Ik zwerf door de Pauwenhofstraat met het bruine twee-urenvriendje aan mijn rechterhand. Hij draagt een leren jasje, heeft zwart haar, een cabrio en volgens goede bron een enorme lul, dus waarom niet. Terwijl we langs de Brugse reien wandelen, verzin ik ontwapenende antwoorden op standaardvragen. Hoe oud ik ben. (91, waarom?) Het beroep van mijn vader. (half minister van Asielbeleid, half geniaal) Maagd. (nee sorry, schorpioen) Na twee uur en een half interviewen en aandringen, geef ik mijn nummer. Althans, dat vermoed ik toch. Ik ben niet zo goed in het onthouden van cijfers, op beveiligingscodes na. Hij wil me zijn verzameling revolutionaire boeken tonen en ik denk dat ik straks naar bed ga met Che Guevara junior, dat denk ik echt. En het idee alleen al maakt me gek. Onderweg vraagt hij me of ik al eens met een Albanees ‘ben geweest’. En toen dat zo bleek te zijn met een Albanese rechtenstudent. Een Albanese rechtenstudent in een wit gestreken hemdje met zwarte das. Nee, dat was me in al die jaren van multiculturele waanzin nog nooit overkomen.

Het is even na middernacht. Ik doe mijn ogen dicht en zie Amer werken in de tuin, onze tuin. Hij haalt onze vier kinderen op van school en geeft ze een dinosauruskoek, want ze zullen wel honger hebben. Eenmaal thuis lopen ze meteen naar de schommel toe en maken ze ruzie over wie er het eerst op de glijbaan mag. Amer moet bloedneuzen stelpen en blauwe plekken genezen met kusjes. Maar als ze gaan slapen, moet hij met de zaklamp onder het bed schijnen om marsmannetjes weg te jagen. Ik word weer wakker, kijk naar het hoopje opgekrulde lakens naast me en zing inwendig: “[i]à l’air d’un ange mais c’est un diable de l’amour, du bout des hanches et de son regard de velours.[/i]”

Ondertussen is het bijna winter en fiets ik in rood zomerjurkje naar huis. In gedachten zet ik een streepje achter: ‘Grandioze Winnares Meest Gelukkige Zielverkiezing’. Daarnet heb ik het wereldrecord Goed Geïntegreerde Allochtonen Daten verbroken en ik voel me geweldig. Vader breng ik niet op de hoogte van mijn vorderingen; voorlopig heb ik nog geen ambitie het wereldrecord Huisarrest te breken.


9 reacties

Dees · 6 december 2009 op 09:55

I love your writing.

Avalanche · 6 december 2009 op 14:06

Heerlijk, alleen al vanwege die prachtige Franse zin!

Anne · 6 december 2009 op 19:10

Mooi, vrij, licht, associatief.

pally · 6 december 2009 op 21:51

Grappig, dansend en apart

KawaSutra · 7 december 2009 op 00:03

Geweldig, die kernachtige levensschetsen.
Wat is dat toch met die vrouwen dat ze een manspersoon direct op zijn potentiële vaderkwaliteiten willen beoordelen. 😀

Een vertaling van het Frans zit er zeker niet in? :eh:

Shitonya · 7 december 2009 op 15:50

Ik hoop dat het enkel een verzinsel is, anders vraag ik me echt af of je echt totaal ontspoord bent -_- Schrijfstijl is wel redelijk, maar denk dat je veel, veel beter kunt.

dashuri · 7 december 2009 op 20:28

Ik vind je reactie ‘redelijk’ achterlijk.
PS. ben niet totaal ontspoord, maar HELEMAAL!

Later!
D.

arta · 7 december 2009 op 21:57

Geweldig geschreven, Miss D.!
Hou vast, dat ontspoord zijn, in het gareel lopen kan altijd nog:-D

axelle · 7 december 2009 op 22:18

Oewwww. Time flies (en nederlandse vriendjes ook, zo te zien) 😛

Geef een antwoord