Onlangs op de toverlantaarn even gekeken naar ‘Jouw vrouw, mijn vrouw’. In dat programma ruilen de moeders van twee gezinnen tien dagen lang van huishouden. Ik heb er wel eens vaker naar gekeken en het is bijna lachwekkend hoe sommige -niet alle- moeders in het nieuwe gezin de baas gaan spelen en denken dat ze in die tien dagen wel eens even orde op zaken kunnen stellen. Zo ook weer deze keer. De ene moeder was een zachte, lieve vrouw die met niemand moeilijkheden kreeg. Maar de andere moeder zei al meteen: ‘Ik hoop dat er geen dominante types in dit gezin zijn, want die krijgen moeilijkheden met mij.’ Want mevrouw wilde zelf de baas zijn, dat bleek maar al te snel. Ze had wel gelijk dat de beide zonen des huizes wat veel achter de computer zaten en ook eens wat anders moesten doen. Maar door de manier waarop ze dat wel eens snel zou veranderen en die jongens een lesje zou leren, joeg ze iedereen tegen zich in het harnas en liep alles op een grote sof uit. Om de haverklap vertrokken de jongens woedend naar hun kamer. Eén van de jongens stak zelfs bij het verlaten van de kamer zijn middelvinger op. Hij riep nog net niet: ‘Fuck you, ouwe heks’, maar het had niet veel gescheeld.

Het was ook wel idioot zoals ze het aanpakte. Ze had een lijst met huisregels opgesteld en één van die regels was, dat de jongens niet meer dan twee uur per dag achter de computer mochten zitten. Maar dat ging zo maar niet, ze moesten eerst hun computerminuten verdienen door klusjes in de huishouding te doen. Als die jongens dan een bepaalde tijd hadden verdiend, gaf ze met de stopwatch in de hand het startsein en dan stormden de jongens naar boven naar hun computer.

Een van die jongens wilde bijna niks anders eten als gebakken aardappels en een stukje vlees. Ook dat probeerde hun surrogaat moeder te veranderen en dat liep uiteraard eveneens op een deerniswekkend fiasco uit. Het valt niet te ontkennen dat die vrouw wel enigszins gelijk had dat die kinderen iets te veel verwend waren door hun goedige moeder en vader. Maar als men mij zou vragen wat de beste aanpak is, dan zou ik toch kiezen voor hun eigen moeder en vader. Want door een te strenge en bazige aanpak en door kinderen voortdurend te dwarsbomen, krijgen de kinderen een hekel aan hun ouders en dan is er binnen de kortste keren helemaal geen land meer mee te bezeilen. Daar komt nog bij dat men constant een akelige, ruzieachtige sfeer in huis heeft, zodat de kinderen zo snel mogelijk het ouderlijk huis ontvluchten als ze de kans krijgen. Bovendien zaagde die plaatsvervangende moeder ook nog de poten onder haar eigen stoel weg, want ze stond met al haar geregel en baasspelerij binnen tien dagen op instorten. In overspannen toestand verliet zij huilend het pand als een kapitein die een zinkend schip verlaat en dat jammerlijk in de diepte ziet verdwijnen.


10 reacties

Ma3anne · 5 november 2005 op 09:31

Het grote geheim dat ik koester t.o.v. mijn vriendinnen die ook gezinnen runnen: Bemoei je nooit met elkaars opvoeding en aanpak van de kinderen. Zo heb ik al decennia lang goede vriendschappen kunnen onderhouden met mijn kanjers van meiden.
(Al moet ik toegeven, dat ik bij sommigen ook graag eens een weekje de baas zou willen spelen, ouwe heks als ik ben. :-D)

En wat vind je van die programma’s waar een Nanny een week lang gezinnen met ettertjes drilt? Ik kijk weinig tv, maar die programma’s vind ik om mijn vingers bij af te likken. Misschien ligt daar nog een carrière voor me in het verschiet. Verhelderend hoe ouders zelf ettertjes van hun kinderen maken. Toch?

Outsider · 5 november 2005 op 09:53

[quote]Bemoei je nooit met elkaars opvoeding en aanpak van de kinderen. [/quote]

Dat denk ik ook, want wie het wel doet, krijgt waarschijnlijk binnen de kortste keren te horen, dat hij een eigenwijze lul is die zich met zijn eigen zaken moet bemoeien.

[quote]En wat vind je van die programma’s waar een Nanny een week lang gezinnen met ettertjes drilt? [/quote]

Ik heb één keer een fragment gezien met vreselijk brullende en jammerende kinderen.
Toen dacht ik: dit hoef ik niet te zien en ben ik maar even gaan liggen om bij te komen 😛 😛

Chantal · 5 november 2005 op 10:11

Vind het programma helemaal niks, maar de column is leuk! 😉

Outsider · 5 november 2005 op 10:22

Ik heb ook al weer genoeg van dat programma, Chantal. Ik heb het misschien twee of drie keer gezien.
En bedankt.

archangel · 5 november 2005 op 10:32

Hmmm… meer een recensie dan een column (ik mis een beetje een [i]pointe[/i], zeg maar :-)).

WritersBlocq · 5 november 2005 op 10:45

Ik sluit mij bij Archangel aan en heb het niet tot het einde gered, want dat lukt mij bij die programma’s ook niet.
Lag niet aan de stijl, maar puur aan het onderwerp.

Eddy Kielema · 5 november 2005 op 11:14

Dat soort programma’s is puur leedvermaak en sensatiezucht. Hoe meer ruzie, hoe beter. Programma’s waarbij een deskundige uit de hoge hoed wordt getoverd, hebben iig nog de intentie dat mensen er iets van kunnen leren.

Trukie · 5 november 2005 op 11:53

Ik heb ook wel eens stukjes gezien. Ze begonnen met geïmporteerde afleveringen uit Engeland.
Tja, zo lang er mensen zijn die zich er voor lenen en zo lang er mensen zijn die er naar kijken…
Ik kijk eigenlijk liever naar “plek onder de zon” of zoals deze week (op het andere net) een prachtige documentaire over onze kust.

En idd Eddy, al die deskundigen, pfffffff

wendy77 · 6 november 2005 op 12:42

Ik heb het programma nog nooit gezien en zo te lezen moet ik er ook maar nooit aan beginnen 😛

Troy · 6 november 2005 op 13:43

Jouw vrouw, mijn vrouw en met name de Engelse versie is één van mijn favouriete t.v. programma’s en daarom vond ik deze column ook erg leuk om te lezen. Vaak steken gezinnen nog wel het één en ander van elkaar op maar heel vaak gaat het gruwelijk mis en kunnen ze elkaars bloed wel drinken. Heerlijk om te zien in ieder geval.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder