Kijken is niet altijd zien

Het is 1981 en we zijn met school een week naar Rome geweest.

Overbodig te zeggen dat het geweldig was; hier is de kiem gelegd voor mijn liefde voor Italië. Naast de mooie dingen maken we ook kennis met de kanten van een stad waar je achteraf om lacht.
Zo merken we op een gegeven moment dat we voor twee biertjes en twee sandwiches rond de zeventig gulden hebben betaald (tja, toen had je nog de goede oude lire en kon dat soort grappen nog worden uitgehaald en rekenen was zowiezo niet een sterk punt,) werden we even achtervolgd door een malloot met een mes en begon in een volle bus een Italiaan spontaan tegen een van de meisjes aan te rijden; met blanke sabel wel te verstaan.

Al met al een zeer geslaagde trip en de terugreis in de trein was ook erg leuk. Toen kon er nog gegeten worden aan boord en dat deden we dan ook met zijn drietjes. Zonder gereserveerd te hebben kregen we de beste plek en geloof me, het is OK om een goed maal te verorberen terwijl je tegelijkertijd langs de Rijn rijdt.

De nacht daarvoor was ook apart. We hadden couchettes maar niet iedereen ging braaf slapen; met een groepje zaten we op het balkon naar cassettebandjes te luisteren, een beetje te praten en er was ook genoeg te drinken.

Komt er op een gegeven moment uit de andere wagon een groep van een man of zes en die lopen al die compartimentjes in en vertrekken vervolgens naar de volgende wagon.
Ik zat zo dat ik de hele gang kon overzien en weet nog dat ik dacht: “Wat raar dat die mannen daar proberen slaapplaatsen te vinden, alles is al bezet.”

Grappig is dat; als je het in een film ziet trek je je haren uit je hoofd (“sukkel, heb je het dan helemaal niet door?!”) en dan overkomt het toch ook jou.

Kijken hoeft niet altijd in te houden dat je ziet.