In de wolken

‘Als je me zoekt
Ik ben in de wolken’ Tranen rollen over mijn wangen. Ik huil niet vaak in columns, sterker nog, het woord ‘traan’ valt nooit in door mij geschreven stukken. Dit keer wel. Gewoon puur omdat het leven soms zó oneerlijk is, wetten en regeltjes naar mijn idee verkeerd geschreven worden, wat uiteindelijk levens kost. Letterlijk. Het leven van een onschuldige, levenslustige, dappere jonge vrouw, in dit specifieke geval.

[i]Gisteravond. Telefoon. Mijn moeder: “Ze is dood. Vanochtend.” Dood? Nee! Dat kan niet, nog niet. Niet zij.[/i]

Verdwaasd blijf ik zitten, nadat de verbinding verbroken is. Half augustus ben jij, de vriendin van mijn nichtje, opgenomen op de Intensive Care. Heel onze familie kent je. Een jaar of tien, twaalf fladderde jij ons leven in en uit op de voor jouw typerende manier. De laatste tijd wat minder, maar via mijn nichtje volgden wij jouw wel en wee toch op de voet.

[i] Ik moet Joyca bellen. Nu. Gelijk. Twee keer gaat de telefoon over. Ik had eerst moeten nadenken. Brabbel loze cliché’s. Shit. Ze heeft zo geen fuck aan me.[/i]

Welke woorden dekken een verlies? Wat kun je zeggen om pijn te verzachten, wanneer die pijn doorspekt is met onbeantwoorde vragen? Waarom worden mensen, jongeren, pas op de Nederlandse donorlijst gezet als ze nog maar dertig procent longinhoud hebben? Ze zijn dan toch al enorm verzwakt? Waarom moet je op sterven liggen om op de internationale donorlijst te komen? Dat is toch van de zotte? De kans om een passend orgaan te vinden, wordt dan verkleind en wanneer het al gevonden wordt, is de kans dat een megaoperatie slaagt toch ook veel kleiner? Wie bepaalt eigenlijk die regeltjes? Mensen met gezonde kinderen?

[i] Mijn nichtjes stem klinkt kalm. Monotoon. Het raakt me meer dan wanneer ze compleet overstuur aan de lijn had gehangen. Mijn zus, haar moeder, is bij haar. Gelukkig. Verward hang ik op. [/i]

Er zijn talloze ongeneeslijke ziektes, waarbij donororganen van levensbelang zijn. Jij, kleine, dappere vrouw, had Cystic Fibrosis. Elke patiënt, elke dokter weet dat een longtransplantatie uiteindelijk de enige oplossing is om deze ziekte te kunnen overleven. Toch worden ze niet vaak uitgevoerd. Hoeveel vriendinnen van Joyca, mijn nichtje, hebben nu al op een telefoontje liggen wachten, dat niet kwam? Hoe vaak heeft ze al afscheid moeten nemen? Te vaak. Allemaal meiden tussen de vijftien en vijfentwintig met elk hun eigen dromen en idealen. Dood.

[i] Onmacht overvalt me. Ik wil iets doen. Ik kan niets doen. Ik kan wel schrijven… Verdomd, ik ga schrijven! Al wordt maar één persoon donor na het lezen van dit stuk, dan is het het waard.[/i]

Meisje, al was je nog maar begin twintig; Je hebt wel álles uit je leven gehaald wat er in zat. Genieten van het leven leek jouw tweede natuur. Prinsessenkind aka Bikkeltje noemden jouw ouders je. En terecht. Je hebt gevochten. Geknokt. Gestreden, om dat leven vast te kunnen houden. Ook bij jou is dat belangrijke telefoontje niet gekomen. Op vrijdag 31 augustus ben je overleden. Mijn god, wat voel ik mee met jouw familie, vrienden, maar vooral met mijn nichtje, die weer afscheid moet nemen. Dit keer van haar eerste grote liefde.

Met gemengde gevoelens lees ik jouw laatste statusupdate op Facebook:

‘Als je me zoekt
Ik ben in de wolken’