Ik zit aan tafel mijn vader wil iets belangrijks zeggen, zei hij net. We zitten allemaal aan tafel, mijn zusje ook en mijn moeder. Ik kijk naar mijn moeder, ze ziet grauw en oud. Heeft ze nou gehuild? Ik kan het niet zo goed zien, daarvoor loop ik ook in het ziekenhuis. Ik kan niet goed zien. Ik voel me bang, heel bang. Mijn lijf trilt, mijn handen trillen. Mijn zus kijkt me aan en probeert te glimlachen, zij is ook bang. Mijn vader begint te praten en ook te huilen. Hij verteld dat hij verliefd is. Verliefd wat is dat op wie? Ik begrijp het niet. Hij gaat verder met praten, ik volg het niet. Hij heeft het over kaarsjes die uitgaan en dan over andere vlammen.

Mijn adem stokt ik kijk mijn moeder aan. Mijn ogen vullen zich met tranen, het zweet breekt me uit. Ik kijk naar mijn zus, die is als bevroren. Haar ogen kijken zo raar. Mijn vader slaat een arm om me heen en zoekt troost bij mij. Dat wil ik niet. Ik begrijp het niet. Lieverd zeg iets, zegt mijn vader tegen mijn zus. Ze kan niet praten. Hij loopt van tafel en laat ons alleen.
Mijn zus stapt op van de tafel en zegt ‘klootzak’. Mijn moeder huilt en probeert ons gerust te stellen. Ze zegt dat het tussen hun gewoon was geworden en dat mijn vader de spanning zocht. Er was een andere vrouw, die hem leuk vond en aardig voor hem is geweest. Ze zegt ook dat ze niet wil scheiden en wil proberen bij elkaar te blijven. Ik ben bang. Mijn zus gaat naar boven, leren ze heeft morgen een proefwerk Frans. Ik ga op mijn bed liggen als een baby en huil. Het houdt niet meer op.

Er spookt van alles door mijn hoofd. Mijn Opa en Oma zijn wel samen, al heel lang. Die lachen samen en knuffelen samen. Ik begrijp het niet. Ik moet plassen en ben te laat. Mijn hele bed is nat. Ik loop naar beneden en sta te trillen te schokken met mijn lijf. Mama geeft me een schoon bedje, ze is niet boos. Mijn vader is weg, even naar zijn vriendin zei hij. Volgende week is het Sinterklaas he mam, zeg ik. Dan is papa er toch nog? Ja, zegt mama, natuurlijk is papa er dan nog. ’s Avonds val ik huilend in slaap. Hoe ik de week ben doorgekomen weet ik niet. Ik moest alleen naar school, dat weet ik wel. Mijn zus had voor haar proefwerk een zes gehaald. En mijn vader was boos daarover, hij zei, de volgende keer een zeven. Ik heb mijn vader een paar dagen niet gezien, als hij in de kamer staat. We hebben het over Sinterklaas. Mama zegt, dat ze het wil vieren voor ons. Mijn vader kijkt mijn moeder aan en zegt ‘er valt niets te vieren’. Mijn moeder probeert nog te zeggen van wel. Ik zit op de grond met mijn autootjes en hoor het gesprek. Ik pak mijn vader bij zijn broekspijp en zeg ‘Papa, papa, maar voor ons valt er wel wat te vieren’, ‘wij zijn kinderen en willen Sinterklaas vieren’. Ik kijk hem hoopvol aan.

Mijn vader is groot en kijkt naar beneden, hij zegt ‘Ik denk dat het nu beter is dat ik mijn vriendin beter leer kennen’ en ‘er valt niets te vieren’. Ik kijk hem met open mond aan. ‘Ik ben je kind’ roep ik nog! Hij glimlacht en geeft een aai over mijn bol. ‘Later als je groot bent zul je het begrijpen’ zegt hij. Ik neem het besluit dat ik nooit groot wil worden. Ik wil het niet kunnen begrijpen. In bed vertel ik mijn moeder, dat ik niet ouder wil worden. Ik zeg haar dat ik dood wil en vraag haar hoe ik dat moet doen.

Categorieën: Liefde

22 reacties

Kees Schilder · 3 september 2005 op 17:59

Schrijnend mooi geschreven.

WritersBlocq · 3 september 2005 op 18:46

Heel heftig, sterk geschreven.

Louise · 3 september 2005 op 19:19

Ik las deze al in de wachtrij en er kroop iets heel ijzigs langs mijn ruggegraat…
Zeer aangrijpend.

Wright · 3 september 2005 op 21:38

Geschreven vanuit de belevingswereld van het kind.
Je weet de beklemmende sfeer heel knap weer te geven, Geertje. Reden te meer, om beter te letten op interpuncties en aanhalingstekens.

KawaSutra · 4 september 2005 op 00:03

[quote]Ik kijk naar mijn moeder, ze ziet grauw en oud.[/quote]
Heel indringend, zoals jij je in de beleving van het kind kunt verplaatsen bij zo’n schokkende gebeurtenis. Een kinderwereld stort compleet in, alle zekerheden verdwenen. Triest dat dit zo veel kinderlevens door elkaar doet schudden, maar helaas wel de realiteit.

Trukie · 4 september 2005 op 00:47

Een behoorlijk beladen onderwerp heel helder verwoord.
Een goed evenwicht tussen emotie en verhaallijn.

Je bent toch die volwassen vrouw geworden.
Inderdaad, veel kinderen moeten in hun jonge leven iets heel ingrijpends meemaken.

Troy · 4 september 2005 op 01:00

Ik vind het heel knap hoe je de stem van het kind die je was in deze tekst hebt hervonden. Ik voelde haar, ik zag haar en ik leefde met haar mee. Het kind is nu volwassen en ik hoop dat daarmee ook de pijn een beetje geheeld is. Het heeft je een mooi verhaal opgeleverd.

Grt Troy

prikkels · 4 september 2005 op 01:21

Correct me if I am wrong: maar is dit niet een column die je zeg maar vanuit je eigen beleving, die van je ex en je jongste kind schreef?

Overigens heel knap gedaan en een mooi verwoord. Alleen ik hoop voor je kids dat hun vader er echt zo over denkt.

Geertje · 4 september 2005 op 02:54

[quote]Correct me if I am wrong: maar is dit niet een column die je zeg maar vanuit je eigen beleving, die van je ex en je jongste kind schreef?[/quote]

Ja Prikkels, dat heb je goed. Inmiddels zijn we al weer heel wat jaren verder, gelukkig. Ik heb zelf best veel moeite gehad om me niet verantwoordelijk te voelen voor de manier waarop hun vader met de kinderen omgaat. Ik heb dat, na twee jaar intens verdriet, los kunnen laten.

Neemt niet weg dat onze generatie zo bewust al dan niet voor kinderen kan kiezen. En beiden hebben een emotionele verplichting ten op zichte van die keuze.

Kawa zei het al zo mooi naar aanleiding van het vorige stukje [quote]Een vent bij het op de wereld zetten, dan ook een vent bij het scheiden van kinderen[/quote]

Ik heb met deze stukjes geprobeerd weer te geven wat er gebeurt als het gezin instort. Het is vandaag de dag zo gewoon geworden. En dat vind ik niet gewoon!

Dees · 4 september 2005 op 10:11

Ik begin wel een beetje Geertje fan te worden. Je stukjes zijn zo uit het hart neergeschreven en dat maakt ze erg mooi en ontroerend.

prikkels · 4 september 2005 op 10:23

Geertje,

Je stukjes zijn mooi en vol emotie geschreven. By the way. Vader worden is geen kunst. Vader zijn wel. Maar dat geldt evengoed voor moeders.

Li · 4 september 2005 op 11:41

Ik heb er geen woorden voor:-(
Indrukwekkend…

Li

Mosje · 4 september 2005 op 17:19

Erg ontroerend, en goed geschreven, en dat zeg ik terwijl ik absoluut geen fan ben van de emo-column. Kun je nagaan.

KingArthur · 4 september 2005 op 17:56

Wat een triest verhaal. De tranen staan ervan in mijn ogen. Ik ben toch wat ouder dan negen maar begrijp dit soort gedrag nog steeds niet. Een partner is niet hetzelfde als een paar schoenen die je oud en versleten bij het vuilnis zet. Maar ja, ik zal wel weer conservatief zijn in deze.

Ma3anne · 4 september 2005 op 18:07

Een stuk als dit zouden alle ouders die van plan zijn te scheiden moeten lezen. Vanuit het perspectief van het kind wordt weinig gepubliceerd. Geweldige column!

bert · 4 september 2005 op 20:55

Ik ben er gewoon stil van.

champagne · 5 september 2005 op 10:09

Ik ben laat met het lezen van je column en heb niets meer toe te voegen aan de reakties van mijn voorgangers…ik ben het eens met ze.

klungel · 5 september 2005 op 10:46

Phoe hé.

melady · 5 september 2005 op 11:30

Alles al gezegd door mijn voorgangers.

sally · 5 september 2005 op 11:59

Ik ben net als Dees al een echte Geertje fan aan het worden.
Weer heel erg mooi geschreven.
liefs
Sally

Geertje · 6 september 2005 op 15:11

[quote]Een stuk als dit zouden alle ouders die van plan zijn te scheiden moeten lezen. [/quote]

Het zou niet helpen!

Kinder stemmen worden willens en wetens niet gehoord!

Het ‘ego’ is de stem van de twintigste eeuw.

Millenium, herkansing, je voelt je goed als je het vermogen bezit te kunnen delen. 😳

judith · 16 september 2005 op 14:33

voor mij een pakkende titel.
Mijn dochter was 14 zou nu 15 zijn.
Jaren lang door artsen voor gek verklaarD bleek ze ewing sarcoom te hebben een vorm van botkanker
voor haar was het
Ik ben 13 ik wil leven
ik ben 14 en ik ga dood
ik ben 14 ik heb geen tijd om dood te gaan
ik ben 14 ik ben niet bang voor de dood maar ik heb nog zoveel over om voor te leven
de titel voor een boek over haar leven zal worden
14, niet zo lang maar wel gelukkig leven met klas 1f 2f 3g
was je verhaal autobiografisch?
Goed geschreven!

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder