Ik vind je lief. Meer was er niet te horen op het bandje van haar telefoonbeantwoorder. Ze was dat niet meer gewend, iemand die dat tegen haar zei. Goed, toegegeven, de meneer sprak met een zwaar accent, je kon het amper Nederlands noemen. Maar hij zei het echt. Ik vind je lief. Ze was gewend om afgeschilderd te worden als een heks. Een mengeling van Eucalypta en Morticia Adams. In politieke spotprenten in de krant werd ze evenmin erg aantrekkelijk neergezet. Maar ze deed toch haar best? Haartjes mooi gekamd, jasje aan, de lippen rood gestift. Maar niemand zag haar goede, zachte kant. Ze was onlangs nog zo enorm aangepakt door de kamer, toen wat dossiers in verkeerde handen raakten. En het hele land had haar uitgelachen toen ze dacht dat er een kogel op het raam van haar werkkamer was afgevuurd.

Ik vind je lief. Een paar keer per dag luisterde ze naar het bandje. Wie zou dat toch zijn? Een stille aanbidder! Een spannend idee. Met opmerkelijk lichte tred liep ze door de gangen van het kamergebouw. In het restaurant van het ministerie gaf ze zelfs nu en dan een olijke knipoog aan de mooie knul die de soep opschepte. En als ze JP zag, keek ze vertederd op hem neer. Toe maar jochie, jij kunt er ook niets aan doen, dat je zo bent. Maar over anderhalf jaar komt het goed. Dan sta ik met Wouter Bos op het bordes bij de koningin.

Ik vind je lief. Dat stond op het kaartje, dat bij de enorme bos bloemen zat die haar secretaresse net op haar bureau had gezet. De afzender was niet bekend. Het boeket was afgegeven bij de portier. De bloemen gingen maar een kleine week mee, maar gelukkig was het kaartje in veiligheid gebracht. Het lag in haar bureau. Bovenste lade. Nu en dan streelde ze het. Ik vind je lief.

Zelfs op de stoep voor het ministerie had iemand die mooie woorden geschilderd. Ze ging slecht slapen. Verlangens verteerden haar lijf. Verlangens waarvan ze niet wist dat ze die nog had. Woelen. Linkerzij. Rechterzij. En mensen gingen het merken, dat er wat was. Ambtenaren deden wat onzeker als ze in de buurt kwam. Pijnlijke stiltes vielen soms. Maar ze had niets in de gaten, vanaf haar roze wolk.

Op een dag, eind maart, telefoon. Uit Iran. Een hoge geestelijke aan de lijn. Met een bekende stem. De stem waar ze zo naar had verlangd. Verbijsterd luisterde ze naar zijn verhaal: Dankjewel Rita. Je hebt nu voor elkaar dat wij voor homo’s niet meer als een gevaarlijk land worden beschouwd. Dankzij jouw optreden worden ze weer hierheen gestuurd. We zullen ze met plezier opgehangen. Ik zal je nooit vergeten. Ik vind je lief.


DriekOplopers

Driek Oplopers is het pseudoniem van veelschrijver Rikus Spithorst. Rikus is actief als voorzitter en woordvoerder van de Maatschappij Voor Beter OV en is hoofdredacteur bij stevigestukkies.nl

13 reacties

wendy77 · 23 maart 2006 op 10:10

Haha Driek, ook deze is weer een hele goede. 😛

Wright · 23 maart 2006 op 10:15

Dacht tot de laatste alinea dat Ayaan Hirschi Ali de hoofdrol in je column had. Heel verrassend, uiterst luguber slot. Geweldig!

Chantal · 23 maart 2006 op 10:38

Haha hij is weer goed! 😀

Ma3anne · 23 maart 2006 op 11:07

IJzersterk einde. Mooi hoe je die harde Rita weekhartig afschildert. Kan het maar moeilijk geloven, dat ze ook zo’n menselijke kant zal hebben… 😕

Troy · 23 maart 2006 op 11:26

Op zn Drieks, toch weer wat politiek in deze “ik vind je lief” column verwerkt. Sterke clue. Toch hoop ik dat je een keer een poging doet tot non-politieke fictie. Puur uit nieuwsgierigheid van mijn kant wat daar uit zal komen:-)

Mup · 23 maart 2006 op 14:25

[quote]We zullen ze met plezier opgehangen.[/quote] Echte liefde dus, verrassend einde, mooi gedaan,

Groet Mup.

Trukie · 23 maart 2006 op 16:24

Een menselijke Rita gefilmd door Driek. Maar oh hoe link is het om menselijk te zijn op zo´n post. Je komt maar weinig mensen tegen die zonder bijbedoeling aardig tegen je zijn.
Mooie column Driek.

Dees · 23 maart 2006 op 19:19

Lekker luguber, knap bedacht!

Li · 23 maart 2006 op 21:11

Twee zielen één gedachte… 😉
Maar toch o zo verschillend 🙂

Met plezier gelezen weer Driek

Li

WritersBlocq · 23 maart 2006 op 22:19

Dit is weer genieten Driek! Knap gedaan.

senahponex · 23 maart 2006 op 22:56

TOP, TOP , TOP

KawaSutra · 24 maart 2006 op 00:56

Dus als ik het goed begrijp dan is Rita één van de 72 maagden? 😀
Ik houd wel van deze stijl van schrijven Driek, dat mag je van mij vaker doen!

Mosje · 24 maart 2006 op 01:01

En zo geeft ieder zijn eigen wending aan ik vind je lief. Heel mooi.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder