Met een dergelijke titel haken veel potentiële lezers meteen af. Dat moet dan maar. Voor hen is deze column immers niet bedoeld?

Voor wie wél verder leest: het wordt de titel van een bloemlezing uit de poëzie van Hans Andreus. Deze Nederlandse dichter ademde van 1925 tot 1977.
Ik heb zijn complete werk, dat veel mooie gedichten bevat. In deze ‘Verzamelde gedichten’ staat op de binnenomslag een van de mooiste gedichten die ik ken:

Wanneer ik morgen doodga,
vertel dan aan de bomen
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan de wind,
die in de komen klimt
of uit de takken valt,
hoeveel ik van je hield.
Vertel het aan een kind,
dat jong genoeg is om het te begrijpen.
Vertel het aan een dier,
misschien alleen door het aan te kijken.
Vertel het aan de huizen van steen,
vertel het aan de stad,
hoe lief ik je had.
Maar zeg het aan geen mens.
Ze zouden je niet geloven.
Ze zouden niet willen geloven dat
alleen maar een man alleen maar een vrouw,
dat een mens een mens zo liefhad
als ik jou.

De bundel ‘Verzamelde gedichten’ bevat zo’n 1080 bladzijden aan gedichten. Het eerste gedicht heet: ‘Het lied van het morgenlicht’. Zelfs als dit en alle andere niets zouden inhouden, zou de bundel door dat ene liefdesgedicht de moeite meer dan waard zijn.
Zo’n schitterend gedicht kom je maar een enkele keer in een eeuw tegen. Onder anderen Shakespeare schreef zo.

Doet poëzie ertoe? vragen mensen vaak. Jazeker, poëzie doet ertoe. Zoals Hans Andreus het licht kon laten horen, kunnen andere dichters ons blij maken, verontrusten, opruien, opporren, wakker schudden, alert maken, waarschuwen, schoonheid laten voelen, laten lachen, laten huilen, laten stralen, verstillen: ontroeren. Poëzie kan dit alles en nog meer. Als je je oren maar openhoudt om het licht te horen!


9 reacties

Meralixe · 4 september 2011 op 08:54

Mijn opleiding en levensloop heeft er voor gezorgd dat ik niet binnen kan in poëzie, klassieke muziek en-of schilderkunst. Spijtig.
Ik probeer wel maar men kan dergelijke dingen niet forceren.
Ben ik dan een totaal gevoelloos onmens?

Prlwytskovsky · 4 september 2011 op 13:28

Jan: mooi gedaan. Poëzie kan mijn waardering zeker hebben, en vooral een dergelijke opsomming van gevoellens. Gelijkertijd een goeie tip om deze dichter eens nader te bekijken/lezen. Waarvoor dank.

@Meralixe: een gevoelloos onmens? Welnee. Mijn eerste gedachte was: het is soms net een Belg. 😉

sylvia1 · 4 september 2011 op 22:28

Die eerste alinea had van mij niet gehoeven Jan, maar om over een dichter te lezen, dat vind ik wel interessant. Ik ben ook zeker geen kenner, maar heb een paar gedichtenbundels waar ik graag in lees, vooral Hendrik Marsman en Jeanne Pierre Rawie.

Mien · 5 september 2011 op 00:16

AHA, een liefhebber. Altijd leuk om te lezen. Het gedicht hangt overigens ook bij ons in huis, ingelijst, zoals het hoort met goede poëzie. Erg mooi.

Mien

JanBontje · 5 september 2011 op 13:19

Geweldig!
Poëzie doet er toe!

JanBontje · 5 september 2011 op 13:20

Dag Sylvia.
Beide dichters heb ik ook hoog zitten.
Bedankt voor je reactie.

JanBontje · 5 september 2011 op 13:22

Beste Meralixe.

Natuurlijk ben je geen gevoelloos onmens! Maar jammer is het wel. Tip: begin met kleine scheutjes, drink niet in 1 teug de kunstbeker leeg.

Harrie · 5 september 2011 op 17:00

Wauw, zucht, ik wou dat ik zo kon schrijven.

Ferrara · 6 september 2011 op 12:05

Afhaken? Bij een dergelijke titel lees ik juist door. Maakt nieuwsgierig.
Mooi gedicht.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder