Ik heb sinds kort een nieuwe vriend of eigenlijk kwam ik er zojuist achter dat hij een vriendin is. Een vriendin, eigenlijk heb ik nooit vriendinnen maar mevrouw Trawant heeft in al haar ruimdenkendheid geen bezwaar tegen onze relatie. Ze heet Jopie en ik ben gek op haar.
Terwijl ik dit schrijf zit ze op een meter afstand op de leuning van een tuinstoel aan de andere kant van het raam van mijn werkkamertje en kijkt aandachtig naar binnen. Jopie is een volslanke vrouwtjesmerel en de meest relaxte vogel die ik in en om onze winterresidentie tot nu toe heb meegemaakt. Waar zenuwlijders als koolmezen of roodborstjes onmiddellijk met veel misbaar een boom invluchten als ik ook maar een geluid of een beweging maak, tilt Jopie hooguit haar kopje op en blijft doodgemoedereerd op de tafel zitten die ik als voederplaats heb ingericht.
Appelschillen, gemengd voer, een countrykoekje van de Aldi, zo af en toe een slokje uit een bakje voorverwarmd water, alles gaat smakelijk naar binnen.

Jopie heeft het plaatsje voor ons huis tot haar persoonlijke territorium gepromoveerd en heerst als een madam over het kleine grut dat af en toe het graantje mee mag pikken dat door haar beroerde tafelmanieren op de grond beland is.
Volgens mij is het een oude door ervaring gerijpte vogel die in een oogopslag heeft gezien dat ze van deze natuurliefhebber in de dop- die tot voor kort geen heggenmus van een kalkoen kon onderscheiden- geen gevaar te duchten heeft.
Ik kan haar dan ook tot minder dan een meter benaderen en ben er stilletjes van overtuigd dat ze over een tijdje uit mijn hand eet. Wat ik van mevrouw Trawant helaas niet..maar dat is een heel ander verhaal.

Onze innige relatie kan ook vleugels hebben gekregen doordat ik voortdurend tegen Jopie loop te praten. Over dat ze maar lekker moet eten, dat ze een mooie vogel is, dat ik alleen maar even sneeuw ga scheppen, dat het baasje nu moe is en andere larmoyante prietpraat waar ik me tot voor kort diep voor zou hebben gegeneerd. Maar het komt nu eenmaal vanzelf naar boven als ik dat koppetje heen en weer zie gaan.
Jopie schijt trouwens waar ze staat, kleine cilindervormige groenbruine drolletjes met pitjes van onverteerd of te gulzig gepikt voer die her en der tussen de gerechten op tafel liggen te dampen.
Als merelfluisteraar kan ik het moment dat een nieuwe ontlasting zich aankondigt voorspellen doordat ze even stilvalt en haar staartstukje omhoogtrekt, waarna haar kraaloogjes de omgeving aftasten of iemand iets gezien heeft.

Jopie heeft ook haar mindere kanten zag ik vandaag. Ze is doortrapt.
Een mannetjesmerel kwam te dicht in de buurt van haar welvoorziene dinertafel, ze vloog op hem af , joeg hem naar het pad en begon er driftig te pikken naar steentjes en zandkorrels, alsof daar van allerlei lekkers te vinden was.
Waarop haar soortgenoot zich nieuwsgierig bij haar voegde, maar al snel teleurgesteld afnokte en Jopie zich terug naar de tafel spoedde waar ze haar maaltijd tot zonsondergang voortzette.

Daarna moet ik de troep opruimen, maar ja alles voor de liefde. Nico de Haan kan trots op me zijn.

Categorieën: Gein & Ongein

9 reacties

SIMBA · 8 februari 2012 op 17:56

Ach wat een liefde…..had niet misstaan als valentijnscolumn!

DACS1973 · 8 februari 2012 op 18:53

Ik vind ‘m leuk. Maar een merel die Jopie heet…Merel is eigenlijk een toepasselijker naam voor een merel.

Boukje · 8 februari 2012 op 21:00

Zoals gewoonlijk hardop moeten lachen. Deze keer trouwens net iets harder! :wave:

LouisP · 8 februari 2012 op 21:05

Stukjes over vogels vind ik altijd goed maar den deze is echt super! Zalig om te lezen, Trawant..

Ferrara · 8 februari 2012 op 21:21

Slimme Jopie heeft meneer Trawant toch maar mooi om haar pootje gewonden.

Libelle · 9 februari 2012 op 09:38

Op een countrykoekje van de Aldi legt mijn merel een cilindervormig groenbruin drolletje. Larmoyante prietprater, moet ik onthouden voor mijn autobiografie. Met uw woorden kom ik een eind!

Meralixe · 9 februari 2012 op 19:46

Mijn eerste kleindochter noemt Merel……
Maar nu ter zake, wat ben ik jaloers op een dergelijk schrijven……..Zo schetsend. :eh:

Mien · 10 februari 2012 op 12:30

Leuke column Trawant.
Heb nog [b][u][url=http://www.stringcat.com/adblog/wp-content/uploads/2009/11/peanut.jpg]een tip[/url][/u][/b] om de door jouw gewenste vogel(s) uit jouw hand te laten eten. 😉

Mien

Dees · 11 februari 2012 op 12:20

Super! Ik hoor je kirren en koeren tegen dat beestje.

Kijk uit voor sperwers, die eten merels…

Geef een antwoord