‘Nou, ik ben blij dat ik je thuis tref’, roept mijn vader door de telefoon. Ik niet, maar dat zeg ik even niet. Ik hoor al aan zijn stem dat hij niet in de stemming is voor mijn opmerkingen. Hij wil zelf even zijn ei kwijt. En het wordt een zware bevalling.
In rap tempo en Brabants dialect spuugt hij zijn gal. Hij is net terug van drie maanden Spanje met de camper, en hij heeft het helemaal gehad. Mijn vriendin die dacht ontspannen een bakje koffie bij me te komen drinken, wil opstaan om naar huis te gaan, maar ik gebaar haar dat ze gerust nog een bakkie kan inschenken. Ze weet de weg, en als ze toch bezig is…
Ondertussen zet ik de telefoon op de intercom en leg mijn vader op zijn rug. Aan zijn stem te horen kan ik ondertussen wel even wat dode bladeren uit mijn planten knippen, de vaatwasser leegruimen en verse koffie zetten.
Vriendin doet nog een poging om echt naar huis te gaan, maar de taal die uit de hoorn komt, houdt haar op haar plaats.
Pa vloekt en tiert, ze verstaat er de helft niet van, de andere helft begrijpt ze niet, maar ik zorg voor een vertaling. In het kort komt het er op neer dat mijn nog fitte midden 70-er pa het heeft gehad met zijn vriendin. Ze kost hem te veel geld, ze kan niet koken en wil op de camping de was laten doen in een wasserette en doet niets op de hand. En dan die liters sherry, nou ja zeg… ‘Lot ze godverdenondejuu ok de rijs nog overkooke ok! De meese han me al geworschouwt, de het niks was, ze han gelijk ok.’

Ik reageer met een ja of nee, soms een hm voor de variatie. Het gesprek eindigt als hij zegt dat hij de daaropvolgende zondag tegen een uur of 12, half 1, 1 uur naar me toe komt. Ik roep nog:’Half 2, 2 uur’, maar sta op dat moment net in de keuken. Hij heeft het niet gehoord. O, en zijn a.s. ex komt mee, of ik dan niet wil laten merken dat ik het al weet, dat komt nog wel.

Hij is ondertussen geweest, het gekibbel heeft zich hier nog even voortgezet. Over van wie de kinderen de chocolade gekregen hebben, dat soort belangrijke dingen. Als ze na een poos vertrekken, moeten mijn man en ik er heimelijk om lachen. Nog geen twee dagen na zijn bezoek gaat de telefoon, dit keer is het de ex, zonder aanstaande. Pa is van zijn fiets gereden, het lijkt allemaal mee te vallen, maar vertrouwen doe ik het niet. Die avond eten de kids de lekkerste macaroni bij een vriendin, en rijden man en ik naar Tilburg. Bij zijn bed aangekomen zeg ik: ‘Pa, als je vaker wil dat ik naar Brabant kom, kun je dat ook gewoon tegen me zeggen hoor. Daar hoef je je niet voor van de fiets te laten rijden.’ Hij bleek onderweg naar het gemeenthuis, om in-en uitschrijvingen te regelen, zijn sleutel van de aanleunwoning te halen en wat meubels te regelen. Zover is hij dus niet gekomen. Hij ziet eruit als Ronald McDrek, hij mist alleen nog de flapschoenen. Maar die kan ik wel ergens regelen.

Als we weer naar huis gaan, zit het me allemaal niet lekker. Ik heb zijn benen zien bewegen, maar hij gaf aan dat zelf niet te voelen. Zijn neus en zijn kaken zijn gebroken, maar dat is een detail. Ondertussen is hij geopereerd en weet hij dat zijn verlamde gevoel niet tijdelijk is. Ik heb een foto van een mooie auto, aangeboden wegens een sterfgeval in Rome, maar dat leg ik hem pas voor als hij weer terug kan schelden.

De grootste moeite heeft hij, denk ik, dat er nu voor hem beslissingen genomen gaan worden. Dat is het laatste wat hij wil. En afhankelijk zijn van een ander, daar heeft hij nog nooit van gehoord. Hij is daar heel stellig in. Het enige waar ik stellig in kan zijn, is dat ik zijn beslissing, als is het zijn laatste, ga accepteren. Die flapschoenen zijn nooit weg.


14 reacties

Avatar

pepe · 9 april 2005 op 09:30

Als je pa die flapschoenen niet aan trekt, dan gaan wij samen wel een keer de stad in, met die schoenen aan 😛

Wat een genot weer dit te mogen lezen

Avatar

Ma3anne · 9 april 2005 op 09:43

Mup, ik weet niet of ik moet lachen of huilen. Je humor is kostelijk, maar het verhaal erachter toch wel erg triest.

Sterkte!

Avatar

champagne · 9 april 2005 op 09:53

Mooi beschreven…met trieste ondertoon.

Avatar

Louise · 9 april 2005 op 09:55

Inderdaad, ik zit hier ook dubbel en weet even niet hoe ik moet reageren.
De verpakking is zeer vermakelijk, de inhoud ellendig en eigenlijk precies het tegenovergestelde.
Knap geschreven, Mup en sterkte natuurlijk.

Avatar

KingArthur · 9 april 2005 op 11:07

Heel herkenbaar, dat geklaag over die o zo ‘belangrijke’ zaken. Hier kan ik mij ook zo verschrikkelijk aan storen bij mijn ouders. Maar als er dan ook wat gebeurd merk je ook hoeveel je werkelijk om deze mensen geeft. Ik vind het mooi dat je inderdaad deze gebeurtenis met zoveel humor kan beschrijven. Het blijft toch een goed middel om te kunnen relativeren.

Sterke.

Avatar

Kees Schilder · 9 april 2005 op 13:53

Ook het verhaal ‘tussen de regels’is bijzonder.
Sterkte Mup

Avatar

Eddy Kielema · 9 april 2005 op 17:24

Aangrijpende column, Mup!

Avatar

sally · 9 april 2005 op 18:12

Ik denk dat hij de vriendin die de rijst over laat koken nog best kan gebruiken in de toekomst.
In noodgevallen kijk je weer vanuit een andere
gezichtspunt naar de mensen om je heen.
Rot voor je vader.Rot voor jou.
Vooral omdat je straks niet meer in de buurt bent.
Leuk beschreven.
Ook nog lachen.
liefs
Sally

Avatar

WritersBlocq · 9 april 2005 op 21:17

hier is iets HEEL vreemds aan de hand. Ik wist dat ik een traan zou laten om deze column, na de inleiding gelezen te hebben. Tring, mijn mobiel. Mijn moeder met het bericht dat mijn pa met de ambulance is afgevoerd. Pfff, paar traantjes gelaten en daarna de rest gelezen en ook erg gelachen. Jouw mooie humor en goede schets van het trieste vormen een perfecte combi Mup! Sterkte, knuffel, Pauline.

Avatar

Mosje · 10 april 2005 op 00:27

Tja Mup, tismewat met die oudjes en hun verliefdheden en zo.
Zelf heb ik het ook niet zo op aanstaande exen.

😉

Avatar

melady · 10 april 2005 op 00:55

Graag zou ik zeggen..heel herkenbaar.

Mijn ouders zijn allebei op vrij jonge leeftijd overleden. Je column lees ik met een dubbel gevoel: jaloezie en opluchting.

Jaloezie omdat ik dat niet meer mee kan maken.

Opluchting omdat ik dat niet meer mee hoef te maken.

Mooi en dubbel geschreven Mup

Melady

Avatar

WritersBlocq · 10 april 2005 op 01:38

leg het toch eens uit, van die flapschoenen? vlg mij begrijp ik het toch niet…? nogmaals sterkte en een knuffel van pauline

Avatar

Li · 10 april 2005 op 21:45

In één adem uitgelezen Mup!
Mooi geschreven en zoals al is gezegd: een column met een lach en een traan.

Li

Avatar

Wright · 11 april 2005 op 16:27

Mooi geschreven, Mup!
Ik kan me soms ook groen en geel ergeren aan m’n ouders.
Maar o wee, als het niet goed met ze gaat, dan steken die eeuwige schuldgevoelens weer de kop op!

Geef een antwoord