Ik herinner me nog de eerste keer dat ik je zag. Die aanstekelijke lach, lange haren en sprekende ogen. Eén blik vertelde mij meer dan duizend woorden. Wanneer woorden tekort schoten, gaven jouw ogen het antwoord. Ik herinner me nog al jouw verhalen, die altijd een glimlach op mijn gezicht toverden. De fantasie, sprookjes, inspiratie, maar vooral het talent dat diep in je verscholen zat, maar zich nooit ontplooide tot iets perfects. Nooit perfect genoeg om jou tevreden te stellen. Nooit perfect genoeg om je eigen talent te herkennen.

Ik herinner me nog dat vrolijke, lachende kind dat je ooit was. Zo mooi, klein en onschuldig. Nog niet bewust van de wrede wereld om je heen. Geen problemen, geen zorgen en geen twijfels. Je leefde met de dag en alles om je heen.

Je straalde als de zon, je lachte als de Mona Lisa. Je woorden klonken als muziek in mijn oren en je blik deed vele harten smelten. Ieders hart kon je verwarmen, behalve die van jezelf. Jouw hart bleef bevroren als een winter zonder einde.

Ik herinner me een jonge, intelligente, vrolijke, beeldschone vrouw. Maar nu herinner ik me al die littekens op je armen en al die tranen die uit je ogen stroomden, allemaal van jou. De zon was verdwenen en de nacht veroverde jouw leven. Zonnestralen werden regendruppels en liefde veranderde in haat, al was het maar voor even.

Ik herinner me hoeveel ik van je hield. Voor jou had ik echt alles over, zelfs mijn eigen waardeloze leven. Ik wilde je gelukkig maken, al was het maar voor even. Ik wilde je in mijn hart sluiten, maar jij koos liever voor vrijheid.

Ik herinner me dat ik je wilde vasthouden en je nooit meer wilde laten gaan, Maar je glipte uit mijn armen, waardoor ik je verloor. Ik wilde je hart veroveren, maar jouw pijn was veel te sterk en ik verloor. Ik wilde je hart verwarmen, maar het tegenovergestelde gebeurde: je bevroor.

Het laatste wat ik me herinner is je mond, die niet meer lachte en je lege ogen die niets meer vertelden. Je haren die niet meer dansten, maar stil bleven liggen. Geen glimlach meer die mijn hart kon verwarmen en geen lieve woorden meer die mij deden leven. Geen woorden meer die mij hoop gaven. Geen woorden, geen zinnen en geen verhalen meer, waardoor ik elke dag weer zin kon geven.

Nog steeds herinner ik mij niet waardoor je het leven niet meer zag zitten. Waarom liep je van het pad af, terwijl je nog zoveel kilometers door kon blijven lopen? Waarom had je de moed opgegeven, waardoor je in een zwarte wereld leefde?

Waarom zag je het licht niet meer van de zon en waarom dronk je het water niet meer dat ik je gaf? De hoop en kracht zaten in het water waardoor je kon groeien. Als het water zou hebben opgenomen, zou je hebben gezien dat je ook bloeien kan.

Lieve schat, ik had je willen helpen, waarom pakte je m’n hand niet, in de tijd dat je die zo nodig had? Waardoor zag je de kracht niet meer in woorden, waardoor woorden gewoon woorden bleven en geen reden meer tot leven?
Ik wil zo graag je woorden horen, maar het blijft doodstil
Ik wil weer van je glimlach genieten en de glinstering in je ogen weer zien, maar alles wat ik zie is een kist
Je was m’n allerliefste vriendin, mijn hoop, mijn reddende engel in de tijd dat ik je nodig had
Nu heb ik je het meeste nodig, maar nu ben je er niet meer
Jij was altijd mijn troost in de tijd dat ik het moeilijk had,
Jij had precies de juiste woorden, waardoor ik al mijn problemen even vergat

Wanneer ik viel, ving jij je op in je armen
Wanneer ik huilde, veegde jij m’n tranen weg
Wanneer ik pijn had, verzachtte jij m’n pijn met de meeste mooie woorden
Ik ben nu gevallen doordat jij er niet meer voor me stond
Ik ben hier in dit leven overgebleven en jij ligt nu onder de grond
Ik kan niet meer stoppen met huilen, want jij bent er niet meer om mijn tranen weg te vegen
De pijn dat jij er niet meer bent, is als een mes in mijn hart
Maar de wond blijft bloeden, want er zijn geen troostende woorden meer van jou die het bloeden kan stoppen

Jij was mijn reden om door te blijven lopen, om vol te blijven houden,
Jij was de enige voor wie ik leefde, jij was de persoon die mij weer vreugde kon geven,
Nu ben je mijn mooiste herinnering die ik meedraag in mijn hart, mijn hele leven…

Categorieën: Liefde

15 reacties

sally · 21 juni 2004 op 13:33

Shitonya, ik vind het heel aangrijpend en mooi geschreven.
Het verhaal stond in de wacht en ik had niet kunnen vermoeden dat het van jou was.
Zo anders als je andere columns….(ook goed)
Echt mooi!!!!
Sally

rrobin · 21 juni 2004 op 15:08

Gevoelige en sprekende tekst. Kippenvel, nog steeds..

Anneroos · 21 juni 2004 op 18:34

Sluit mij helemaal aan bij RRobin, pfff, kreeg ook kippevel tijdens het lezen!

Mosje · 21 juni 2004 op 20:13

Net wat Sally zegt: wijkt sterk af van wat je tot nu toe schreef.
Erg mooi.

Louise · 21 juni 2004 op 20:39

Tjonge Shitonya, jij bent van alle markten thuis. Nu kom je weer met een hele gevoelige column aan.

Heel mooi geschreven.

Ma3anne · 21 juni 2004 op 21:06

Oke, toch maar een reactie na de aanvaring.

Ik lees rijmende dichtregels verweven in dit verhaal. Heel knap om proza en poëzie zo af te wisselen. Je maakt vorderingen die haast onmogelijk lijken…

Heel erg mooi.

Mosje · 21 juni 2004 op 21:20

Precies Ma3anne, ongelofelijke vorderingen.
Je zou haast geloven dat Shitonya lid is van een schrijfclubje.
Wekelijks bij elkaar komen, teksten bespreken, kopje thee erbij.

😀

Dees · 21 juni 2004 op 21:20

Begin me wel steeds meer af te vragen wie er schuilgaat achter de leeftijdsloze hermafrodiet die zichzelf Shitonya noemt.

Mooi meis (of toch…)

Heb het al eerder gezegd, je hebt talent!

pepe · 21 juni 2004 op 22:18

Bovenstaande reacties zeggen alles wat ik ook had kunnen tikken.

[quote]Nu ben je mijn mooiste herinnering die ik meedraag in mijn hart, mijn hele leven…[/quote]

Een prachtige eindzin

Kees Schilder · 22 juni 2004 op 07:21

Je beste, tot nu toe.Heel erg mooi

R@@F · 22 juni 2004 op 10:35

ALs jij zo snel vordert zoals jij de laatste tijd aan het doen bent met je schrijfkunsten, dan denk ik dat de “dichter des Vaderlands” binnenkort zonder werk zit. Het is haast onmogelijk goed!! TOP
R@@F

viking · 22 juni 2004 op 11:08

Jeemig Shito! Jij leert snel. Het had wat korter gemogen maar ik ben aangenaam verrast… Goed geschreven!

Irma · 22 juni 2004 op 19:57

Zeer poëtisch! Prachtig

Shitonya · 23 juni 2004 op 00:47

Wat een reactie’s 😮

Sta echt met m’n mond vol tanden 😳 terwijl ik normaal altijd m’n mond nooit kan houden…

Tja, ik schreef al zo vaak van die “humoristische” columns, dus opeens zag ik een ander licht: gedichten!
Weet niet hoe ik erop kom, of eigenlijk toch wel, maar dat even terzijde. Ik heb gewoon eens iets totaal anders geprobeerd en vanuit m’n hart geschreven in plaats van mijn rare hersendrollen en dit is het resultaat.

Was erg benieuwd hoe jullie erop zouden reageren, maar ben heel erg blij dat jullie allemaal zo positief zijn. 🙂
Allereerst wil ik gewoon iedereen al bedanken voor al jullie reactie’s.
En nog enkele mensen:
Ma3anne: ondanks die “aanvaring” ben ik toch heel erg blij en verrast met je reactie. Jouw mening is me altijd veel waard, bijvoorbeeld doordat jij m’n lerares Nederlands bent 😉 en meestal erg kritisch over m’n stukken bent.
Mosje: dank je voor je compliment, maar ik zit niet bij een schrijfclubje hoor, dan zit ik nog liever bij het AAA clubje :pint:

Shitonya · 23 juni 2004 op 00:54

Desaparecida: ik blijf nog steeds een jonge vrouw hoor, alhoewel je soms anders zou denken wat betreft sommige column 😉
En talent? Misschien, ikzelf zie dat nog niet zo, maar ik begin steeds meer te twijfelen…

R@@fje: Gelukkig “haast onmogelijk” , want onmogelijke columns…die kunnen onmogelijk bestaan 😛
En de dichter des Vaderlands zal ik nooit worden, misschien op z’n minst dichter des Noord Hollands 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder