Ineens waren ze er, de borden in onze wijk. “Hier óók 30”. Eindelijk veiligheid, dachten we. Niets hoor, de borden werden glashard genegeerd door weggebruikers, behalve fietsers. Om de snelheid terug te dringen en de veiligheid te bevorderen, werden er drempels in de wijk aangelegd. Het zouden druppelvormige drempels worden want dat betekende een snelheidsbeperkende maatregel. Auto’s en motoren moesten immers afremmen, om daarmee zichzelf niet over de drempel heen te lanceren. De bus had er geen hinder van, mits met juiste snelheid. Onze straat werd “veilig verkeer voor iedereen” .

Toch had ik mijn twijfels. Vooral over de snelheidsbeperking van de streekbus. Die had ik nog nooit 30 km per uur zien rijden, ondanks waarschuwingsborden. Misschien heeft de chauffeur al die tijd dubbel gezien, die snelheid leek er meer op. Ik was voornamelijk bang dat er met de komst van de busdruppels een nieuwe sport zou ontstaan: Olympisch drempeldenderen.
Gelukkig hadden meer mensen dit bedacht, er werd veel bezwaar aangetekend. Het zou dus wel goed komen, dachten we. Het tegendeel was waar; ondanks vele bezwaren werden de drempels toch geplaatst.

In het begin leek het goed te gaan. Auto’s hielden netjes in, totdat ze in de gaten kregen dat ze hobbelvrij over de stoep konden. Dat die zone bedoeld was voor de veiligheid van voetgangers en dieren mocht de pret niet drukken. De bus had vanwege het karakter van de druppelvormige drempels geen trillingen hoeven veroorzaken. Doordat de bus meende de hogesnelheidslijn te moeten imiteren, werd het in de praktijk hopeloos butsen en hobbelen. De dienstregeling kende ik na een paar dagen uit mijn hoofd.

Perplex stond ik, toen ik amper twee weken later uit mijn werk naar huis fietste en zag dat de drempels alweer waren verwijderd. Op last van de omwonenden, want er was toch wel erg veel geklaagd over gerammel en gehobbel.
Nu de drempels weg zijn, is de weg natuurlijk verknoeid. Wat is overgebleven zijn enorme gaten, die zijn opgevuld met betonnen platen, klinkers en tegelstukken. Voor de bus is er niets veranderd, die dendert onverminderd door. Wij als omwonenden zitten met de schade maar vooral met veel vragen. Voornamelijk over hoe dit kon gebeuren en wie hiervoor verantwoordelijk is.

Sinds vorige week weet ik waar de drempels zijn gebleven. Ze zijn nooit uit de wijk weggeweest, eerder weggemoffeld. Ze liggen anoniem uit de schijnwerpers, oud en grijs te worden achter de plaatselijke hockeyvelden. Zullen ze ergens anders gebruikt worden, of liggen ze klaar voor een volgende ronde in het drempelgevecht? Er zijn verkiezingen geweest, dus het woord veiligheid wordt weer vaak genoemd. Veiligheid of aftrekpost? De tijd zal het leren.

Voorlopig wacht ik het af maar ik blijf strijden voor de fundering van mijn huis. Ik moet wel, wil ik geen nieuw ondergronds metrostation van de Noord Zuidlijn worden.


Odette

Overtuigd twijfelaar. Boetseert woordjes tot sprekende beelden.

8 reacties

Ontwikkeling · 10 juli 2010 op 17:18

Mensen, niet voor ’t ien of het aar, maar deze dame gaat met vakantie.
(dat u niet denkt tjemig die Ontwikkeling reageert ook nergens meer op…..)

En retour en aout…Tot dan
X

LouisP · 10 juli 2010 op 17:39

Ontwikkeling,
keigoed stuk..grappige woord en zinspelingen..
goed gedaan enne..goei verlof

groet,

Louis

Kwiezel · 10 juli 2010 op 18:07

Toch een geruststellende gedachte dat de fietsers zich wél aan de snelheid houden…
Kan me je frustratie goed voorstellen! Je hebt het toch nog met de nodige humor weten op te schrijven!

SIMBA · 10 juli 2010 op 18:32

Drempels komen en drempels gaan….maar snelheidsduivels zullen altijd bestaan 😀

Avalanche · 10 juli 2010 op 23:06

Ze zijn hier al twee weken bezig met de aanleg van een gigadrempel. Benieuwd wanneer die, na oplevering, weer het veld gaat ruimen. :hammer:

Fijne vakantie!

Dees · 11 juli 2010 op 09:25

Drempels als fundering hergebruiken? Of is dat te simpel gedacht? Garp uit het boek van John Irving rent achter auto’s aan om chauffeurs aan te spreken op hun wangedrag. Is dat iets?

Bonnes vacances!

sylvia1 · 11 juli 2010 op 11:19

Wat een drempelleed, hier ook een geliefd onderwerp (welke ambtenaar heeft dit nu weer verzonnen vanachter zijn bureautje…) maar erg leuke column! Fijne vakantie!

Mien · 12 juli 2010 op 08:52

Ach ja … een brug te ver … en drempelvrees … wie kent het niet?
Ben benieuwd hoe het de drempel vergaat in deel 2.

Mien trekhaakbutser

@Dees:
Garp had wel een berenconditie en zag nergens tegenop. Zelfs niet tegen vliegtuigen … 😆

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder