Waar ligt hij nu? Zojuist nog ergens gezien. En nu alweer kwijt. Wat doe ik daarmee? Ik ben zeer verdrietig. Kan wel hardop janken. Heeft geen enkele zin. Hoewel het bevrijdend werkt. Toch maar verder zoeken.
Ik schakel hulp in. Hij moet gevonden worden. Kan anders niet vertrekken. Die verrekte ouderdom ook. Vervelend hoor, ouder worden. Zeker met opgroeiende kinderen. Een zware last soms. Getors op je schouders. Maar nu hard nodig. Ik zet ze in. Mijn zoektocht vraagt erom. Ze moeten me helpen.
Kijken in de keuken. Voelen in de la. Speuren in de slaapkamer. Op het nachtkastje misschien? Heb nog drie minuten. De paniek slaat toe. Bonzo kijkt me aan. Meelijwekkend met verbaasde ogen. Ik duw hem opzij. Vindt ie niet leuk. Hij heft zijn poot. En legt meteen aan. De blaas op springen. Verdomme, ook dat nog. Doekje nergens te vinden.
“Gevonden!”, roept de kleinste. “Toch niet in woonkamer?” Jawel, in de woonkamer. Dat is haast onmogelijk. Ik loop blij binnen. Maak zelfs een vreugdedansje. Daar ligt ie dan. Droevig op de bank. Mijn traag kortwerkend geheugen. Hij is eindelijk wakker. Waar was je nou? Had je je verstopt?
Onnozel kijkt hij weg. Hij heeft geen zin. Dat mag duidelijk zijn. Wat is het probleem? Aap komt uit mouw. Wat zeg je nu? Je wil niet werken? En waarom dan niet? Je hebt een burn-out? Van mij toch niet? Ik pieker je lam? Ja, ho eens even. Je wil meer rust? Niet meer alles onthouden? Niet meer alles opslaan?
Ik vrees het ergste. Dat gaat niet lukken. Ik wil wel helpen. Handleiding is helaas kwijt. Waar zit de uitknop? De kleinste weet raad. Klimt op mijn geheugen. Trekt aan zijn oren. Kraait van vet plezier. Geheugen slaat op hol. Lekker dom, die ouderdom. Nieuwe energie gaat stromen. Himmelhoch jauchzend in bomen. We kunnen op stap. Na wat dagelijkse vertraging. Om vier voor zes.
10 reacties
Spencer · 28 november 2014 op 12:54
Waar zit de uitknop? Goeie vraag.
Mien · 28 november 2014 op 13:18
Op je toetsenbord misschien, of aan de zijkant van jouw device. In ieder geval tussen de oren. Niet onbelangrijk.
La_vie_en_rose · 28 november 2014 op 14:37
Ik hou wel van de korte zinnen in deze column.
arta · 28 november 2014 op 15:33
Ik was aan het lezen naar de pointe, spanning goed opgebouwd… En toen vatte ik hem niet.
Spencer · 28 november 2014 op 16:17
Dan ben je niet de enige.
troubadour · 28 november 2014 op 17:05
Arta, Spencer; Aan dit soort eerlijkheid heeft Mien wel behoefte denk ik.
Spencer · 29 november 2014 op 10:01
Ironie?
Mien · 28 november 2014 op 18:10
Zes alinea’s en zinnen van vier woorden. En daar een verhaal van breien, met inhoud en dan ook nog in iets meer dan 300 woorden. Ik draai er mijn handpalmen niet voor om.
Spencer · 29 november 2014 op 11:04
Na wat dagelijkse vertraging kunnen we om vier voor zes op stap. Die ouderdom, lekker dom, gaat Himmelhoch jauchzend stromen in bomen: nieuwe energie. Geheugen trekt aan zijn oren, vet kraait van plezier, slaat op hol. Raad waar de uitknop zit, mijn geheugen klimt op de kleinste. Handleiding is kwijt, ik wil wel helpen, dat gaat helaas niet lukken. Ik vrees het ergste.
pally · 29 november 2014 op 15:59
Ik word een beetje moe van deze column. Misschien iets te technisch opgezet, en daardoor stroomt hij niet voor mij en gaat de inhoud verloren.