[b]H[/b]oewel de kerk nog nooit zo vol heeft gezeten, is het er oorverdovend stil. Alle banken en stoelen zijn bezet. Er staan mensen tegen elkaar aangedrukt in de gangpaden aan de zijkant van het imposante gebouw. Achter in staat het ook al vol en zelfs buiten staan mensen te wachten, die later waren en zodoende binnen geen plekje meer hebben kunnen bemachtigen. Evengoed is het stil. Doodstil. Iedereen wacht met ingehouden adem op de bruid. Je kunt zelfs het ritselen van de bladeren aan de bomen horen, die door de warme augustuswind zachtjes meedeinen op het ritme van een voor hen speciaal gecomponeerde symfonie.

Omringd door familie en vrienden, staat de liefde van haar leven verstikt van emotie met lege ogen naar de toegangsdeuren achter in de kerk te staren. Langzaam gaan de bewerkte grote eikenhouten gevaartes dan eindelijk open en komt de bruid binnen zweven, vergezeld door zachte pianomuziek. De menigte staat op en laat, als op het onzichtbare teken van de dirigent, gezamenlijk de adem ontsnappen. Wat is ze mooi! Haar haren prachtig opgestoken, met wat speelse, losse krullen die haar jonge gezichtje omlijsten. Op haar hoofd een diadeem van gevlochten madeliefjes en tussen haar handen een schitterend boeket geklemd van zachtroze lelietjes-van-dalen. Een pracht van een handgemaakte bruidsjapon omsluit haar haast nog meisjesachtige lichaam. Witte satijnen schoentjes maken het plaatje tot een onwerkelijk geheel.

Aan alles is duidelijk te merken dat ze de ceremonie goed heeft voorbereid. De kerk, een historisch gebouw gelegen in een Vermeer schilderij, wordt opgeluisterd door duizenden bloemen. De ceremonie zelf is een goede balans tussen woord en geluid: op haar verzoek worden door haar dierbaren prachtige gedichten en stukken tekst voorgedragen, gevolgd door hemelse muziek, afgewisseld met een gepaste noot uit de Top 40. En iedereen die ze uitgenodigd heeft, is aanwezig. Allemaal speciaal voor haar gekomen.

Na afloop van de sobere en indrukwekkende plechtigheid, loop ik achter de menigte aan naar voren. Als het mijn beurt is, buig ik me over de glanzende beukennotenhouten kist heen, leg mijn hand op haar hand en plaats een kus op haar porseleinen gezicht. Ik raak zachtjes haar versteende wangen aan, waar nog geen week later een blos op had moeten zitten, terwijl ze stralend het jawoord zou geven. Ik streel haar hand, nu voor eeuwig zonder trouwring. Veel vroeger bij ons weggegaan, dan had gemogen, maar de schoonheid die ze zelf bezat, zag ze niet meer in de wereld om haar heen. Zelfs haar aanstaande huwelijk, gaf haar niet voldoende reden meer zich aan het aardse te blijven verbinden. Ze was het strijden moe geweest. Doodmoe.

Als iedereen afscheid heeft kunnen nemen, wordt er aanstalten gemaakt de kist de wrede augustuszon in te dragen. Schokkende golven van verdriet rimpelen door de aanwezigen heen, als de bruid langzaam de kerk uitschrijdt.

Haar laatste groet aan ons wordt vertaald door de stereo-installatie;
“Who wants to live forever”.

Categorieën: Fictie

8 reacties

schoevers · 5 november 2007 op 07:47

Wat heb je dit mooi opgeschreven! En wat krijg je als lezer een schok bij de laatste alinea’s.
Een heel droevig verhaal; van grote klasse.

arta · 5 november 2007 op 08:08

Een erg mooi en triest verhaal!
De hele column dacht ik: ‘Waar gaat dit naartoe?’ en toch was ik nog verrast door de laatste alinea’s!
🙂

SIMBA · 5 november 2007 op 08:17

Pffff…gelukkig fictie. Toch???

HKVH · 5 november 2007 op 09:18

adem benemend, een erg mooie column, waarvan ik hoop dat het fictie is.

KingArthur · 5 november 2007 op 15:11

Ik kan hier lovende woorden neerzetten maar dat doe ik niet omdat ik van mening ben dat je enkel leert van opbouwende kritiek en ik aanneem dat je schrijven wilt leren als je hier publiceert (maar die aanname kan fout zijn).

Ik vind dat er veel gebruik gemaakt word van clichés. Dat tot daar aan toe maar gebruik ze dan op een orginele manier zodat het niet zo ‘saai’ is.

Deze zin snap ik niet:
[quote]De kerk, een historisch gebouw gelegen in een Vermeer schilderij, wordt opgeluisterd door duizenden bloemen.[/quote]
Wat wil je hier zeggen?

Ook begrijp ik niet waarom je in de een na laatste alinea schrijft over de ‘wrede augustuszon’ waarom? Is deze zon schuldig aan het overlijden?

Zover mijn gemierenneuk met de beste bedoelingen.

lisa-marie · 5 november 2007 op 16:23

Ik had moeite met de overgang van bruid naar kist.
Het duurde even voordat ik het door had.
Voor de rest de sfeer goed neergezet.

Beryl · 5 november 2007 op 23:52

Dank voor de opbouwende kritiek! Wordt altijd gewaardeerd (want ja, ik leer graag bij). Antwoord: kerk is simpelweg gelegen in een schilderachtige omgeving (kijk dát is nou een cliché :-D) en wat de wrede zon betreft, die laat ik graag aan ieders eigen interpretatie over… 😉

@ Schoevers, Arta, HKVH, Lisa-Marie; dank voor de lovende woorden!
@ SIMBA: fictie, met hier en daar een persoonlijke ervaring erin verwerkt.

DriekOplopers · 7 november 2007 op 00:14

Top geschreven. Erg indrukwekkend. Hulde dus.

Geef een antwoord