Ik plof met twee zware tassen neer op een bankje op het station. Het is zondag dus vrij rustig. Ik observeer de mensen die hier en daar verspreid staan en net als mij wachten op hun trein die hun naar de desbetreffende bestemming zal brengen. Mijn aandacht wordt getrokken door een piepklein blond meisje met krullen dat achter haar ouders aanloopt gevolgd door oma die een waakzame blik op het meisje werpt. Onderzoekend en speurend naar voor haar nieuwe en interessante objecten op het peron. Oma begeleid haar uit veiligheid want het meisje heeft nog geen enkel besef van de eventuele gevaren.

Ze leunt met beide handjes op een glaswand en kijkt fasinerend naar beneden, naar de hal die zich onder het peron begeeft. Ze lacht, wijst, brult.. De vrouw naast mij op het bankje volgt net als mij het tavereel met een lach en kijkt me nu en dan geamuseerd aan.

Een surinaamse moeder met kinderwagen komt het peron op lopen met daarin een mooi donker menneke. Het meisje onderzoekend dat ze is merkt het jongetje al vrij snel op en loopt met kleine resolute stapjes op het jongetje af. Het tavereel trekt nu meer mensen. Het meisje wijst met haar piepkleine vingertjes naar een aantal objecten die bevestigd zitten aan de kinderwagen. Ze pakt het wiel en probeerd het rond te draaien. Het jongetje bukt en probeerd het ook tevergeefs. Moeder rijd een stukje terug waarop het meisje lachend meeloopt. Nu legt ze haar hand op het hoofd van het jongetje waarvan het haar is ingevlochten met mooie kralen. Nu lacht het jongetje.

Wat zijn kinderen toch prachtig, zo puur. Aan het begin van een ontwikkeling die de rest van hun leven zal doorgaan. Maar naarmate we ouder worden (afhangend van de omgeving) wikkelen we ons in een cocon die ons bescherming bied tegen alle kwaadheden van deze wereld. We worden gevormd door gebeurtenissen, mensen.. zowel positief als negatief. Het maakt ons tot wie we zijn en sommige dwalen juist hierdoor af van wie ze in werkelijkheid zijn. Vooral liefde is een killing, misschien wel de grootste want in de liefde stellen we ons kwetsbaar op en worden we vaak ook gekwetst. Hoe vaak hoor je iemand niet zeggen.. Ik word NOOIT meer verliefd.. nooit meer die pijn. En toch worden we weer verliefd want dat is nou eenmaal een leerproces in je leven om dichterbij je IK te komen en je te ontwikkelen. Maar je moet het wel toelaten en jezelf volledig accepteren wil je ermee kunnen omgaan en eruit leren. Alleen zijn is soms heel goed en zeker nodig om jezelf beter te leren kennen. Vind het kind in jezelf terug.. je dromen, wensen en verlangens.

Ik wordt uit mijn gedachte getrokken door een hard snerpend geluid.. de trein:) Vader, moeder en het meisje hollen naar de opengaande deuren. Het meisje wordt door vader met een zwaai in de trein gezet, ik volg. Ik draai me om en knipoog.. Dag oma!

Categorieën: Algemeen

6 reacties

DriekOplopers · 30 oktober 2006 op 11:08

Het verhaal als zodanig heb je mooi neergezet. Een fraaie overpeinzing. Maar, ik zeg het wel vaker, check je column nog even op fouten. Stam-plus-t of stam-zonder-t. Spelling. Een enkel foutje is niet erg, dat overkomt ons allemaal, mij ook, maar als het er te veel worden…

[quote](…)en kijkt fasinerend naar beneden, naar de hal die zich onder het peron begeeft.[/quote]

Fasinerend? Een hal die zich ergens begeeft?

Maar, ondanks mijn kritische commentaar: blijf schrijven!

Driek

pally · 30 oktober 2006 op 12:03

Ja, de strekking van je column is best leuk.
Maar het wemelt zo van de fouten dat het enorm stoort.

Zo kan ik me ook nooit concentreren op wat er gezegd wordt, als iemand een spraakgebrek heeft of een enorm accent. Dat leidt me af van de inhoud.

SIMBA · 30 oktober 2006 op 14:30

Een heel erg leuk stukje en ik moet bekennen dat de fouten me in dit geval niet storen.

arta · 30 oktober 2006 op 17:51

Ik heb het stukje 2 keer moeten lezen, de eerste keer viel ik steeds over de fouten. (peron, taverelen, veelvuldig gebruikt, en fout gespeld!!)
De 2e keer heb ik me wel op de inhoud kunnen concentreren, en vond die wel aardig.

Li · 30 oktober 2006 op 22:16

Neem de bovenstaande tips ter harte en herschrijf de column nog een keer voor jezelf.
Hardop voorlezen wil ook nog wel eens helpen.

Li

BabyBandit · 31 oktober 2006 op 11:41

bedankt voor het commentaar zal er de volgende keer goed op letten.

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder