Met twee handen bonsde de vrouw tegen de wanden van haar glazen huis.
“Hoor je me?” riep zij luid. “Hoor je me?”
Maar de man buiten hoorde en zag haar niet. Wel keek hij in haar richting en frunnikte wat aan zijn haar.
Voor mij is dit glas, dacht de vrouw. Maar voor hem een spiegel. Hoe kan ik hem ooit bereiken?
En weer hamerde zij zo hard mogelijk tegen het glas, maar de man liep door. Vreemd huis, dacht de man. Helemaal uit spiegels opgetrokken. Zou er iemand wonen? Vast niet, er zit helemaal geen gewoon raam in, laat staan een deur. En trouwens, wie gaat er nou in een spiegelhuis wonen. Dan zie je de hele dag je eigen beeld. Of zouden het eenrichtingsspiegels zijn?
De man keek nog eens aandachtig, maar zag alleen zichzelf. Hij frunnikte wat aan zijn haar en liep door.

“Zeg man,” zei de vragensteller. “Als iemand jou een spiegel voorhoudt, zie je dan alleen jezelf, of ook degene die hem vasthoudt?”
“Hoe bedoel je?” vroeg de man.
“Ik stel hier de vragen,” zei de vragensteller. “Als iemand jou een spiegel voorhoudt, zie je dan alleen jezelf, of ook degene die hem vasthoudt?”
Dit keer zweeg de man. Minutenlang.
Een steen moet ik hebben, dacht hij toen. Een steen. Groot genoeg om een flinke spiegel aan diggelen te slaan.


Mosje

MOSje.iS van alles wat en zelfs dat niet helemaal

13 reacties

Anne · 24 januari 2007 op 08:30

Dag Mosje, bij deze verhaaltjes horen illustraties, even prachtig en raadselachtig als de tekst zelf.

Ma3anne · 24 januari 2007 op 09:29

Weer een parel.
Wanneer komt je boek uit? 😉

pally · 24 januari 2007 op 09:49

Prachtig, apart en wijs verhaal, Mosje!

groet van Pally

arta · 24 januari 2007 op 09:49

Prachtig!
Deze schrijfstijl van jou vind ik echt geweldig!
🙂

Prlwytskovsky · 24 januari 2007 op 12:09

Hulde aan mensen die spiegels durven voorhouden.

DreamOn · 24 januari 2007 op 13:47

Heel erg mooi Mosje. Leuk, om van jou weer eens wat te lezen. En je ‘reactiemoeheid’ zal toch ook wel een keer over zijn, inmiddels? 😀

SIMBA · 24 januari 2007 op 18:23

Ik werd helemaal eng bij de gedachte om in zo’n huis te zitten 🙁 Een beetje claustrofobisch ben ik wel.
Een mooie column dus 🙂

sally · 24 januari 2007 op 21:00

Bedankt Mosje!

Heel veel liefs,
Sally

DriekOplopers · 24 januari 2007 op 21:17

Hulde, Mosje. Prachtig!

Driek

pepe · 24 januari 2007 op 22:57

Dit klinkt als een liefdes story, waar de liefde van een kant komt?

Mooi geschreven en leuk weer eens iets van Drs. Mosje te lezen.

Bitchy · 25 januari 2007 op 10:31

Mooi geschreven en ik denk voor veel mensen heel herkenbaar!

Mosje · 25 januari 2007 op 10:37

Vanmorgen keek ik in de spiegel en dacht, wat een gelukkig mens ben ik toch met al die hartverwarmende reacties

KawaSutra · 26 januari 2007 op 01:31

Een Troyaanse Mosje, en zeker mooi.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder