Opgerold in een warm dekentje, op een kussen, binnen de radius van de warme straling, veroorzaakt door de houtkachel, heb ik mij voor het televisie-apparaat geïnstalleerd. Slurpend uit een grote bak melk-koffie, wacht ik vol spanning op het moment dat mijn favoriete programma zijn aanvang zal nemen. Het groot Nederlands dictee! Nee, ik zit niet met pen en papier in de aanslag, dat heb ik jaren geleden al opgegeven. Een trauma; het hebben van een schrijvende vader en een dyslectische moeder, groeit dan uit tot een monster. Een knarsetandend, ik wíl het wel maar ik kán het niet. Desalniettemin vind ik het een genot, dat dictee. De pracht van de taal, het schilderen met woorden. De opperste concentratie van moedige deelnemers veroorzaakt, tussen de woorden door, een oorverdovende stilte. Terwijl al die hersens zwijgzaam zwoegen, ontspint zich het verhaal, een goed verhaal, vond ik…

Ik wil niet al te veel ingaan op de inhoud, behalve dat ik de ethiek begrijp en het met Tommy eens ben over hoe je een visje bakt. Tommy Wieringa fascineert mij om meerdere redenen. Ik ben jaloers op zijn uitgesproken mening en eigenheid. Hij is een kunstenaar in het bij elkaar brengen van spirituele waarheden en de realiteit van alledag.
Toen ik elf jaar was en Tommy twaalf, hadden wij voor de eerste maal verkering, met elkaar… Voor mij was hij toen al fascinerend en eigenlijk is hij niet verandert. De rustige, zelfverzekerde houding heeft hij van nature meegekregen…
Ik zal nooit vergeten hoe verlegen we waren in elkaars gezelschap. We gluurden stiekem naar elkaar, als de een de ander betrapte, hadden we het schaamrood op de wangen. Kusjes geven deden we met de ogen dicht, dan was het minder eng. Tot meer dan kleine kusjes is het nooit gekomen en zodoende een mooie, onbezoedelde herinnering…

Ik had als kind het geluk dat mijn dictee’s alleen op de ‘inhoud’ werden gecontroleerd. Mijn juf begreep, dat ze me voor altijd het plezier in schrijven zou ontnemen, als ze er een spellingsdrama van zou maken. En zoals ik háár dankbaar ben, ben ik dat ook voor de fantastische spellingscontrole op mijn laptop!

Enne Tommy, als je dit stukje tekst per ongeluk onder ogen krijgt, ik ben nog steeds wel een beetje verliefd op je…

Categorieën: Liefde

3 reacties

LouisP · 22 december 2010 op 12:05

Boukje,

ik vind het een heel mooi stukje..en
“De opperste concentratie van moedige deelnemers veroorzaakt, tussen de woorden door, een oorverdovende stilte.” een prachtige zin.

Trouwens..van
Kusjes geven deden we met de ogen dicht, dan was het minder eng. ben ik erg gecharmeerd.

Maar..
“Enne Tommy, als je dit stukje tekst per ongeluk onder ogen krijgt, ik ben nog steeds wel een beetje verliefd op je…”

hangt er maar wat vreemd bij..

louis

pally · 22 december 2010 op 12:36

Leuk stukje, Boukje en ik vind juist de uitsmijter wel goed. Jeugsentiment waarvan altijd wel een flard blijft hangen, vooral als je er over schrijft en dat hoekje plotseling in je geheugen tot leven komt…

groet van Pally

sylvia1 · 22 december 2010 op 20:05

Het staat er zo terloops, dat je het vriendinnetje van Tommy – Joe Speedboot – Wieringa bent geweest… maar wow, je maakt me (als fan van zijn boeken) nieuwsgierig! Ik vind die derde alinea erg mooi, maar ook wat lastig te plakken aan het Nederlands dictee en jouw worsteling met de Nederlandse taal. Het zijn allebei mooie onderwerpen, misschien verdienen ze ieder een column.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder