Vol afschuw kijk ik naar het infuus in haar kleine handje. De tranen prikken achter mijn ogen, wat had ik dit graag van haar over willen nemen! Drie jaar is ze, en net geopereerd aan haar amandelen. Voor de relatief kleine ingreep heeft het toch een grote impact. Niet alleen op haar, maar ook op mij. Ik zit naast haar ziekenhuisbed en strijk over haar mooie bruine krullen. Er zit nog een beetje bloed om haar mond en neus, wat me ontzettend stoort. Hadden ze dit niet even schoon kunnen maken? Ineens wordt ze even wakker. Ze huilt zachtjes, haar stem klinkt schor. Mijn hart breekt en ik moet mezelf vermannen om niet mee te gaan huilen. Ik kus haar en zeg dat ik trots op haar ben, mijn grote meid. Ze wil maar een klein slokje drinken en nog suf van de narcose valt ze weer in slaap.

Ik blijf naast haar zitten en mijn gedachten nemen me mee terug naar vroeger. Ik ben een meisje van vijf. Ik herinner me dat ik mee werd genomen naar een ziekenhuis. Ik herinner me de angst die ik voelde, ook al wist ik niet wat er ging gebeuren. Ik moest mee met een dokter, hij tilde me op. Ik heb gehuild en gesmeekt of ik niet met hem mee hoefde. Maar ze lieten me daar achter en gingen weg. Ik zal dat moment nooit vergeten. Het kapje om mijn neus en mond staat me ook nog goed bij; dat verstikkende gevoel alsof je niet kan ademhalen door die bedwelmende, vieze geur van de narcose. En dan wordt je wakker. Er was een handoek om me heen gedrapeerd en er zat bloed op. Ik begreep er niets van, ik had zulke keelpijn! Mijn amandelen waren geknipt, zeiden ze, en ik mocht zoveel ijsjes als ik maar wilde. Ik wilde helemaal niets, alleen mijn moeder, maar die was er niet. Mijn opa en oma namen me mee naar hun huis en ik werd op het bed gelegd in het strijkkamertje. Ik had pijn en snapte maar niet waarom dit onrecht mij was aangedaan. Ze verzorgden me met al hun affectie , maar het enige wat ik wilde was mijn moeder. Haar liefde, haar aandacht, haar omhelzing. Soms zat ik bij haar op schoot en legde ik mijn hoofd in haar nek. Dan rook ik haar parfum en zong ze Franse liedjes, heel zacht. Op zulke momenten wilde ik niets liever dan zo voor eeuwig blijven zitten. Hier verlangde ik op dit ogenblik hevig naar. Waar was ze toch? Waarom was ze niet bij me, nu ik haar zo nodig had? Juist nu! Oma zei dat mama werken was. Mijn moeder was altijd werken en ik was heel vaak bij mijn grootouders. Ik miste mijn moeder dagelijks, maar het immense gevoel van gemis toen ik daar als klein meisje met keelpijn in bed lag, zal me voor altijd bijblijven..

Ze wordt weer wakker en spuugt een enorme hoeveelheid bloed. Ik schrik me dood, roep een dokter, is dit normaal? Blijkbaar hoort dit erbij en niet meer aandacht dan het geven van wat tissues schenken ze het niet. Ze moet drinken, maar ze wil niet. Ze heeft heel erge pijn en kan niet stoppen met huilen. Ik zit daar -alleen- naast haar bed. Niemand die me helpt of steunt. Het enige wat ik op dat moment vanuit mijn onderbuik naar boven voel komen is een machtig sterk oergevoel. Ik ben haar moeder en niemand hoeft het in zijn hoofd te halen nog aan haar te komen en haar pijn te doen! Ik denk aan mijn eigen moeder, die er op dat moment niet voor mij was.

Ik neem haar in mijn armen, wieg zachtjes heen en weer en haar gehuil stopt langzaam. Ik blijf bij je meisje, stil maar, ik blijf bij je..

Categorieën: Liefde

8 reacties

pepe · 23 april 2007 op 17:17

Mooi geschreven. Fijn dat haar moeder bij haar was en deze ingreep gelukkig niet heel ernstig is. Hoewel op dat moment het ernstig genoeg kan lijken.

Beterschap voor de kleine hoofdrolspeelster in dit verhaal.

Li · 23 april 2007 op 21:48

Soms voel je jezelf zo allemachtig machteloos. Ik snap het helemaal. Pakkende terugblik naar je eigen amandeloperatie. Mooi geschreven.

Li

pally · 23 april 2007 op 22:57

Je hebt dit wel aangrijpend beschreven, vooral omdat je je eigen jeugdervaringen erbij betrekt.

Toch een klein puntje: Doordat je vaak huilen, bijna huilen en tranen expliciet noemt, is dat voor mij een verzwakking. Meer beelden en minder benoemen had het mijns inziens sterker gemaakt.

Toch een mooie column en sterkte met het kleine ‘amandelboompje’.

groet van Pally

KawaSutra · 23 april 2007 op 23:45

Dankzij jouw eigen ervaring weet je nu precies wat je dochtertje nodig heeft. Gelukkig maar.

Rose · 24 april 2007 op 06:56

Bedankt voor de reacties..! Het is voor mij een zeer persoonlijk stukje. Gaat niet alleen over het beleven van een tonsillectomie, maar meer over een stukje oud zeer van mezelf. Misschien komt dit minder goed over dan ik dacht, puur omdat het natuurlijk vanuit mijn eigen beleving is geschreven..

De amandelkwestie van mijn dochter is trouwens inmiddels al weer 5 jaar geleden hoor.. Maar alsnog bedankt voor de beterschapswensen..! 😀

Pally, wat bedoel je precies met dat benoemen van huilen etc. Kan je misschien een voorbeeld geven van hoe het beeldend geschreven pakkender zou klinken? Ik leer graag. 🙂

Ronaldjecas · 24 april 2007 op 09:37

hahahha ik weet nog dat ik weg rende uit het ziekenhuis en dat mijn moeder mij moest vangen. Dan die Narcose, blijft je altijd achtervolgen. Ik heb ook een lieve zorgzame moeder die er altijd voor mij is, zet dat door. Een kind heeft nooit genoeg liefde..

arta · 24 april 2007 op 09:47

Wat mij betreft komt jouw stukje ‘oud zeer’ juist enorm goed naar voren!
Mooi geschreven!
🙂

delta75 · 24 april 2007 op 12:22

Het verlangen…ja…nu verlang ik ook.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder