Ik (h) Uil

Vogels, in het algemeen, denken dat ze slim zijn. Of slimmer worden met de tijd.
Onterecht. Vogels waren dom, zijn dom, en zullen altijd dom blijven.
Je ziet er voorbeelden van. Dat vogels denken slim te zijn en menen dat ook hun evolutie , net als bij de mensheid, niet te stuiten is. Rijdend op de fiets begint het al. Vogels die niet opzij gaan. Die gewoon midden op straat bezig blijven met wat ze altijd doen; doelloos rondpikken in allerlei zaken die voor hen belangrijk schijnen te zijn.
Vroeger gingen ze altijd opzij. Zagen ze een fiets naderen dan fladderden ze, zoals het hoort, naar veiliger oorden.
Een meter voor mij zit een vogel gewoon te zitten. Op een krant. Geen denken aan wegfladderen.
Dat komt omdat er al jaren niet meer gejaagd wordt op vogels. Vogels denken dan dat ze gewoon kunnen blijven zitten als er een sukkel op een fiets nadert.
Waar ze aan voorbijgaan, is dat er weliswaar niet meer rücksichtslos op hen gejaagd wordt maar dat dat niet wil zeggen dat er geen dooie vogels, opgestapeld in rijen van tien, bij de kiloknaller in de etalage liggen. Ik bedoel, hier wordt hun domheid weer mee aangetoond.

Ik kom er niet omheen. Ik heb de keuze om, om de vogel heen te rijden of over hem heen te rijden, wat overigens helemaal niet zo zielig is als men denkt, voornoemde stapels ingevroren vogels bij de kiloknaller in aanmerking genomen.
De vogel op de krant voor mij, heeft een leesbril op zijn hoofd. Die ongekende arrogantie! Misselijk word je ervan. Dat de vogel een uil blijkt te zijn doet niets af aan het feit dat het net lijkt of het een echte bril is. Vogels horen geen brillen te dragen, ook geen dingen die op brillen lijken maar het niet zjjn.
Vogels zijn vogels en horen in paniek weg te vliegen als er iemand op en fiets aankomt.

Bij veel mensen zie je vogelhuizen in de tuin(?) Dat is helemaal het toppunt van vogelarrogantie.
Meneer vogel meent inmiddels recht te hebben op een riant vogel-appartementen-complex.
Waar haalt zo’n beest het vandaan. Met z’n driehonderduizenden in een kooi, ja! Zoals het hoort.
Wachtend op je executie en klaar om je plaats in te nemen in de etalage van de kiloknaller of in de vrieskist van een poelier, in afwachting van de kerstdagen waarop je je opwachting op menig kerstmenu mag maken.
Straks gaan we nog beleven dat de dames en heren vogels recht menen te hebben op een pensioen. Of een geheel verzorgde vliegvakantie naar de Canarische eilanden.

Ik besluit, geheel tegen mijn gewoonte, niets menselijk is mij vreemd, om de vogel heen te rijden.
Dus wijk ik naar rechts uit. De vogel ook. Ik wijk weer uit, val naar rechts en beland met een boog op het trottoir naast mij.
Een auto achter mij dendert met een, blijkt achteraf, man met hartstilstand achter het stuur , met 80 km per uur het fietspad op waar ik twee seconden geleden nog in gereanimeerd gesprek met de vogel vertoefde.
De auto eindigt op slechts vier centimeter naast mij tegen een lantaarnpaal.
De vogel landt drie meter verder op een tak in een boom. De leesbril zit nog op zijn hoofd.
Hij knikt mij ernstig toe.
Ik knik terug.
Ik (h)uil.