancholisch en mooi. Ook Bas die bekeerd is tot Vrouwe heroïne. Er spreekt verdriet en ‘het is zoals het is’ uit. Inderdaad een herfstcolumn.

Anti · 15 oktober 2010 op 15:07

Dank je Dees voor de mooie woorden. Had ook zeker een herfstcolumn voor ogen, ook qua sfeer.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder