Er komen momenten dat je afscheid moet nemen van mensen in je leven. Soms omdat jij uit hun leven of zij uit het jouwe verdwijnen, soms omdat ze uit het leven zelf verdwijnen. Een bewuste keuze of een keiharde speling van het lot.
Net als zovelen heb ook ik deze momenten in volle glorie meegemaakt, meerdere keren zelfs. In alle mogelijke varianten. Soms was er niet eens een keuze, die keiharde speling van het lot. Maar deze viel me zwaar. Mijn keuze was diegene bij me houden tot ik niet meer kon. En het moment dat ik niet meer kan, is aangebroken. Ik kies met pijn in mijn hart voor mezelf. Blijkbaar ben ik de enige die voor mij kiest. Zo hoort het zeker.
Misschien verwacht ik teveel.
Misschien waren mijn pogingen summier, who knows?
Er is nog wel contact, maar anders.
Niet zoals het was, niet zoals ik het wil. Het heeft zijn waarde verloren.
Soms pak ik mijn telefoon en wil ik bellen, maar ik doe het niet.
Mijn gevoel schreeuwt ja, mijn verstand zegt nee. Mijn hart bloedt. In stilte. Achter de onafgebroken muur, onzichtbaar voor jou.
De deur is niet dicht, deze staat op een kier.
Wachtend tot hij opengeduwd wordt.
Zodra mijn verstand wint en dat gebeurt, gaat deze dicht…voorgoed.
Het leven bestaat uit keuzes.
Soms makkelijk, soms moeilijk, maar gemaakt worden ze.

Categorieën: Liefde

7 reacties

Prlwytskovsky · 18 september 2009 op 17:36

Triest, hoe jij een verlies omschrijft. Ik lees je verlangen en toch is er een einde. Dan heb je het nog niet eens over de dood, die verliezen onomkeerbaar maakt.

Tip van Prlw …: ietsje minder “Enteren” en de tekst in grotere blokken verdelen. 😉

Marley_jane · 18 september 2009 op 17:44

Moet je nagaan hoe ik reageer als er iemand overlijdt….ja de opmaak is inderdaad niet goed gegaan.
Dank u!

klapdoos · 18 september 2009 op 17:59

Met gevoelens kun je zelf leren omgaan om ook jezelf tegen dit soort gevoelens te beschermen. Zo is het leven nou eenmaal..
Groetjes van leny

Chucky · 18 september 2009 op 18:02

Wat je vasthoudt, gaat verloren. Wat je loslaat, blijft behouden. Zet dus geen tijdsdruk op iets en laat het zijn natuurlijke weg gaan.

Shitonya · 18 september 2009 op 23:32

Kort, simpel, maar toch zo gevoelig neergezet dat het toch wel mooi is. Chapeau!

lisa-marie · 19 september 2009 op 12:25

Mooi!

Marley_jane · 22 september 2009 op 02:21

Gracias!

Geef een antwoord