In het kamertje waarin ook Marian zit opgesloten, kom ik weer bij mijn positieven. De klap van de honkbalknuppel heeft mij minstens een tand gekost. Marian is zodanig verdoofd, dat ze niet aanspreekbaar is.
Een tijdje later gaat de deur weer open. Carlos komt binnen, ik herken hem van foto’s uit de krant. Hij begint tegen mij te foeteren en te schreeuwen zoals nog nooit iemand tegen mij tekeer is gegaan. Ik kan er in ieder geval geen soep van koken. Een bewaker sleurt mij uit de cel en ik word gedwongen voor het tweetal uit te lopen. We gaan naar een afgesloten binnenplaats waar ik tegen een muur word gezet. De bewaker houdt een pistool tegen mijn hoofd en ik begin te beseffen dat mijn situatie er redelijk hopeloos uitziet.
Dan vindt er plotsklaps een oorverdovende explosie plaats. Mijn dagen lijken geteld. Als de rook echter is opgetrokken zie ik dat de halve muur van de binnenplaats is verpulverd. De bewaker, die stijf staat van de schrik, sla ik meteen op zijn bek. Voor de zekerheid ram ik hem ook nog eens flink in zijn kruis en als hij zich vervolgens als een knipmes in elkaar vouwt plant ik een knietje tegen zijn neus om het af te maken. Dat is afdoende.
Dan zie ik hoe Bert en Bernardo samen met een hele club joelende straatjongeren de binnenplaats komen opgelopen. “Colombianditos”, schreeuwen de jongens, nog een overblijfsel van hun straatjeugdverleden zoals ik later krijg te horen. Carlos is verdwenen en de jongeren nemen, gewapend met honkbalknuppels, stormenderhand de haciënda in bezit. Ik snap nog steeds niet hoe ze het voor elkaar hebben gekregen. Samen met Bert en Bernardo haast ik mij terug naar de kelder om Marian te bevrijden. Nadat we de deur van de gevangenis hebben geforceerd kan Bert haar opgelucht in zijn armen nemen.
Als we later op de veranda van Bert’s dienstwoning nog wat zitten bij te komen, legt Bernardo een hand op mijn schouder: “En Thomas, gaat het een beetje?” vraagt hij bezorgd. “Tja, wat zal ik zeggen. Ik heb hier en daar wel een tandje moeten bijzetten”, antwoord ik. Vermoeid kijk ik rond. Marian zit wezenloos voor zich uit te staren met Bert troostend aan haar zijde. Daarnaast zit João die ook niet veel te missen heeft. Ik heb het zwaar met de jongen te doen. Hoe had hij ook maar enigszins kunnen bevroeden dat zijn intieme onderonsje met Corinna zulke fatale gevolgen zou hebben.
4 reacties
Nachtzuster · 19 juli 2014 op 17:50
Eind goed, al goed. Ik vind de verhaallijn goed bedacht. In mijn ogen zijn vier afleveringen toch te weinig. Er gebeurt heel veel wat in een notendop verteld wordt. Voor een volgend project zou mijn tip zijn: werk details en achtergrond informatie wat meer uit. Dan kom je als lezer meer in het verhaal. Verder lezen (meer) dialogen ook wat prettiger. Al met al heel graag gelezen en een volgend vervolgverhaal van jouw pen ga ik ook zeker volgen. Het is hier angstig stil op CX, anders had je ongetwijfeld meer reacties gekregen. :yes:
Thomas Splinter · 24 juli 2014 op 23:08
I’m back in town. Bedankt voor deze opbouwende reactie en voor het uitzitten van de race. Zal de adviezen zeker ter harte nemen. Zelf heb ik in ieder geval met veel plezier gewerkt aan het reanimeren van dit oude Splinter avontuur. Er ligt nog het een en ander in de kast en het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Dus…
arta · 25 juli 2014 op 22:13
Thomas, vervolgverhalen zijn cool en ik heb er bewondering voor dat je, na jouw eerste vervolgverhaal het nog een keer hebt aangedurfd en zelfs een medeschrijver geïnspireerd hebt! Echt een compliment waard!
Voor jouw volgende vervolgverhaal ga ik wat tips geven.
-Size doesn’t matter! Je hebt dus ruimte om met kleine sfeerbeelden het grote geheel te illustreren.
-Maak gebruik van elk zintuig om jouw lezers te prikkelen
-Wissel af met mooie vloeiende dialogen. Het zal je verhaal sprankeling geven.
Ik ga je lezen, Thomas!
Thomas Splinter · 26 juli 2014 op 11:53
Dank je wel voor de nuttige tips. Zal daar in volgende verhalen zeker rekening mee houden.