Zijn afwezigheid heeft me zwakker gemaakt. Hij wist dit dondersgoed. Niet omdat hij dat zelf bedacht, maar omdat mijn moeder dit hem zo vaak probeerde duidelijk te maken. Toch heeft dit hem er nooit van weerhouden om weg te blijven uit mijn leven. Soms, als hij last kreeg van zijn geweten, kwam hij me bezoeken. Dit kon dan voor een periode van vier weken zijn, drie maanden, of zelfs een half jaar. Ik werd dan heel erg verwend en ik had de grootste lol met hem. Ik mocht alles en kon hem alles vertellen, hij was anders. Hij was als ik en ik was als hem. Maar hij bleef nooit. Met een zak vol beloftes -die hij nooit waarmaakte- liet hij me achter. Keer op keer. Op zoek naar avontuur, spanning, het grote geld, macht. Gedreven door zijn altijd aanwezige gevoel van onrust, voor mij nu zo herkenbaar. En ik bleef achter met vragen en hoop.

Zou hij er zich écht bewust van zijn geweest, dat het opgroeien zonder hem duidelijk negatieve sporen in mijn leven heeft achter gelaten? Mijn kijk op de liefde bijvoorbeeld, gevormd door de afwezigheid van deze man. Het heeft me keihard gemaakt, achter een dikke muur doen schuilen. Veel te laat pas kon ik mezelf overgeven aan zoiets intiems als de liefde en gelukkig kwam er iemand in mijn leven, met veel geduld, om mijn muur af te breken, steen voor steen.
Ik denk vaak aan hem. Mijn vader. Zo dichtbij, maar net zo ver van mijn hart. Waarom kon hij me niet geven wat ik nodig had? Hij had me zijn levenslessen moeten leren, mij veilig en geborgen laten voelen, me laten voelen dat hij trots op me was, me zelfvertrouwen moeten geven. Nee, dit kon hij niet. Hij was egoïstisch en koos voor zichzelf. Klootzak. Maar toch..

Nu ik een volwassen vrouw ben, kijk ik anders naar dit geheel. Ik accepteer het gemis. Ik aanvaard het als mijn lot. Ik koester geen wrok meer. Ik denk dat ik hem begrijp. Ik bespeur zelfs een vleugje jaloezie als ik denk aan mijn vaders leven. God, wat heeft die man veel meegemaakt. Hij zou dit gemist hebben als hij bij ons was gebleven. Wat lijk ik toch verdomde veel op hem. Ergens hou ik ontzettend van hem, op mijn eigen manier, en ik weet dat hij van mij houdt, zijn eerste kind. Alleen hij is gevlucht voor zijn verantwoordelijkheden en ik doe dit niet. Nooit. Wie is hier nu uiteindelijk zwak dan…? Ik niet. Niet meer!


5 reacties

arta · 30 mei 2007 op 13:01

Erg goed geschreven, Rose!
Knap hoe je hiermee omgaat!(ervanuitgaande dat het geen fictie is)
🙂

SIMBA · 30 mei 2007 op 14:12

Een heel andere column dan die van gisteren, persoonlijk vind ik deze véél beter. Mooi, gevoelig beschreven.

pally · 30 mei 2007 op 21:47

Dit eerlijke stukje doet me meer dan het vorige.
Goed geschreven!

groet van pally

KawaSutra · 31 mei 2007 op 00:39

Lastig, zo’n dubbel gevoel. Zeker knap om dat zo te beschrijven.

Mup · 31 mei 2007 op 17:10

Deze pakt mij ook meer da je vorige, Rose. Je beschrijft heel goed de tegenstrijdige gevoelens, petje af,

Groet Mup.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder