Jenny & John (4)

Een laatste zetje, en dan kantelt de auto over de rand en begint langzaam naar de bodem te zakken. Mijn God, waar ben ik toch in terechtgekomen! Vanmorgen zat ik nog op het gemeentelijk archief te zweten, en nu zit hier, terwijl ik het koude gore kanaalwater hoor en voel binnensijpelen!

Nadat de wagen op de bodem van het kanaal is neergedaald, duurt het nog even voordat het water de ruimte volledig heeft gevuld. Ik haal nog een keer diep adem, en met alles wat ik nog aan kracht in mij heb, wring ik het portier open. Onder water zwem ik naar de andere kant van het kanaal. De oever is volledig dichtgegroeid met riet. Voorzichtig zwem ik tussen het riet door en kom even boven het wateroppervlak uit om te ademen. Zachtjes laat ik me weer naar beneden zakken. Ik blijf zo lang mogelijk onder water, wat op een eeuwigheid lijkt. Door het troebele water heen zie ik de koplampen van de Ascona aan de overkant oplichten. Vaag hoor ik het starten van de motor. Nog even en dan durf ik weer boven het waterspiegel te komen. Ik zie nog juist de wagen van de twee gangsters wegrijden, met John achterin, richting opdrachtgever?

Hoe zou Jenny het ondertussen zijn vergaan? Ook zij heeft het een en ander voor haar kiezen gehad. Na de behandeling en onderzoeken in het Standaard Ziekenhuis, heeft ze zelf een taxi besteld die haar bij haar appartement afzet. Daar probeert ze John te bereiken, maar tevergeefs. Vermoeid gaat ze even op haar bed liggen, maar valt meteen in een onrustige slaap. Als ze, drijfnat van het zweet weer wakker wordt, zit haar vriendin en collega Suzanne naast het bed. Suzanne probeert haar te kalmeren. Jenny vertelt haar dat ze een nachtmerrie heeft gehad. Over haar broer John die haar wanhopig om geld blijft vragen. En over Maurice Trespa, die haar in haar droom vastgrijpt en schreeuwt: “Laat mij dan toch helpen!”

Het maakt Jenny er zeker niet geruster op, en ze weet niet wat te doen. Suzanne vraagt haar of het misschien toch niet beter is om naar Maurice te gaan. Ten slotte heeft hij eerder al eens aangeboden om haar te helpen. “Ik zou je wel weg willen brengen, maar ik heb zo meteen een afspraak waar ik niet onder uit kan. Zal ik een taxi bestellen voor jou?” stelt ze voor. Jenny aarzelt en probeert John nog te bellen maar tevergeefs. Ook Maurice neemt niet op. “En die vriend van jou, die Thomas?” vraagt Suzanne nog. “Die zal wel in zijn auto zitten, ergens onderweg,“ vermoedt Jenny. Ze stemt in met Suzanne’s voorstel, om dan toch maar die taxi te bestellen, en naar Trespa toe te gaan.

Het is al donker als Jenny bij het kasteel uit de taxi stapt. Ze loopt over de ophaalbrug naar de poort. Op het moment dat ze de intercom wil inspreken om te vragen of ze binnen mag komen, ziet ze dat de poort op een kier staat. Ze duwt de poort verder open en loopt door. Op de binnenplaats ziet ze een wagen staan. Door een raam van een van de aan de zijkant gelegen stallen schijnt een fel licht. Jenny loopt naar de stal toe en trekt de deur open. Wat ze daar ziet doet haar ogen uitpuilen, haar hart overslaan en het klamme zweet uitbreken! Ontzet slaat ze haar hand voor de mond.