“Ik vind je lief” staat er met gekleurde stoepkrijtletters voor me op de boulevard. Met een blauw kleurtje zijn er handjes en voetjes rondom de woorden getekend als op de Hall of Fame in Hollywood. Jaren geleden probeerde ik daar mijn kleine voetjes en handjes te meten met die van de groten van het filmdoek. Ik wilde er ook bij horen, maar er matchte er geen een. Weer probeer ik mijn voet op het blauwe krijtvoetje. Maar hoe ik mijn tenen ook intrek, het matched weer niet. Terugkijkend op alle voetsporen die ik probeerde te volgen lijkt het wel of ik een unieke poot onder aan mijn loopstaven heb hangen. Ik ga het trapje af naar het strand. In een loodrechte lijn kluun ik met een noordooster wind door het mulle zand. Mijn haren wapperen alle kanten uit. Nietsziende blind gaan mijn gedachten ook alle kanten op. Eens zijn die magische stoepkrijtwoorden tegen me gezegd op de plek waar ze nu staan uitgeschreven. Die plotselinge ongecoördineerde zoen bovenaan dat trapje naar het strand. Ik kon geen kant op en moest me aan hem vastklemmen om niet naar beneden te vallen. Kalverliefdes.Maar net zo plotseling had hij ook een andere vriendin en verdween hij voorgoed uit mijn leven. Dacht ik.

Ik zat uitnodigingen te schrijven voor ons 2-jarig samenwoonfeest. Mijn trapzoenvriendje was het beslist niet geworden. Al schrijvend zat ik wat in mijn maag met die afspraak met Joop van de Ende die op mijn voicemail stond. Uitverkoren voor een figurantenrol in the Phantom of te Opera. In de buurt van het Circustheater kwam ik Joop geregeld tegen. Weggedoken in de kraag van een lange donkerblauwe wollen jas. Ik groette altijd en automatisch knikte hij terug zonder zijn gedachten te onderbreken. Wat haalt die vent zich in het hoofd? Was ik uitverkoren tot hulpspookje of zo. Whooohaaaa oefenend ging ik op weg naar die rare plek des afspraaks om zijn oren te wassen. Het trapje bij het strand. Ik zag geen Joop. Wel een zwarte poedel met een plankje aan een kettinkje om zijn nek. “Ik vind je lief” stond er op. Getekend door JvdE. Plotsklaps voelde ik een heleboel nattigheid. De laatste die ik tegen wilde komen was mijn trapzoenvriendje van weleer.

En dan nu weer diezelfde tekst in stoepkrijt, Weer bij datzelfde trapje. Het blijft maar door mijn leven spoken. Hoe heette dat joch ook al weer. Joop geloof ik. Maar dat is alles wat ik nog weet. De wind striemt nog steeds in mijn gezicht en daar komt die donkerblauwe hoge kraag figuur weer aanwaaien. “Hallo Catherine. Is mijn kop al grijs genoeg om bij jou en Max op bezoek te mogen komen?”. In plaats van de verlegen groet roep ik – nu mijn geheugen verlost is van het strandspook – hinnikend tegen de poedel- en stoepkrijtgrappenmaker:”Soon, ik vind je lief”.

Categorieën: Thema column

12 reacties

Anne · 23 maart 2006 op 09:00

He Trukie,
Ik geloof dat ik dit je beste stukje vind dat ik tot nog toe van je gelezen heb! Ik krijg de indruk dat het werken onder strakke restricties jou helpt om de lijn in het verhaal goed vast te houden. Ik vind dit echt een heel leuk en verrassend stukje, alles goed gedoseerd, mooie alineaverdeling en een grappig eind. En die voetstapjes en dat zandstrand; alles past. Compliment.
Anne

Troy · 23 maart 2006 op 09:19

Ik sluit me bij Anne aan: knap gedaan, dit is zeker een van je beste columns!

Li · 23 maart 2006 op 09:21

Leuke vondsten en grappige combinatie. De boodschap is (voor mij) nog een tikkeltje mysterieus. Ik zal hem later op de dag zeker nog eens lezen.

Li

Wright · 23 maart 2006 op 09:52

De tweede alinea is een juweeltje, Trukie! Inderdaad een van je betere columns.

senahponex · 23 maart 2006 op 10:18

Sluit mij bij de andere aan, leuke zinnen spannend, een prima column

Ma3anne · 23 maart 2006 op 10:55

Ik vind hem leuk.
Mooi die reis door de tijd en de herhaling van toen en Catherine die het eindelijk door begint te krijgen. 😀

Klasse!

Mup · 23 maart 2006 op 14:18

Loopstaven, trapzoenvriendje, mooie vondsten! Je column matched goed met de opdracht,

Groet Mup.

Dees · 23 maart 2006 op 19:16

Ook ik sluit me aan bij Anne, de format [i]suits you[/i].

WritersBlocq · 23 maart 2006 op 22:23

Hij is echt top!

KawaSutra · 24 maart 2006 op 00:19

[quote]Soon, ik vind je lief[/quote]
Ik vind het een hele mooie love-story maar wil je me asjeblieft de laatste zin uitleggen. Ik kan er niet van slapen! 😀

Mosje · 24 maart 2006 op 01:07

Trapzoenvriendje…..prachtig!

Eddy Kielema · 24 maart 2006 op 16:46

Klassecolumn!

Geef een antwoord