Vader.

Zijn afwezigheid heeft me zwakker gemaakt. Hij wist dit dondersgoed. Niet omdat hij dat zelf bedacht, maar omdat mijn moeder dit hem zo vaak probeerde duidelijk te maken. Toch heeft dit hem er nooit van weerhouden om weg te blijven uit mijn leven. Soms, als hij last kreeg van zijn geweten, kwam hij me bezoeken. Dit kon dan voor een periode van vier weken zijn, drie maanden, of zelfs een half jaar.

Droom Tietel.

Nou ja, ok. Dan heb ik dus maar gedroomd over dat al mijn kiezen uitvielen. So what. Het kan me eigenlijk niet schelen ook. Zelfs niet nadat ik de betekenis ervan heb opgezocht op dat verdomde internet. Ik doe dus gewoon alsof het me niet dwars zit dat ze de dood van een bekende voorspellen. Want ik geloof niet in betekenissen van dromen. Zeker niet van andere mensen. Ja, ik wil het wel opzoeken, maar geloven doe ik het niet.

De ziel en de Roos

Zoveel verschillende mensen. Ze lopen langs elkaar heen, naar een voor mij onbekende bestemming. In allerlei kleuren; aura’s van rood tot zwart die ik helaas niet kan zien. Ze zijn jong of oud of iets ertussen in. Ieder zijn eigen stijl, ieder zijn eigen gemoedstoestand. Met zijn of haar unieke ziel en de daarbij behorende geschiedenis.

Ik kan hem missen als kiespijn!

Dit is het dan. Het moment is daar. Ik tril nog een beetje na, zo bang ben ik. Het is zover; eindelijk is hij uit mijn leven verdwenen, voorgoed! Ik wil helemaal niets meer met hem te maken hebben en ik ben blij dat hij zijn gore boeltje heeft gepakt en is opgedonderd. Dit is niet zachtzinnig gebeurd, maar dat heb ik er
-ondanks mijn angst- wel voor over gehad. Er is vrij veel bloed gevloeid, maar mijn grens is bereikt, hij heeft me lang genoeg gekweld!

Just an average day at the office..

‘Nah, wat ik NOU weer heb gehoord gisteren!’
‘Hmm..wat dan?’ [i](Oh God, hier gaan we weer..)[/i]
‘Een vrouwtje uit mijn dorp is verlaten door haar man, voor een andere man. Ken je dat? Is toch erg! Zal ik nog een bakkie koffie zetten?’
‘Ehh..ja, lekker..’ [i](…)[/i]

Het verlangen..

Vol afschuw kijk ik naar het infuus in haar kleine handje. De tranen prikken achter mijn ogen, wat had ik dit graag van haar over willen nemen! Drie jaar is ze, en net geopereerd aan haar amandelen. Voor de relatief kleine ingreep heeft het toch een grote impact. Niet alleen op haar, maar ook op mij. Ik zit naast haar ziekenhuisbed en strijk over haar mooie bruine krullen. Er zit nog een beetje bloed om haar mond en neus, wat me ontzettend stoort. Hadden ze dit niet even schoon kunnen maken?

Mijn iPod en ik.

Om 6.50 uur vanochtend vertrek ik uit huis en trek de deur zachtjes achter me dicht. Alles en iedereen is nog in diepe rust, niet alleen bij ons binnen maar in de hele buurt. Het is doodstil en nog helemaal donker.

Zijn liefde voor voetbal en mijn liefde voor hem…

Het is zondag, een uur of twee ’s middags. Hand in hand lopen we door een lange laan waarin parmantig mooie bomen staan. Rechts en links van ons liggen verschillende uitgestrekte grasvelden; het zijn de voetbalvelden die hij zo goed kent. Er hangt een gemoedelijk sfeertje. Het zonnetje schijnt zo nu en dan en de aanmoedigingen vanaf de zijkant van de velden of het gefluit van de scheidsrechters verstoren de zondagse rust totaal niet. We praten niet -de tijd van ongemakkelijke stiltes ligt al ver achter ons- en heerlijk ontspannen lopen we de laan in.

De Emotie-USB stick?!

Mensen doen hun best, maar het lukt ze eigenlijk nooit écht: zich inleven of verplaatsen in een ander. Proberen te begrijpen hoe een ander zich voelt. Naar mijn idee is het een groot probleem dat mensen nooit eens écht kunnen voelen wat een ander voelt. Ok, het zal best dat Truus Piet beter begrijpt dan Berta omdat ze iets soortgelijks als Piet heeft meegemaakt, en Berta niet, maar écht weten en voelen wat er in een ander omgaat? Nee, dit kan niet.

De Interliner

In de bus heb ik een ontzettende hekel aan vreemde mensen. Vraag me niet waarom, ik weet het zelf namelijk ook niet. In de bus ben ik niemand meer dan een einzelgänger en wil ik maar één ding: met rust gelaten worden. Ik wil geen mensen zien en horen (of erger nog: ruiken!) en daarom zit ik standaard met mijn snufferd in een boek en heb ik de oordopjes van mijn iPod stevig in mijn oren gedrukt. Het liefst wil ik onzichtbaar zijn en ik doe daar dan ook erg mijn best voor, maar helaas werkt dit in de praktijk niet altijd zo goed.

Mijn grote vriend en ik….

Meneer Schuldgevoel, daar is hij. Alweer. Ik sta zenuwachtig een presentatie te houden voor een stuk of twintig man en uit het niets staat hij weer naast me. Bad timing, lul. Moet je me uitgerekend nu komen lastig vallen met je diepe gevoel van ellende? Hij schijnt mijn protest niet te merken en komt langzaam naast me staan. Ik zucht. Kom maar dan, ik heb vaker met dit bijltje gehakt.