Geen zin

Ik heb gewoon geen inspiratie. Dat is op zich geen probleem, want ik heb nog een stuk of drie ‘bijna klaar dingen’ liggen. Maar die wil ik nu dus niet.

Prékerstperikel

De donkere dagen voor Kerst? Zeg maar gerust de donkere weken voor Kerst, het is zo lang donker en grijs dat het al snel lijkt op een eeuwigdurende pms. Gelukkig installeren mijn buurtgenoten, als de Sint nauwelijks zijn hielen heeft gelicht, massaal de meest wanstaltige, felverlichte kerstfiguren rond hun huis. Dat helpt. Ik heb behoefte aan veelkleurige, knipperende lampjes die me doen twijfelen of mijn overbuurman een bordeel is begonnen. Ik leef op bij overhellende kerstmannen en onbedoeld van het dak galopperende rendieren. Dat van de plastic kerstman bij de buren alles licht geeft, behalve de lantaarn in zijn hand, doet mijn zoon en mij echt goed.

It’s nice to be nice!

De eerste keer dat je je hotel uitloopt, adem je eens diep in en uit. Van het vliegveld naar het hotel heb je vanuit de bus de stoffige straatjes, de armoedige huisjes met golfplaten daken en de grote hoeveelheid kleurrijk geklede mensen gezien en het geheel was adembenemend.

Winterblues

Verwensingen mompelend, torn ik tegen de oostenwind in. Als je in dit jaargetijde wordt verteld dat de ‘wiend uut de Maas kumt’, weet je dat het voelt alsof je die vijf lagen kleren toch per ongeluk thuis hebt laten liggen. Ik voel me ronduit bedrogen dat ik als kind leerde dat Nederland een gematigd zeeklimaat heeft. De lui die dat bedacht hebben, woonden zeker in Bloemendaal of Vlissingen, hier in het zuidoosten krijg ik visioenen van Siberische toendra’s.

Mijn kind

Mijn kind dat ik bijna verloor met de geboorte, veel te vroeg, veel te klein, maar onmiskenbaar mijn grote liefde, meteen al. Met de geboorte van hem leerde ik de echte liefde kennen, de onvoorwaardelijke, en ook de angst, de angst van verlies van dat wat je het liefst is, omdat het echte liefde is.

Nooit leuk…

Dat iedereen liever zelf praat, dan naar die veel leukere verhalen van jou luistert.

Dat je schoonmoeder je na het lezen van je column vertelt hoe leuk de columns van Daphne Deckers zijn.

Dat mensen nog slechter lezen dan dat ze luisteren.

Doornroosje

Ik begin op mijn linkerzij, daarna draai ik op mijn rechterzij en nog een paar keer heen en weer. Als ik niet kan slapen, draai ik op mijn buik. Pas viel ik zo in slaap. Het duurde een kwartier voordat ik mijn stijve rug in beweging kreeg en weer veilig op mijn zij lag.

Herfst in de stad

Nu de vervlogen zomer alweer bijna vergeven is voor zijn niet ingeloste beloften, nu laagvlieger herfst, waarvan zelden iemand iets verwacht, ons gul op gouden licht trakteert, juist nu, dwalend door de stad, overvalt het me.

Kun je neuken? Neuk dan mee

‘Je moet blijven neuken’, las ik pas als tip van Freek de Jonge. Nou ben ik niet meer zo van Freek de Jonge, die ik ooit geniaal vond, maar hierin moet ik hem subiet gelijk geven. En voor al het goede dat Freek ooit wel leverde, wil ik best ambassadrice worden van Freeks’ ‘er moet weer meer in Nederland geneukt worden fonds’.

Huis

Dit huis is een blijvertje, denk ik, weet ik. Minstens voor een jaar of tien, vermoed ik, maar eerder nog tot mijn bejaardenwoning, hoop ik. Ik ben altijd meer bezig geweest met weggaan, verdergaan, dan met thuiskomen. Dat dit mijn veertiende verhuizing is en ik nu op nummer veertien woon, moet wel een teken zijn. Voor de zekerheid roep ik de magische veertien van Johan Cruijff aan. Jammer dat de bijbel geen veertien geboden kent.

Vader

Mijn vader is de jongste uit een Oost-Brabants gezin, dat na de tweede wereldoorlog twee Rotterdamse kinderen adopteerde, omdat er ‘waar er elf konden eten, ook genoeg was voor dertien’.

Muziek

Schrijven over de liefde van je leven, al is het maar één maal, daar ontkom je niet aan. En ik wil het maar gehad hebben. Zelfs als dit betekent dat ik misschien voor gek sta op een site voor letterliefhebbers.