Het regent en het wordt killer. De herfst is weer neergedaald over ons land. Juist als ik aan mijn ontbijt wil beginnen, zie ik vanuit het keukenraam de postbode wegfietsen van de inrit. Ik haast me naar buiten om de brievenbus leeg te maken. Gewoontegetrouw werp ik een vluchtige blik op de voorpagina van de krant.
BENDELID SLAAT DOOR. SCHIETPARTIJ MET DODELIJKE AFLOOP. DRUGSBENDE OPGEROLD.
Binnengekomen leg ik de krant op de keukentafel. Een envelop met het logo van de gemeente Roerdonk heeft mijn aandacht getrokken. Het blijkt een uitnodiging te zijn. De wethouder van cultuur & recreatie van Roerdonk wil mij graag eens spreken over een jubileumuitgave, die het gemeentebestuur wil uitbrengen vanwege het 850 jarig bestaan van Roerdonk. De vraag is of ik hieraan wil meewerken. Roerdonk, dat is de plaats waar ik ben geboren. Daar valt over te praten, zou ik zeggen.
Op de dag dat ik een afspraak met de wethouder heb, maak ik eerst nog een wandelingetje door het buitengebied van mijn geboorteplaats. Herfstkleuren sieren de natuur om mij heen. Rechts van mij ligt het oude kasteel van Roerdonk. Het zou zo voor een schilderwerk van Meindert Hobbema model kunnen staan. Het valt mij wel op dat het hier en daar is opgeknapt. Op deze plek heb ik vroeger vaak gespeeld. Ik loop over de ophaalbrug naar de binnenplaats, en tref daar de huidige bewoner en eigenaar van het kasteel aan. Ik herken hem, want ik heb van hem gehoord en over hem gelezen. Zijn naam is Maurice Trespa en dat schijnt nog een succesvol zakenman te zijn ook, die Trespa. Kordaat komt hij op mij afgestevend. Ik ben al meteen niet meer zo gecharmeerd van hem. Dat zal dan wel wederzijds zijn, weet ik uit ervaring. Ik vraag hem netjes of ik foto’s mag maken, maar Trespa maakt aanstalten om mij van het terrein te gooien! Juist op dat moment komt er een sportwagentje de binnenplaats opgereden. Een jonge vrouw stapt uit, goed bedeeld, kort gerokt, hooggehakt en strak uitgelijnd. Kortom: Dressed to kill! Mijn adem stokt. Niet alleen ziet ze er adembenemend uit maar bovendien is het Jenny, een oude jeugdvriendin van mij! We zijn beiden verrast, en omhelzen elkaar. Trespa sputtert op de achtergrond nog wat tegen, maar Jenny kust hem op de wang, waarna hij zich verder even koest houdt.
Jenny ratelt aan een stuk door tegen mij. Ze woont met een vriendin en collega in een appartement in de stad en bla bla bla. Ze vraagt hoe het met mij gaat, en wat ik hier doe? Ik vertel haar over de uitnodiging van de wethouder en informeer op mijn beurt naar haar broer John, waarmee ik het vroeger bijzonder goed kon vinden. Ze geeft een vaag antwoord. Trespa begint weer op te spelen, maar wordt gelukkig door een van zijn medewerkers weggeroepen. Jenny zucht, en vertelt mij dat John momenteel een gevangenisstraf uitzit, omdat hij zich zo nodig met een drugsbende moest inlaten. Ze heeft Maurice hierover tot op heden niets verteld, want die heeft nogal een kort lontje, meent ze. Vertel mij wat, denk ik. John heeft veel pech gehad, verkeerde vrienden en bla bla bla, ratelt Jenny verder. Het verbaast mij, want ik had vroeger hoge verwachtingen van haar broer. Ik zag hem ooit nog eens mooie carrière in de techniek maken, maar het kan verkeren, dat zie je maar weer. Dan vraag ik Jenny hoe zij toch bij die bullebak van een Trespa terecht is gekomen. Ze haalt haar schouders op. “Och, hij betaalt goed. Wat wil je nog meer? De schoorsteen moet roken, Thomas. We zijn niet allemaal met zoveel talent gezegend als jij.” Ik blijf me verbazen. Sta ik hier op de binnenplaats van het kasteel van Roerdonk met een oude jeugdvriendin te keuvelen, die tegenwoordig als callgirl door het leven blijkt te gaan, en blij is dat ze een dikke vis aan de haak heeft geslagen! Gekker moet het niet worden. Maar het is tijd om te gaan. We wisselen telefoonnummers uit en beloven contact te houden. Met een “de komende dagen logeer ik in ‘de Gevulde Kip.’ Misschien zien we elkaar nog,” neem ik afscheid. Ik loop terug naar het dorp, mijmerend over de tijd dat ik met Jenny en John omging, en over wat er uiteindelijk van hen is terechtgekomen.

19 reacties
Yfs · 27 november 2016 op 12:04
Ik moet eerlijk bekennen dat ik even zoiets had van “wéér een vervolgverhaal”. Maar
kan niet anders zeggen dan dat je mijn nieuwsgierigheid naar het volgende deel absoluut hebt gewekt.
Het is zeer vlot geschreven en leest makkelijk weg! Aangezien de krantenkop vet gedrukt staat heb ik zo het vermoeden dat het een rol speelt in het verhaal en dat je er op terug zult komen? 😉
Nummer 22 · 27 november 2016 op 12:35
? de Gevulde Kip…jawel! Ben benieuwd naar het volgende ei!
Meralixe · 27 november 2016 op 14:45
Ach die vervolgverhalen…
Bovendien, eentje in de ik-vorm dan nog, en dan een ikje waarvan IK al meteen denk; wat een opgefokte superman die de vrouwtjes maar moeizaam van zich kan weg houden.
En, hoe simpel, bij regel twee voel ik het al aan dat dat bendelid in aflevering acht wel eens de broer van… zou kunnen zijn.
Goed, ik volg het nog wel even maar nee, een echte fan ben ik niet.
Karen.2.0 · 27 november 2016 op 15:04
Aardig stuk, vlot geschreven ook. Misschien iets meer aan de fantasie van de lezer over laten en minder uitleggen (Zijn naam is Maurice Trespa en dat schijnt nog een succesvol zakenman te zijn ook, die Trespa), de lezer is niet gek 😉
Nummer 22 · 27 november 2016 op 16:57
Trespa….van dik hout zaagt men trespa.. tres pa 3 pa! Tres pa, cerveza! Gracias, Pa tres! Tres bien!
NicoleS · 27 november 2016 op 17:35
Soms verbaas je je over hoe een mens terecht kan komen. Zowel in positieve als in negatieve zin. Ik kijk uit naar een nieuw deel.
Thomas Splinter · 27 november 2016 op 19:05
Hartelijk dank voor jullie fijne reacties. @Meralixe, knap dat je dat in regel twee al aanvoelt.
Mien · 27 november 2016 op 23:19
Ik reageer na deel 8.
Ben wel benieuwd of alle stukken al klaar liggen.
En zo ja, of ze nog wijzigen door mogelijke reacties?
Thomas Splinter · 28 november 2016 op 19:28
Voor de goede orde, vooralsnog houd ik het bij 5 afleveringen. Ook dit is weer een Splinter uit de oude doos, geheel bewerkt voor Columnx. Ik begin met plaatsen van een verhaal als het voor driekwart klaar is. Reacties worden, indien van toepassing, zeker meegenomen.
Mien · 29 november 2016 op 10:55
Ik zie nu pas dat je de titel hebt aangepast. ?
Tot over 5 delen dan. Alvast succes met de redactie van de afleveringen.
Thomas Splinter · 29 november 2016 op 17:38
Dank je wel.
Nachtzuster · 28 november 2016 op 00:23
Zelf zit ik nog niet op het puntje van mijn stoel, maar wellicht komt dat na deel 2, 3… Tis wel relaxt geschreven.
Thomas Splinter · 28 november 2016 op 19:30
Thanks. En dat puntje van de stoel; mocht het alsnog zo ver komen, dan hoor ik het graag.
StreekSteek · 28 november 2016 op 10:39
De verwondering over wat er over de jaren gebeurd kan zijn, laat de lezer in zelfreflectie achter. Dit stuk is wat dat betreft af.
Thomas Splinter · 28 november 2016 op 19:30
Mooi, en goed om te horen. Benieuwd of de overige afleveringen dit kunnen evenaren.
Nummer 22 · 28 november 2016 op 10:49
Beste Thomas,
Daar worden hele programma’s over gemaakt; DNA geanalyseerd, spoorloos zoeken als een speld in een internationaal hooiberg, een buurman die na 45 jaar de vader blijkt te zijn, een moeder die gewelddadig is omdat je door de pastoor bent verwekt en nu actueel voetballers die gewoon wilden voetballen en misbruikt werden door hun trainers. Vanochtend in de Trouw een verhaal over een sportster die tijdens het masseren de vinger van de masseur haar schaamlippen voelde beroeren. Hoe ranzig is de sportwereld, maar niet alleen de sportwereld. Heeft Thomas Dekker gewoon gelijk?
Gelukkig maar dat we niet weten wat er later terecht zal komen van onze leeftijdsgenoten toen we nog onbevangen waren.
Wat zou onze wereld anders zijn als we allen waarzeggers zouden zijn?
Jij opent met jouw verhaal weer eens diepere gedachten dat ik een onbezorgde jeugd heb mogen ervaren en nog steeds een goed en vrij leven hebt. Dat koester ikmaar vergeet nooit dat anderen het slechter hebben, waar ook op deze aarde.
Thomas Splinter · 28 november 2016 op 19:32
Bedankt voor deze uitgebreide reactie. En inderdaad; maar goed dat we niet alles weten van wat er allemaal terechtkomt van al die mensen die we in onze jeugd hebben ontmoet. Dan raken we nooit uitgeschreven.
Bruun · 29 november 2016 op 10:29
Een heerlijk leesbaar verhaal. Nog niet echt spannend, maar het boeit wel. Hoewel het me tegenwoordig qua tijd veel moeite kost om vervolgverhalen te blijven volgen (ik kan de reguliere columns al nauwelijks bijhouden…), ga ik het toch proberen.
Thomas Splinter · 29 november 2016 op 17:39
En ik ga proberen om de aandacht van de lezer vast te houden. Een mooie uitdaging.