Zijn naam is João en hij werkte tot vandaag, samen met zijn vriendin Corinna, op de haciënda van de politicus Carlos. Hij als knecht en zij als dienstmeid. João heeft ’s morgens stiekem een intiem onderonsje met Corinna in een ontvangstkamer van het woonhuis. Onverwacht worden zij gestoord door de binnenkomst van hun baas Carlos en ene Roberto, een van de meest beruchte drugscriminelen van het land. João en Corinna kunnen zich nog net op tijd verstoppen. Uit het gesprek tussen de twee kopstukken blijkt dat er een aanslag wordt gepland op de president van Colombia, die in een uitzichtloze oorlog met de drugsmaffia verzeild is geraakt. Er worden duidelijke afspraken gemaakt en na het overleg verlaten de twee de ruimte. Corinna en João komen te voorschijn maar plotsklaps komt Roberto weer terug, omdat hij iets is vergeten. Hij begrijpt meteen dat de jeugdige tortelduifjes alles hebben gehoord wat zojuist tussen hem en Carlos is besproken. Robert geeft Carlos de opdracht: “Opruimen die twee.” Carlos danst geheel naar de pijpen van de drugsbaron en laat Corinna en João wegvoeren door enkele bewakers.

João die beseft dat dit slecht voor hen beiden gaat aflopen, weet zich los te wringen en na een korte vechtpartij lukt het de twee om te ontsnappen. Ze slagen er in om het buitenterrein van de haciënda te bereiken. Enkele bewakers zetten met een jeep de achtervolging in. Er wordt geschoten en Corinna raakt gewond. Ze kunnen nog net de dichtstbijzijnde verkeersweg bereiken en zwaaien naar een aankomende auto om hen mee te nemen. Als João het logo van het hospitaal beschrijft dat op de motorkap is aangebracht, fluistert Bert: “Dat is Marian geweest.”

Marian laat de auto stoppen, maar als Corinna is ingestapt verschijnt de jeep met achtervolgers. Meteen wordt het vuur op de vluchtelingen geopend. João moet dekking zoeken en roept: “Wegwezen!” Marian geeft vol gas en maakt dat ze weg komt. João vlucht het struikgewas in maar ziet hoe de wagen door de achtervolgers wordt beschoten. Een band wordt geraakt, de wagen begint te slingeren, raakt van de weg en blijft juist op de rand van een ravijn hangen. Marian springt uit de wagen, ze probeert Corinna nog te bevrijden maar te laat, de auto stort met het meisje in de afgrond. Een ontploffing volgt, waarna de auto geheel uitbrandt. Een ontredderde Marian wordt door haar achtervolgers meegenomen.

Een tweede jeep met bewakers nadert en de verbijsterde João wordt gedwongen om verder te vluchten. Bij een rivier aangekomen wordt hij beschoten waarop hij een wanhoopssprong maakt die hem in het water doet belanden. De sterke stroom voert hem mee. Na een barre tocht weet hij uiteindelijk het hospitaal te bereiken.


Thomas Splinter

Verhalen zijn splinters uit mijn onderbewustzijn.

6 reacties

troubadour · 11 juli 2014 op 08:53

Er gebeurd te veel in een te korte tijd. Niet behapbaar voor mij althans.
Ik ben nog met de tortelduifjes bezig en dan bevind ik me ineens in een schietpartij bij de rivier. Emotioneel allemaal niet te verwerken, zo vlak achtereen.

Mien · 11 juli 2014 op 09:25

De column leest alsof er hakkelig een zwartwit filmpje wordt afgedraaid. Een soort polygoonjournaal. Met een warme stem is het dan nog wel te volgen. Maar als deze ook krakerig is dan haak ik af. Het verhaal kan me niet boeien omdat ik op afstand word gehouden door de stijl. Helaas. Voldoende ingrediënten aanwezig, nu nog een invoelbaar recept maken.

Meralixe · 11 juli 2014 op 11:02

Zucht … het grijpt me naar de keel! Wat een tempo!
Goed, ik lees (1) en (2) nog een keer en krijg (eindelijk) wat lijn in het verhaal. Zo kan ik ook nog een wat positieve afloop vermoeden, een eind goed, al goed voor Marian.
Maar, zo ’n manier van vertellen krijgt mijn goedkeuring niet. Wat je hier tot nu toe omschrijft is al materie voor een half boek als je iedere gebeurtenis uitwerkt met passie, zweet en tranen, met de hardheid van de zweterige bandiet, met de gierende banden over de stofferige weg in een desolaat landschap, in een land dat leeft van de corruptie …

Mijn tip, doe eens een verhaal over een minieme gebeurtenis maar vertel het zodanig dat de lezer als het ware mee gezogen wordt in het scenario. Succes!!! 🙂

Thomas Splinter · 11 juli 2014 op 17:21

Bedankt voor jullie eerlijke reacties. Zo te zien heb ik mij in mijn enthousiasme enigszins vergaloppeerd. Oospronkelijk lag het dan ook in mijn bedoeling deze Splinters tot volwaardige (beeld)verhalen uit te werken, maar door omstandigheden is er dat nooit van gekomen. Ben wel benieuwd of er ondanks het “moordende” tempo volgers overblijven die de eindstreep halen.

Nachtzuster · 12 juli 2014 op 16:35

Ik volg je verhaal met plezier. Ben het eens voor wat betreft de vele, vele gebeurtenissen in korte tijd. Wat ik mis zijn details, dialogen en gemoedstoestanden. In dit deel komt Bert eenmaal ter sprake en ik moest even terugdenken wie dat ook alweer was. Dat valt op te heffen door (kort) terug te grijpen naar de situatie zoals die is rondom de drie mannen op de veranda. Ga door en gelukkig kun je eerlijke reacties waarderen! :-))

Thomas Splinter · 12 juli 2014 op 19:49

Goed om te horen. Kritiek is prima en zal ik zeker ter harte nemen, maar een schouderklopje daarbij op zijn tijd geeft de burger moed. Deel 3 staat in de wacht.

Geef een reactie

Avatar plaatshouder