Jaren geleden werkte ik voor een organisatie, die plannen had ontwikkeld voor het inrichten van het Nederlandse rivierengebied. In die tijd vlogen allerlei partijen die hierbij belangen hadden elkaar in de haren en ik legde mijn baas voor, dat het misschien zinvol zou zijn eens een lunch te organiseren met vertegenwoordigers van die partijen. Zo gezegd, zo gedaan. Ik mocht mijn creativiteit erop loslaten en mensen uitnodigen. Op een grijze ochtend in het najaar kwam het gezelschap bij elkaar op het terrein van een oude steenfabriek. Een paar oudere mannen vanwege officiële instanties als Rijkswaterstaat, Ministerie van Landbouw, één of andere Boerenbelangenclub en de Industrie. Daarnaast twee jonge biologen en enkele vertegenwoordigers van natuurorganisaties in de vorm van mannen in parka en kak aan hun laarzen, zal ik maar zeggen.

Hun gastvrouw had een strak plan bedacht. In het moerasachtige gebied tussen steenfabriek en rivier was door een plaatselijke natuurgek een wandelroute uitgezet, waarvan we gebruik mochten maken. Smalle plankiertjes, die ons vlak boven het moerasdrab en door het ooibos voerden. De aanwezige biologen zouden de gasten uitleg geven over het natuurschoon en iemand van onze organisatie zou de plannen voor het ontwikkelen van de wetlands presenteren bij een lunch in een oud, knus restaurant.

We zetten stevig onze wandeling in, maar de stemming was niet geweldig. De oudere mannen vertegenwoordigden nogal knorrig de instanties die ‘bewerkt’ moesten worden en zij bepaalden de sfeer. Hoe ik ook mijn best deed het gezellig te houden, het werd er niet vrolijker van. Onze Lieve Heer moet het goed met me voor hebben gehad om dit plan toch te laten slagen – het ging ten slotte om de natuur die haar gang zou mogen gaan in dit rivierengebied – en besloot me een handje te helpen. Net toen ik me begon af te vragen, of het nog wat zou worden, haakte de Heer me op een venijnige manier pootje. Ik gleed lomp onderuit, donderde van het plankiertje en plonsde languit in het moeras. Ik dacht even dat mijn laatste uur geslagen had, maar ik zonk niet naar de diepte. Wonderwel bleef ik hangen op de dichte begroeiing die daar ‘toevallig’ ronddreef (dank u Heer).

Eén van de knorrige mannen greep me onmiddellijk in mijn lurven en hees me het plankiertje op. En puddumme (dank je Jansen), wat zag ik eruit: van top tot teen onder de blubber en zeiknat. Knor nummer twee poetste mijn gezicht af met een frisgestreken zakdoek en het gezelschap was er qua stemming flink op vooruitgegaan, zag ik vanuit mijn ooghoeken.
De wandeling werd een jolig succes. Zo ook de lunch met presentatie. Tussen de sandwiches door smaakte de ouwe-jongens-krentenmik-sfeer me heerlijk, kwam ik weer op temperatuur en de partijen leken een beetje tot elkaar gekomen.

Soms, als ik mijn neus achterna ga in het rivierengebied, de wilde paarden zie lopen, geniet van de weelderige plantengroei tussen rivier en zomerdijk en als ik dan neerzijg op één van de rivierstranden, denk ik wel eens: ‘Als u me nou niet pootje had gehaakt Lieve Heer, zou het dan ook zo mooi geworden zijn?’

[img]http://www.wnf.nl/wnf/website/media/images/simpletext/KoniksOverstr2mil_klein.jpg[/img]


23 reacties

Eddy Kielema · 30 januari 2005 op 18:00

Toeval bestaat niet, Ma3anne! Leuk verhaal!!

Louise · 30 januari 2005 op 18:39

Heel mooi, Ma3, en dan vooral door de subtiele humor, die nét onder de [i]dichte begroeiing die daar ‘toevallig’ ronddreef [/i] zit.

Loutje;-)

Mosje · 30 januari 2005 op 20:26

Heel herkenbaar.

Ma3anne · 30 januari 2005 op 20:50

*Mosje: Dat zal. Het was vlak bij jou voor de deur. Had jij die plankjes er soms neergelegd? 🙂

sally · 30 januari 2005 op 20:57

Als ik de foto zo bekijk kan ik me voorstellen dat je je best deed dit in stand te houden.
Geweldig mooie column.

groet
Sally 😛

Dees · 30 januari 2005 op 21:02

Herkennen doe ik het niet, maar heb wel prettig gelezen 😉

Mosje · 30 januari 2005 op 21:12

[zijsprong]
Ma3, had ik jou al eens verteld dat je een vreselijke smaak hebt qua avatars?
Deze is nog erger dan die met die zweepjes.
[/zijsprong]

Ma3anne · 30 januari 2005 op 21:16

[zijsprong richting Mosje] Ik heb nog ergere. Die komen nog. 😀

Mup · 30 januari 2005 op 21:28

Met jou wil nog wel eens wandeling maken, dan zal ik de rugzak dragen met verschoningen 😀

Groet Mup.

tontheunis · 30 januari 2005 op 21:33

Die oude knorrige types van Rijkswaterstaat zag je tot vorig jaar ook regelmatig gefêteerd worden tijdens de moddergevechten in Yab Yum…

TT

Ma3anne · 30 januari 2005 op 21:33

*Mup: Moet jij wel mijn hoge hakken aan, net als Peep, want anders red ik het niet. :laugh:

Ma3anne · 30 januari 2005 op 21:39

Getverderrie. Ik zit er hier wel een zootje van te maken, geloof ik. 😳

Li · 30 januari 2005 op 22:21

[quote]Getverderrie. Ik zit er hier wel een zootje van te maken, geloof ik[/quote]

Ben je gek Ma3. Jij bent in staat om van een zootje iets moois te maken. Dat bewijst de column met de knorrige kakkers toch? 😛

Li

Mup · 30 januari 2005 op 22:29

*Mup: Moet jij wel mijn hoge hakken aan, net als Peep, want anders red ik het niet.

Je moet ons niet overschatten, hoor. En met hakken redt ik het nog niet tot aan de voordeur, dus geen paniek!

Groet Mup.

KingArthur · 30 januari 2005 op 23:25

Erg genoten van dit verhaal.

Die kak aan hun laarzen deed me wel ietwat vervelend terugdenken aan iets dat me gisteren is overkomen. Net mijn auto uitgezogen, na een lading hout die hierin had gelegen, moest ik even wat wegbrengen. Vrolijk thuisgekomen bemerkt ik, aan de pedalen van mijn auto, dat ik letterlijk in de shit had gestaan.

doos2 · 30 januari 2005 op 23:50

Zag het weer helemaal voor me Ma3! Genoten dus!
🙂
groet,
doos2

Kees Schilder · 31 januari 2005 op 08:23

Geweldig verhaal weer Ma3anne. Erg genoten

Ma3anne · 31 januari 2005 op 08:52

*King: Dat brengt geluk! 😀

*Li: Jij begrijpt me. 😉

*Allemaal: Bedankt voor de reacties. Ben toch altijd weer blij als er gereageerd wordt. 🙂

koekoek · 31 januari 2005 op 09:20

Prachtig wat een belevenis, ik geloof zeker dat jou val een positieve invloed heeft gehad, maar wat zul je gebaalt hebben op zo`n moment 🙂

Fred · 31 januari 2005 op 10:14

Yep goed verhaal maar toch blijf ik met vragen zitten. Waar is het in godsnaam en waar steggelden al die organisaties over?
Misschien had het begin iets beeldender gekund, wat mij betreft. Wat is knorrig, ik kan me er wel een voorstelling van maken maar laat het me zien en zeg ik waarschijnlijk bij mezlef… zo die is knorrig.
Enne ik bedoel het opbouwend :))

Ma3anne · 31 januari 2005 op 13:24

*Fred: Goh, ben jij nieuwsgierig zeg! 😛

Maar oke, omdat jij het bent, maar breek me de bek niet open over een bijzonder interessante periode in mijn loopbaan ;-): [url=http://www.utrechtslandschap.nl/default.asp?pageid=303]Lees hier[/url] over welk gebied het gaat. De organisaties steggelden over de manier waarop de rivieren, uiterwaarden en dijken beheerd zouden moeten worden.

Ik was ingehuurd door het WNF om lesmateriaal voor basisschoolkinderen te ontwikkelen bij hun plannen over de inrichting van de “Nieuwe Natuur” en kwam zo in aanraking met al die belangengroepen.

Saillant detail: Bij de opening van het project voor de basisschoolkinderen en het presenteren van mijn lesmateriaal, stond de nieuw aangepaste Pandabus van het WNF bij “De Blauwe Kamer”, waar een dijk doorgestoken was als proefproject, om de rivier meer ruimte te geven. Op het moment dat wij daar met de kids en genodigden rondliepen, stroomde de rivier voorzichtig over bij een stuk doorgstoken dijk in het kader van het project. Dit luidde het begin in van de watersnoodramp, nu 10 jaar geleden waarbij een door mij van tevoren verzonnen verhaal voor de Kinderkrant werkelijkheid werd. Zelfs het kaartje van het gebied (zuidoever) dat ontruimd moest worden toen, had ik eigenhandig in die krant getekend. Luguber dat een verzonnen verhaal werkelijkheid werd tot in alle details en schitterend dat dat overloopgebied toen zijn functie als afwateringsweg aan de noordkant kon waarmaken. Het WNF-plan (Plan Ooievaar) kreeg de volle instemming van de natuur zelf.

Het feit dat die watersnoodramp op dit moment herdacht wordt in deze streek, deed me besluiten nu die column te schrijven over de voorbereidende fase van het project.

Mijn project daarna was overigens de Noordzee voor Sealife Center in Scheveningen. Mijn collega’s hielden hun hart vast. 😀

P.S. Knorrig is gewoon knorrig. mag je zelf invullen. 😛

Fred · 31 januari 2005 op 22:05

Mooi mooi mooi
Beetje korte wandelroutes maar ga daar maar eens mijn poten in de modder zetten. Zag al dat de camera ook mee kan.
Bedankt!

pepe · 1 februari 2005 op 19:40

Lopen met die hakken van jou was best te doen en het weer terug wisselen midden in het theater met al die rare blikken om ons heen was lachen. Doen we nog eens over!! 😉

Geef een antwoord

Avatar plaatshouder