Geloof dit of niet, maar het is echt gebeurd. Nou ben ik al niet geloofwaardig maar zal het even uitleggen.
Toen ik door de chemo totaal kaal werd was het in de nachten erg koud op die kale plaat van mij, dus vrouwlief kwam met een gebreid mutsje voor de nacht. Dat scheelde een eind, wil je niet weten. Dus al die tijd gaat het goed met slapen en het mutsje als warmhouder voor mijn elke dag gepoetste plaat. Maar er is een ding dat ik helaas niet in de hand heb, vrouwlief ook niet. Dat is onze kater Charley. Wij doen altijd lepeltje lepeltje en aan de voorkant lepelt meneer Charley altijd mee. Niet voordat wij eerst in bed liggen, kussen rollen en opschudden, een heel ritueel, dan even knuf knuf en trustehhhh…en lepelen met die hap. Dan begint het feest der omgang.

Charley gaat eerst zeker vier keer langs de rand van het bed lopen om te kijken of iedereen goed ligt en of zijn plaats wel verzekerd is van vrije ruimte. Want het is een baasje hoor!!

Als iets hem niet beviel was hij zo vriendelijk om boven op mijn hoofd te gaan zitten alwaar ik naar lucht hapte, want die toges van meneer is zwaar hoor. Doch met een kaal hoofd dat naar kuiken voelt vond hij dat gelijk al niets aan, dus die rust had ik gewonnen: Dacht ik.

Vannacht werd ik wakker ( gelukkig toch?) een koude plaat, leek wel de vrieskast die wij hier boven hebben staan. Ik voelde en vond geen mutsje. Mutsje weg. Ik snel het nachtlampje aan en op mijn kussen kijken. Ja hoor, mutsje weg. Ik had me daar een kouwe kanis, daar is een dubbellikker niks bij echt niet!!

Ik keek onder het dekbed, op de grond, op het dekbed, kortom nergens mijn wollen opzetter nergens te vinden. Ik balen en werd steeds meer wakker, gevolg is altijd dat ik dan niet meer in slaap kan vallen, totdat ik Charley zijn hoofd op zag tillen door al dat gesjor en licht. Zie ik ineens dat mijn mutsje tussen zijn tengels ligt verstrengeld. Nou dat zou wat worden de komende minuten.

Ik het bed uit, lopende naar de kant van vrouwlief waar meneer lag te lepelen en probeerde zo zacht als het kon mijn muts te bevrijden uit zijn scherpe klauwen. Verkeerde move Lena, wat van Charley is, daar blijf je af. Ik wilde vrouwlief niet wakker maken en fluisterde streng “ Geef mijn muts terug engnek, die is van mij!”
Hij had natuurlijk zijn ronde gedaan, ik sliep al en hij bleef natuurlijk haken aan de lusjes en dacht, lekkere poef zo voor de nacht, heerlijke warme klauwen.

Het was een titanenstrijd in de nacht, mijn strijd om mijn eigen muts terug te herwinnen van een kater, moet je nog peulen???
Ik heb nageltje per nageltje losgepeuteterd en als winnaar uit de strijd gekomen.
Denk dat ik vanavond maar wat plakband onder het mutsje doe, want elke nacht knokken om mijn warmtebron te herwinnen is dus helemaal 1000 keer niets.

Categorieën: Gein & Ongein

klapdoos

Gewoon een Amsterdamse vrouw die met een vrouw getrouwd is, ziek is, zodanig dat de neerwaartse spiraal steeds verder zakt. maar een kniesoor die daarop let. Ik lach graag, heb genoeg traantjes gelaten om mijn ziekte en nu is het tijd om via mijn nieuwe boek eens door te gaan met uit het leven te halen wat er te halen valt, zeker in een crisistijd is het de kunst om toch vrolijk te blijven. Mijn motto is dan ook: Een dag niet gelachen is zeker een dag niet geleefd.

7 reacties

SIMBA · 5 april 2011 op 07:58

Erg leuk beschreven Leny 😆
Misschien toch maar een reservemutsje regelen!

klapdoos · 5 april 2011 op 10:49

Simba ik heb al diverse sjaals, zijn meneer te glad en mij te strak om de plaat, dus het mutsje blijft, desnoods met linten aan beide kanten, een soort van Saartjemuts??
Leuk dat je kwam lezen, dank voor je reactie.
groetzzz leny

pally · 5 april 2011 op 12:46

Hij is grappig, Klapdoos en tussen die grappigheid in ligt de tragiek van de situatie. prima manier om er mee om te gaan en leuk om te lezen. hopelijk gaat het de goede kant op met je gezondheid? :kus:
Pally

Prlwytskovsky · 5 april 2011 op 13:36

Treffend beschreven hoe zo’n pluizenbol de dienst uitmaakt. :duimop:
Vroeger sliep ik ook met een muts maar die ben ik niet gaan zoeken.

klapdoos · 5 april 2011 op 14:14

Nou dat weet ik pas als ik mijn zoveelste chemo heb gehad, ik ben al over de helft, daarna vijf jaar comfortherqapie ( medicatie) en dan nog even 28 bestralingen tussendoor, voor de rest gaat het goed, heb nog suikerziekte erbij gekregen door de chemo, mijn korte termijnsgeheugen is aangetast, komt wel terug, voor de rest ach we leven nog, daar gaat het om…Dank voor je reactie :kus:

Mien · 7 april 2011 op 08:49

.

[b][u][url=http://wobilog.web-log.nl/python/images/2008/09/07/kittyhat.jpg]Stoute Charley![/url][/u][/b] 😉

sylvia1 · 7 april 2011 op 09:00

Lekker ‘smeuig’ beschreven, als je er eenmaal aan begint dan moet je hem wel uitlezen. Ook sterk relativerend, het ongemak van een kwijtgeraakt mutsje als insteek voor het veel grotere leed van zo’n ziekte. Hou je taai!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder