“Bekend gat,” mijmer ik, “schoenmaat tweeënveertig.” Het gapende gat in de slaapkamerdeur bezorgt me een onaangenaam gevoel.
Het doet me denken aan het gat van Hester, een kennis die me ooit wees op de beschadiging in háár slaapkamerdeur, om de agressie te bewijzen van haar, inmiddels ex-man. Later haalde ze er een timmerman bij en zei: “daar is het gat van de deur.” De man verdween tot haar verbazing onverrichter zake.
Dat het míjn deur betreft die zwaar beschadigd uit de strijd komt, is van minder belang dan het drama dat hoogstwaarschijnlijk achter dit gat schuil gaat.

Sanne en zoon Bas wonen nu een half jaar samen, na zeven jaar verkering. Ze waren veertien en vijftien jaar oud, toen ze elkaar ontmoetten.
Ik knik naar de lelijke plek: ”ruzie gehad Bas?” Er volgt een poging de waarheid te verdraaien.
“Ik liep met een balk en toen sloeg de deur dicht door de wind.”
Ik vang zijn schuldbewuste blik op; trek mijn wenkbrauwen omhoog en kan daarbij een flauwe glimlach niet vermijden. Hij beseft dat er geen ontkomen aan is.
“Ze had de slaapkamerdeur op slot gedaan toen ik volgens haar te laat thuis kwam.” bekent hij ruiterlijk.
Nooit eerder heb ik hem op een driftaanval betrapt. Hier is duidelijk meer aan de hand. Misschien de overbekende zevenjarige crisis?
Ik luister naar allebei maar het komt er uiteindelijk toch op neer dat ze met z’n tweeën de problemen op moeten lossen die ze in hun eentje nooit gehad zouden hebben.
En nu is het zover; ze gaan uit elkaar.
Stiekem hoop ik dat het alleen een adempauze betreft. Dat ze een tijdje gaan scheiden van tafel en televisie, zeg maar.
“Ach,” zegt een kennis, “Ik heb ook zoiets gehad. Hij was weg van me, nu woont hij weer bij me.”
Natuurlijk is het afwachten, maar ik ben bang dat dit meer betekent dan een relatiedipje.
Sanne mag graag dansen en vertrouwde me eens toe, dat jongens weinig aandacht voor haar hebben, omdat ze al zo lang bij hém hoort. Ik begrijp best dat ze nog té jong is, om de aandacht van al die jongens in te ruilen tegen te weinig aandacht van één.
Als je zó jong al bij elkaar bent is het risico groot dat de vrijgezellenavonden zich verplaatsen van vóór, naar tijdens het huwelijk dacht ik wel eens bezorgt.
Als dikke vrienden lopen ze gearmd van het terras waar we, zoals elke zaterdag na winkeltijd, gezellig met elkaar een pilsje hebben gepakt.
Maandag gaan ze samen spullen kopen voor Bas z’n appartement.
Dikke tranen branden achter mijn ogen. Mooi, lief meisje, wat zal ik je gaan missen.
Ik zie hoe ze met haar vingers door zijn dikke bos haar woelt. De tranen stromen nu over mijn wangen. Het ging zó lang, zó goed en daar is dan plotseling ‘het gat van de deur’.
Ze kunnen er gelukkig nog samen doorheen.
Shit, ik heb last van plaatsvervangend liefdesverdriet.
Dit doet écht pijn. Want ik ben gek op ze.
Allebei.

Categorieën: Liefde

13 reacties

Prlwytskovsky · 29 juni 2006 op 15:58

Ja dat zijn klote situaties en dan zo jong. Welkom bij de mensen.

KawaSutra · 29 juni 2006 op 18:44

Ik voel letterlijk met je mee. Wat heb je dit prachtig beschreven. Jammergenoeg kun je alleen maar toekijken want ze zullen het zelf wel of niet op moeten lossen. Sterkte!

WritersBlocq · 29 juni 2006 op 19:06

De switch tussen de 1e alinea en het verhaal waar het echt om draait heb je knap in elkaar gezet Sally. Ik begrijp alleen je keuze voor nieuwe regels niet, en had liever alinea’s en gewoon doorgetypte zinnen gezien.
Maar: ik ben en blijf een Sally-fan 🙂

Kees Schilder · 29 juni 2006 op 19:45

Prachtig geschreven Sally.

senahponex · 29 juni 2006 op 20:56

Treffend geschreven, ik huil met je mee 😥

KingArthur · 30 juni 2006 op 09:21

Het gebeurd zo vaak bij zovelen en ik kan het nog steeds niet begrijpen, zal dit nooit doen en wil het niet eens.

Sneu, is een understatement. Mooi beschreven.

Mosje · 30 juni 2006 op 12:55

Plaatsvervangend liefdesverdriet. Mooie woordvondst. Weer een mooi stukje ook.

pepe · 30 juni 2006 op 13:46

Heerlijk weer een Sally-column. Ook al is het een beetje een verdrietige.

Vaak kom je later wel tot de ontdekking dat elke keuze in het leven een reden heeft gehad.
De tijd zal het leren.

Mup · 30 juni 2006 op 14:24

Mooie warme echte sally column,

Groet Mup.

Ma3anne · 30 juni 2006 op 16:03

Sja, als moeder heb je in zo’n situatie een heel vreemde positie. Het verdriet kan heel groot zijn als je op deze manier een kind verliest, dat bijna je eigen kind is geworden.

Ik ken het, maar kon het verdriet dat ik ervan had niet duidelijk maken aan anderen.

Erg goed verwoord, Syl, deze bewaar ik.

wendy77 · 30 juni 2006 op 22:19

Zeker een hele mooie sally. Doet me denken aan het verdriet dat mijn ouders hadden toen ik mijn eerste vriendje na 5,5 jaar aan de kant zette. Ze hebben beiden zo vreselijk gehuild, dat ik me er nog steeds schuldig over voel

Dees · 1 juli 2006 op 17:46

Inderdaad een warm stuk, wel treurig. Ik moest wel een beetje lachen om deze zin:

[quote]Hij was weg van me, nu woont hij weer bij me.[/quote]

Da’s Noorderlings, denk ik 🙂

sally · 1 juli 2006 op 20:06

Goed gezien Dees. Voor de gein dit zinnetje gebruikt.
Ik denk niet dat het dialect is:
Hij was weg van me
Ik vond het in dit geval wel een mooie dubbele betekenis hebben.

Bedankt allemaal weer voor de leuke reakties.

liefs
Sally

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder