Vanavond is het feest. De uitvoeringen waren een succes en we hebben de derde plaats behaald in het regionale theaterfestival. Nét niet genoeg om door te kunnen stromen naar de landelijke finale, maar als amateur scholiergezelschap evengoed een resultaat om trots op te zijn. Iedereen verkeert dan ook in een uitgelaten stemming. Van toneelknechten tot decorbouwers, van figuranten tot hoofdrolspelers. Zelfs de regisseur staat iets te doen dat op dansen lijkt alsof ‘morgen’ en ‘reputatie’een onbekend verschijnsel voor hem zijn. De muziek staat op een volume waar de Ahoy nog een puntje aan kan zuigen en de alcohol vloeit waar het niet gaan kan en dus juist voor degenen die nog geen zestien zijn. Maar vanavond mag het. Er is toestemming gevraagd aan de ouders, er zijn meerdere volwassenen aanwezig en de school heeft een eenmalige vergunning gekregen. Vanavond is het feest!

Ik sta in het midden van de aula me uit te leven op ‘Roxanne’. Ik blèr het nummer keihard mee en sta te draaien met m’n heupen, alsof ik auditie aan het doen ben voor het dansclubje van Penny de Jager. Gezien het feit dat mijn ervaring met drank zich eerder altijd beperkt heeft tot het drinken van sterk verdunde alcohol, genuttigd onder ouderlijke supervisie tijdens zon- en feestdagen, hakken de vier wijntjes er aardig in. Ik mag dan denken dat ik elk moment door Countdown gebeld kan worden, maar ik vermoed dat in de echte wereld mijn blitse moves beter op hun plaats zouden zijn bij de achtergrond-swingers van de Jostiband.

M’n lichaam mag dan misschien niet meer meewerken, maar gek genoeg ben ik nog verbazingwekkend helder en alert. Vanuit m’n ooghoeken houd ik de hoofdrolspeler dan ook scherp in de gaten. Als een havik op zoek naar een lekker hapje, registreer ik elke beweging en elk meisje dat hij aanspreekt probeer ik met m’n blik ter plekke in gruis te veranderen. Met mijn onervaren net-twee-maanden-vijftien, probeer ik alles uit de kast te halen om op een zo’n ‘onopvallend opvallend’ mogelijke manier zijn aandacht te trekken. Vanavond moét er namelijk iets gebeuren, want daarna zal hij verdwenen zijn. Hij is geslaagd voor z’n examens en gaat na de zomer ergens de stoere student uithangen.

Kansen te over gehad, maar hij weet het nog steeds niet. Hij weet niet, dat ik twee maanden geleden hopeloos verliefd op hem ben geworden. Tijdens het toneelweekend. Met de hele cast hadden we ons teruggetrokken in zo’n kneuterige kampeerboerderij. Repeteren tot je groen en geel zag en die hele musical je gestolen kon worden. Wat het de moeite waard maakte was dat [i]hij[/i] er ook bij was. Met z’n kuiltjes in z’n wangen, z’n gevoel voor humor en z’n muzikaal talent. Elke avond na de marteling van weer een dag repeteren, werd de gitaar erbij gepakt en speelde en zong hij de sterren naar een ander stelsel. Met zijn bijzonder gekleurd stemgeluid, heeft hij zich recht m’n maagdelijke hart in gezongen. Vanaf dat moment doe ik geen oog meer dicht, ben ik vergeten wat school betekent, raak ik kilo’s kwijt, die ik niet kan missen en draait mijn toch al kleine wereldje alleen nog maar om hem. Voor het eerst ben ik verliefd. Voor het eerst heb ik geen idee wat ik met mezelf aan moet en waar al die gevoelens ineens vandaan komen. Voor het eerst houdt zelfs m’n assertieve bekkie haar klep dicht en weet geen stom woord meer uit te brengen.

Het is al laat. Het feest en haar gangers lijken uitgeraasd te zijn. Na de high, zijn we duidelijk op weg naar de onvermijdelijke low. Het dansen en lonken hebben niets uitgehaald en ik heb verder ook nog steeds niets ondernomen. Ik schijt zeven kleuren bagger.

‘Troy’ wordt opgezet. Eén van m’n favoriete nummers, maar de stem die normaal door merg en been snerpt laat me deze keer koud. Ik ben er niet bij met m’n gedachten. Wanhopig ben ik aan het zoeken naar een excuus om hem even voor mij alleen te hebben. Een idee voor een gespreksonderwerp begint handen en voeten te krijgen en ik spreek mezelf eens ernstig toe. Niet zo zeuren! Gewoon diep ademhalen en op die jongen afstappen. Ik giet m’n inmiddels zesde wijntje in één keer naar binnen, in de hoop dat de uitdrukking ‘jezelf moed indrinken’ niet uit de lucht is komen vallen en negeer m’n hamerende hartslag.

Net als ik aanstalten maak om hem dan eindelijk m’n ziel en zaligheid als prachtig ingepakt cadeautje aan te reiken, zie ik hem innig omarmd met een ander meisje de aula uitlopen.

Eerste hulp wordt nog toegepast, maar er is geen redden meer aan.
De kalverliefde overlijdt ter plaatse.

Categorieën: Liefde

13 reacties

Avatar

lagarto · 11 december 2007 op 07:54

Aggossie..ik voel zo met het deerntje mee.
Groeten Lagarto

Avatar

SIMBA · 11 december 2007 op 08:21

Ow gut ja, dit soort avondjes, dit soort gevoelens…jeetje het kon wel over mij gaan.
Lekker stukkie Beryl!

Avatar

BerntHulst · 11 december 2007 op 10:40

Ja, kalverliefde kan dodelijk zijn :lach: , mooi en met vaart geschreven, ik heb ervan genoten.

Avatar

pally · 11 december 2007 op 12:26

Heel goed ingevoelde en mooi beschreven kalverliefde, .Beryl, waarin je denk ik grotendeels terugkijkt vanuit het nu.(mocht het auto-biografisch zijn).Dit vond ik erg leuk:

[quote]elk meisje dat hij aanspreekt probeer ik met mijn blik ter plekke in gruis te veranderen.[/quote]

[quote]met z’n kuiltjes in z’n wangen, z’n gevoel voor humor en z’n muzikaal talent[/quote]

Vier keer “z’n” achter elkaar vond ik wel erg veel: suggestie: met die kuiltjes in z’n wangen,dat gevoel voor humor en muzikaal talent.

Leuke column vol nostalgie die ik meeproef.

groet van Pally

Avatar

Mup · 11 december 2007 op 12:38

Auditie voor het clubje van Penny de Jager, Roxanne, heerlijke ‘goeie ouwe tijd’ die helaas ook een zachte dood getsorven is. Lekker stuk (bedoel de column:-)

Groet Mup.

Avatar

arta · 11 december 2007 op 19:28

Deze vond ik leuk gevonden:
[quote]Het feest en haar gangers [/quote]
Heerlijke terug-kijk-column!
🙂

Avatar

Beryl · 11 december 2007 op 19:53

@ Allemaal: bedankt weer voor de leuke reacties!!

@ Lagarto: met dat deerntje is het helemaal goedgekomen, hoor! Heeft geen blijvende schade aangericht… 😀

@ Pally: auto-biografisch en zoals gewoonlijk heb je weer helemaal gelijk! 😉

Avatar

WritersBlocq · 11 december 2007 op 20:58

Grappig stukje nostalgie 🙂

Avatar

Li · 11 december 2007 op 21:21

Zwijmeldezwijmel, ik waande me weer even een verliefde bakvis. Vanmiddag zag ik twee zoenende beugelbekkies in mijn poortje staan. Hevig in love. Ik moest meteen aan jouw column denken. 🙂

Li

Avatar

KawaSutra · 11 december 2007 op 23:00

En zo’n ervaring blijft voor altijd in je geheugen gegrift. Je hebt het wel ontzettend actueel beschreven Beryl, alsof het gisteren was. Knap!

Avatar

Beryl · 12 december 2007 op 00:15

@ WB: ben in shock! Heb je nu helemaal niets te azijnzeiken?! Voel me immens vereerd! 😀
@ Li: ach ja, hoe heerlijk om weer een verliefde 15-jarige bakvis te zijn…
@ Kawa: ik kan je niet beloven dat het exact zo gegaan is die avond 😉 , maar de strekking klopt. Ik zou haast wensen dat het gisteren was, zucht. Maar dat duurt nooit lang, want dan bedenk ik me dat 15 zijn echt héél naar is…! 😆

Avatar

lisa-marie · 12 december 2007 op 11:53

heerlijk stukje en deze zin vind ik mooi:
[quote] Als een havik op zoek naar een lekker hapje, registreer ik elke beweging en elk meisje dat hij aanspreekt probeer ik met m’n blik ter plekke in gruis te veranderen. [/quote] 😀

Avatar

WritersBlocq · 17 december 2007 op 23:56

[quote]@ WB: ben in shock! Heb je nu helemaal niets te azijnzeiken?! Voel me immens vereerd![/quote]
Laat dat vereerde maar zitten! U vraagt, ik draai alsnog het verzeiknummer waar ik eerst te lui voor was:

Ahoy’ en niet Ahoy
teveel m’n, dat mag in een blogje, maar niet in een column.
[quote]Nét [/quote]moet zijn Nèt

En voor de rest ben ik nu te grieperig. Kan wel weer lachen, nu, net als gister ;-)Kep ‘n grieppie, ben kapot, en ga zo – weer – naar bed. Kussie, hoop dat ik je aansteek en dat de volgende foutloos is 😆

Dag kanjer, tot proost, Pau’tje.

Geef een antwoord