De haren op mijn armen staan rechtop! Wanneer ik de grote kleurige tent op het pleintje zie staan. Ik ben nerveus bij het binnengaan, alsof het de eerste keer is! Diep onder de indruk van de mensen en dieren die daar ongelofelijke kunstjes vertonen. Getrainde acrobaten met indrukwekkende uniformen die balanceren op het slappe koord. Met gevaar voor eigen leven vangen ze schitterende vrouwen of lelijke kerels op bij de salto mortale.

Het torenhoge dak steekt boven het maaiveld uit. Voor de entree wapperen vlaggen van verschillende landen in dezelfde richting.
“Vooruit mensen! Achteruit.” Wat wil je nu? Flikker toch op man!” “ Ophoepelen!”
De sfeer wordt grimmiger in de arena. Een bonte mengelmoes staat tegenover blauwe klonen op één lijn. Ogen spuwen vuur en er vallen harde woorden. Het menselijke schild wordt getest.
Ergens in het gepeupel schittert een steekwapen. Vrouwen met baarden treden niet op in dit circus, wel vrouwen met haar op de tanden. Als op commando pikken leden van het even sterke geslacht Henkie uit de massa. Dames en heren! De grote verdwijntruc! Enkele seconden later kijkt de mislukte messenwerper geboeid naar honden die blaffen, bijten en voor hun baasje door het vuur gaan. De blauwe lijn opent voor onze beste vrienden. Pak ‘m beet twee honden verdwijnen van het toneel en springen in de hondenwagen. Zonder dekking.
Ik slalom tussen de bedrijven door, in de richting van de manege waar paarden paardensprongen maken tussen de pionnen. Door de kleppen hebben ze totaal geen oog voor het vuurwerk in hun buurt. Op dat moment wordt er een nieuwe act aangekondigd door zwaailichten en sirenes waar ik niet aan kan weerstaan.

Ik werk in een tent waar muziek in zit. Waar kunstenaars en acrobaten jong leren. Met alle geweld. Artiesten in hart en ziel.
Wat zal er de volgende dag op het programma staan? Wat voor bijzondere kunsten worden er morgen vertoond? In de arena zonder publiek. Er zijn geen toeschouwers, maar waar komt het applaus dan vandaan?
Leven in die tent! Ik kan er verhalen van vertellen! Die wil je niet horen. Die mág je niet horen. Van mij heb je ze in ieder geval niet gehoord!

Na de voorstelling zie ik de blauwe klonen in de lounge. Het blijken gewone mensen te zijn die zonder helm werden geboren. Met een kop koffie bij de haard wordt er over de demonstratie nagepraat. Over hun kunstje vandaag. Een koud kunstje.

Categorieën: Algemeen

14 reacties

Chantalle · 16 oktober 2010 op 10:19

Als je zo beeldend kunt schrijven over je werk bij de politie, dan kun je wat mij betreft écht schrijven.

Prachtig verwoord, Louis. Het boeide me van begin tot eind.

Anti · 16 oktober 2010 op 10:28

je hebt het jezelf beslist niet gemakkelijk gemaakt met dit stuk, Louis, daarvoor mijn complimenten. Er zitten ook weer mooie zinnen in.
‘Vrouwen met baarden treden niet op in dit circus, wel vrouwen met haar op de tanden.’, is een van mijn favorieten.
Toch vind ik vooral de metaforen niet overal even sterk, waardoor ik het verhaal in zijn geheel dat ook niet helemaal vind.

Frans · 16 oktober 2010 op 10:42

Helaas te cryptisch of gewoon te moeilijk voor mij Louis.

Groeten,
Frans

Schorpioen · 16 oktober 2010 op 10:56

Mij werd (te) lang niet duidelijk dat het circusterrein verlaten werd en dat we in een andere scene terecht waren gekomen. Ik wist niet beter of Henkie was echt de messenwerper die opgepakt moest worden voor een of ander gepleegd misdrijf. Het bonte gezelschap waren acrobaten, clowns, saltodames en dompteurs die uit hun midden iemand moesten uitleveren. Dat deden ze dan ook.
Louis liep daarbij wat over het kampement te slenteren, wat mij betreft likkend aan een ijsje.
Aan het eind was er ineens een demonstratie geweest op een koude dag.

De overgang was mij dus niet duidelijk waardoor het voor mij die tekening werd waarin je zowel een mooi meisje als een lelijke oude heks kunt zien. Ik zag de heks.

Dat kun je mij verwijten.

Of Frans wat dat aan gaat (zie ik nu).

Ontwikkeling · 16 oktober 2010 op 11:09

Het duurde idd even voor ik het door had. Maar na twee keer lezen vond ik ‘m toch erg mooi.
[quote]Ogen spuwen vuur en er vallen harde woorden. Het menselijke schild wordt getest. [/quote]
Ai… niet zomaar een baantje(r) dus. 😉

Prlwytskovsky · 16 oktober 2010 op 12:17

Beeldend verwoord LouisP. Ik heb het nogmaals gelezen en jou schrijven neemt mij mee in de wereld van de blauwe klonen. :duimop:

sylvia1 · 16 oktober 2010 op 16:07

Ik vind ’t wel leuk, als ik als lezer word uitgedaagd, beetje misleid, op het verkeerde been gezet… Dan ga ik puzzelen, nog een keer lezen en ja, vind ik het een mooie column, zit goed in elkaar Louis!

embee · 16 oktober 2010 op 19:18

Louis ik moest hem twee keer lezen. Maar daarna voelde ik zelfs een soort spanning!! Heel goed!!

groetje van embee

pally · 17 oktober 2010 op 14:58

Ja, Louis, als de zoveelste meld ik het twee maal te hebben moeten lezen, voor ik het begreep.
Maar is dat een slechte zaak? Ik denk het niet. Je daagt ons als lezers uit. En de beloning is weer een poetisch, druk schilderij à la Louis P, dat boeit!

groet van Pally

arta · 17 oktober 2010 op 19:27

Vroeger had ik op mijn slaapkamerdeur zo’n komische animatieposter, waarop op elke vierkante centimeter van alles gebeurde. Iedere keer als je keek, zag je wat anders. Dát is wat jouw schrijven vaak oproept.
Mooi stuk.

Avalanche · 17 oktober 2010 op 22:54

Bij geen enkel stuk van jou volstaat een keer vluchtig doorlezen, Louis. En dat is wat ik er telkens weer zo prachtig aan vind.

LouisP · 17 oktober 2010 op 23:33

Wat een leuke reacties, leuk en leerzaam. Het was gene gemakkelijke voor me…geforceerd denk ik,

bedankt voor het lezen en reageren…

louis

Mien · 18 oktober 2010 op 22:26

Die pet past zelfs Toni Boltini.
Wederom mooie metafoortjes Louiske.

Mien

DreamOn · 19 oktober 2010 op 17:19

Heel erg goed geschreven, een topcolumn!

Geef een reactie

Avatar plaatshouder