Kalverliefde

Vanavond is het feest. De uitvoeringen waren een succes en we hebben de derde plaats behaald in het regionale theaterfestival. Nét niet genoeg om door te kunnen stromen naar de landelijke finale, maar als amateur scholiergezelschap evengoed een resultaat om trots op te zijn. Iedereen verkeert dan ook in een uitgelaten stemming. Van toneelknechten tot decorbouwers, van figuranten tot hoofdrolspelers. Zelfs de regisseur staat iets te doen dat op dansen lijkt alsof ‘morgen’ en ‘reputatie’een onbekend verschijnsel voor hem zijn.

Nieuwe pumps, kapotte panty

[b]S[/b]trak in mantelpak en de make-up, met een vermoeide, maar voldane uitdrukking op het gezicht, stapt ze de auto uit. Ze heeft een belangrijke dag gehad, maar alles is precies verlopen zoals gepland. Ze kan tevreden zijn. Met een wat zwaardere tred dan normaal wegens de knellende nieuwe pumps, loopt ze de parkeergarage door op weg naar de lift, die haar naar haar appartement moet voeren. Ze kijkt uit naar het moment dat ze haar veel te dure schoeisel uit kan schoppen en met een goed glas wijn achterover kan leunen in haar riante bad, met de heerlijke muziek van ‘A Balladeer’ op de achtergrond.

Donker

[b]V[/b]erdwaasd staat ze al enkele minuten in de keuken om zich heen te kijken. “Wat ging ik hier ook alweer doen?”, vraagt ze zich af. Oh ja, ze ging brood ontdooien voor de lunch. Bij het openen van het vriesvak, slaakt ze een verrukt gilletje. “Dus hiér ligt ‘ie!” Al dagen had ze op handen en knieën haar hele huis doorzocht, op zoek naar die prachtige, solide gouden armband.

Een dag in augustus

[b]H[/b]oewel de kerk nog nooit zo vol heeft gezeten, is het er oorverdovend stil. Alle banken en stoelen zijn bezet. Er staan mensen tegen elkaar aangedrukt in de gangpaden aan de zijkant van het imposante gebouw. Achter in staat het ook al vol en zelfs buiten staan mensen te wachten, die later waren en zodoende binnen geen plekje meer hebben kunnen bemachtigen. Evengoed is het stil. Doodstil.

Utopia

[b]Alweer[/b] 14 jaar geleden. Voor het eerst zonder ouders op vakantie. Wat een vrijheid! Met alleen maar jongeren ergens in Nederland op een camping alles doen wat God verboden heeft (niet dat God en ik zo close zijn, maar da’s een heel ander verhaal). Tentjes hutje aan mutje opgesteld en omdat je praktisch bij elkaar inwoonde, had je instant vriendjes en vriendinnetjes en deed je alles samen. Van ontbijt tot nachtelijke zuipfestijnen aan toe. Jammer alleen, dat één van die gezellige avonden verstrekkende gevolgen heeft gehad.

Onschuldig

[b]18-10-2007[/b]
Een emmertje sop staat naast haar. Trekker en zeem in de hand. Vandaag is het rot fruit en eieren die ze van haar ramen moet verwijderen. Het weer werkt deze keer gelukkig mee. Het is een kraakheldere en koude, maar droge herfstdag. Anders dan enkele weken geleden, toen ze hier in de stromende regen ook al had staan schrobben, om kwetsende graffiti van haar deur te verwijderen. Maar dit viel allemaal nog mee in vergelijking tot een aantal maanden geleden.

Om gek van te worden

[i]Hilda[/i]: Opschieten dames! We moeten over een uur bij de verzuim coach zijn!

[i]Martha[/i]: Pardon? Ik dacht dat ik die brief had weggegooid?

[i]Ilona[/i]: Ja, maar ik heb ‘em er gelukkig op tijd weer uitgevist.

Welkom in de wondere wereld die universiteit heet

Na jaren van voltijd werken en deeltijd studeren via de universiteit van de UK, op 29-jarige leeftijd eindelijk de knoop doorgehakt en voor m’n laatste jaar besloten de fulltime student uit te hangen. Compleet met bijbaan, stufi en OV. Eerst wel een jaar moeten wachten voordat m’n diploma omgezet kon worden, maar afgelopen 06 september was het dan eindelijk zo ver.

When it rains, it pours

“Houston, we have a problem. Ana has finally crashed and burned.” Yep, dit is de grote gebeurtenis. Ana breekt. In 3.678.541 stukjes. Na weken in shock verkeerd te hebben, na bedenken hoe erg ze hem mist, hoe kwaad ze is, hoe intens verdrietig en hoeveel ze nog steeds van hem houdt, breken eindelijk de stuwdammen die haar hart en traanbuizen doen overstromen. De druppels vormden eerst een plasje, het plasje een poel en de poel uiteindelijk het stuwmeer waar de dammen niet sterk genoeg van bleken. ‘When it rains, it pours’ en hield niet op.

Billboardbimbo cultuur

Je kent het wel; loop je gezellig te winkelen en wordt je ineens aangestaard door een zeer schaarsgeklede dame van levensgroot formaat (product zelf doet niet ter zake). Of je zet de televisie aan waar op dat moment een pornofilm bezig is, alleen om erachter te komen dat het om een reclame van één of ander parfum gaat.