Qua muzieksmaak verschillen wij op zich niet heel veel. Waar ik ook geboeid ben door wat meer experimenteel heeft hij een neiging naar de wat meer melodieuzere muziek. Maar onoverbrugbaar is dat zeker niet. Accenten zijn het. Bovendien zijn we beide aardige mensen die wel tegenstellingen zien maar niet zoeken. We hebben in eerste instantie begrip. Gezamenlijk bezochten wij de afgelopen jaren dan ook regelmatig concerten. Met genoegen. Overeenkomende smaak en basisbegrip stokten echter altijd wanneer het ging over Magna Carta. Een Engelse band. Daarover hadden wij, geheel tegen de gewoonte in, uitgesproken tegengestelde opinies. Indrukwekkend versus slaapverwekkend. Slaapverwekkend is van mij. Ik moet overigens bekennen dat ik het bandje eigenlijk te beperkt ken om er zo’n uitgesproken mening op na te houden. Maar toch. Het is leuk om zo’n polemiekje in stand te houden. Echte tegenstellingen verbinden bovendien. Ik kon mij waar het de Magna Carta muziek betrof slechts één echte ontmoeting herinneren. Dat was toen ik, in een situatie van geestverruiming onder invloed, begeleid door de muziek van Magna Carta, enkele kabouters heb gespot. Verder kwam ik niet. Het interesseerde me ook niet. Soft en weinig zeggend vond ik het. Die opinie nam ik mee en droeg ik in contact met hem altijd met overtuiging uit.

Van concertbezoek was het al enige tijd niet meer gekomen. Om de vriendschap weer wat nieuw leven in te blazen ging ik op zoek. Bij mijn zoektocht naar een leuk concert kwam ik een aankondiging van een concert van de genoemde kabouterband tegen. In een vlaag van opofferingsgezindheid besloot ik twee kaarten te bestellen. Spontaan altruïsme, een mooie ervaring. De bestelling vond eind december plaats. Afgelopen maandag was het zover. Magna Carta in Carré. Het mooie Carré. Het bleek het afscheidsconcert te zijn. Het laatste concert. Op zich prettig maar verder vreesde ik het ergste.

We hadden mooie plaatsen. Recht voor het podium. Het licht doofde. Links op het podium ging er een spot aan. In de spot verscheen iemand gekleed als monnik met de kap van zijn outfit diep over de ogen getrokken. Een man. Met zware stem prevelde hij zijn tekst. De zaal reageerde enthousiast. Vervolgens doofde de spot en kwamen de bandleden het podium op. Wederom enthousiaste reacties. De toon voor een laatste avond quasi mystieke kabouterpop leek gezet.

Het was een afscheidsconcert en ik ben een gevoelige jongen. Bij emotionele gebeurtenissen (prijswinnaars in Vogelaarwijken, moeders die hun dochter terug vinden, oude liefdes die herenigd worden, het Wilhelmus bij sportevenementen, zeehondjes die terug in zee worden gezet) schieten de tranen bij mij spontaan naar buiten. Dus ondanks mijn scepsis vooraf hadden de kabouters mij, alleen al door het gegeven van afscheid, snel aan hun zijde kunnen krijgen. Het deed me niets. Het deed me niets omdat het erg was. Erg. Het was kabouterhorror. Onsamenhangend gepruts met valse zang en idem sentimenten. Ik stelde mij Paulus, Eucalypta en Oeroeboeroe voor. Ik bedacht ze, ik zag ze en ik hoorde ze. Dramatisch en treurigstemmend was het. De twee sets waren een kwelling. De toegiften een marteling en het afscheidswoord onverstaanbaar. Godzijdank.

Hij en ik waren het deze keer snel met elkaar eens. Hij had weliswaar nog wat leuke dingetjes gehoord, maar over het algemeen waren wij het eens.

Tijdens de rit naar huis hadden we de radio aan. Er is heel veel leuke muziek constateerden wij samen.
Al neuriënd reden we de stad uit, het vertrouwde polderlandschap binnen.

Categorieën: Algemeen

9 reacties

Mien · 20 mei 2009 op 13:16

Mijn heer van de eeuwen. Mooi neergezet. Kan me inleven in je beschrijving. Heb dezelfde ervaring. Ooit vond ik het mooi, maar het is inderdaad gedateerd. Sentiment moet je nooit tarten! Sometimes you have to keep the puber inside!

Mien

champagne · 20 mei 2009 op 13:52

[quote]Ik stelde mij Paulus, Eucalypta en Oeroeboeroe voor. Ik bedacht ze, ik zag ze en ik hoorde ze. [/quote] 😆

Gelukkig schrijf jij beter dan zij musiceren.

SIMBA · 20 mei 2009 op 15:25

[quote]Al neuriënd reden we de stad uit, het vertrouwde polderlandschap binnen. [/quote]
Pfieuwwww, gelukkig nog even polder in de laatste zin. 🙂

LouisP · 20 mei 2009 op 21:06

Frank,

lekker om te lezen, weer die zalige korte zinnen.
Ik vond hem helemaal goed. En inderdaad erg leuk op het laatst even de polder in.

groet,

Lou

Neuskleuter · 20 mei 2009 op 23:46

Je hebt een grappige beschrijving gegeven van de band en de avond! Deze zin vond ik nog het leukst:
[quote]Het was een afscheidsconcert en ik ben een gevoelige jongen. Bij emotionele gebeurtenissen (prijswinnaars in Vogelaarwijken, moeders die hun dochter terug vinden, oude liefdes die herenigd worden, het Wilhelmus bij sportevenementen, zeehondjes die terug in zee worden gezet) schieten de tranen bij mij spontaan naar buiten.[/quote]

Ik vond het jammer dat je veel herhaling hebt in woorden. Dat haalt het tempo er wat uit, zoals bij
– Indrukwekkend versus slaapverwekkend. Slaapverwekkend is van mij.
– Bij mijn zoektocht naar een leuk concert kwam ik een aankondiging van een concert van de genoemde kabouterband tegen.
– Links op het podium ging er een spot aan. In de spot verscheen

Ook gebruik je in de openingszinnen weinig stimulerende woorden.
[quote]Qua muzieksmaak verschillen wij op zich niet heel veel. Waar ik ook geboeid ben door wat meer experimenteel heeft hij een neiging naar de wat meer melodieuzere muziek.[/quote]
Het klinkt vlotter om hier zoiets te schrijven als:
‘Onze muzieksmaak verschilt weinig. Waar ik geboeid ben door meer experimentele muziek, heeft hij een neiging naar meer melodieuze muziek.’

Verder kan ik na het lezen van je inzending al direct blij zijn dat ik het afscheidsconcert en de rest van de band heb gemist 😀

LouisP · 21 mei 2009 op 00:03

Neuskl.
‘Indrukwekkend versus slaapverwekkend. Slaapverwekkend is van mij.’
Dit vind ik nu juist wel grappig en mooi om te lezen. Je haalt nog enkele zinnen haal waarbij dat voor mij anders leest. Je schrijft over tempo. Van het voorbeeld. Tempo lijkt me enigszins subjectief. ‘k heb ze hardop gelezen. Ik vind ze beter zo als ze er nu staan. Deze zinnen vallen in mijn geval juist positief op.

Lou

Ma3anne · 21 mei 2009 op 00:38

Magna Carta: bestaan die nog steeds? In 1975 zag ik ze voor het eerst in een folkcafé in een klein dorpje hier in de buurt. Ik vond het destijds een leuke band.
Later in de zeventiger jaren heb ik ze nog eens zien optreden in een jongerencentrum in Dieren en een studentensoos in Nijmegen. Allemaal zeer kleinschalig. Na afloop gezellig aan de bar gehangen met ze en zelfs chance met de gitarist gehad. Kwam niet meer van die gozer af. :hammer:

Grappig na bijna 35 jaar weer eens wat over ze te lezen. Ik heb nog twee elpees van ze. Kopen?

arta · 21 mei 2009 op 10:27

Ik ken Magna Carta alleen als betaalsysteem voor printjes en kopietjes.
De ‘leuke’ manier waarop jij deze band beschrijft maakt dat ik dat zo ga houden. 😀

Anne · 22 mei 2009 op 08:55

Mmmmm, ken er lekker niks van. Heerlijk stukje weer.

Geef een antwoord